Magic World of HOGWARTS THAI

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
1234567
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: Zennita

{RPG} คฤหาสน์สำหรับผู้วิเศษ

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2012-12-28 01:22:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Seamusfinnigan เมื่อ 2012-12-28 01:22

ณ คฤหาสน์สำหรับผู้วิเศษ { หอพักชาย ห้อง 208 }.

แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาตามหน้าต่าง ร่างของเด็กหนุ่มนอนนิ่งสงบ
ไม่นานนัก ความฝันเข้าครอบงำ ..เด็กหนุ่มค่อยๆนอนดิ้นพล่านตามเหตุการณ์ในความฝันนั้นจนต้องลืมตาตื่นขึ้นมา
" ฝะ ..ฝัน แค่ฝันไปเท่านั้น " เด็กชายพูดพรางเช็ดหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ
ฟาเรลเอื้อมมือเปิดโคมไฟเล็กๆ เขาลุกจากเตียงไปยังหน้าต่างบานหนึ่งที่เปิดอ้ารับกระแสลมไว้
เด็กหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าในคืนนี้สวยงาม ดวงดาวหลายสิบดวงกำลังส่องแสงเปร่งประกายระยิบระยับเต็มท้องฟ้า
เด็กหนุ่มรู้สึกดีเวลาที่เขามองดาวบนนั้น มันทำให้เขาผ่อนคายความเคลียดได้มาก
สักพักเขาเดินตรงมายังโต๊ะอ่านหนังสือ เด็กหนุ่มเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมา
ฟาเรลคิดว่ามันจะสามารถช่วยให้เขาหลับได้ เด็กหนุ่มเดินกลับไปนั่งที่เตียงของเขา พร้อมกับของสิ่งนั้น
เขาค่อยๆใส่มันไว้ที่หูทั้งสองข้างของเขา สักพักเสียงเพลงที่ไพเราะก็ดังขึ้น
ไม่นานฟาเรลก็โน้มตัวลงนอน และหลับไหลไปพร้อมกับเสียงเพลง..
โพสต์ 2012-12-29 15:37:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ณ คฤหาสน์สำหรับผู้วิเศษ

ฤดูหนาวที่เข้ามาเยือนทุกสิ่งทุกอย่างถูกแช่แข็งด้วยความเย็นของลมหนาวที่พัดผ่านมา
บรรกาศตอนนี้ยังไร้ผู้คนเหมือนเช่นเเคย

หอพักหญิง ห้อง 208
เควสธีร่าได้แต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่ได้ออกไปพบปะกับใครเป็นระยะเวลานาน
ในวันคริสมาสเธอก็ไม่ได้ออกไปร่วมฉลองกับพ่อมดแม่มดที่ไหน.. ไม่ แม้แต่จะกลับไปโลกมักเกิ้ล

ช่วงนี้เธออารมณ์ค่อนข้างหดหู่และสับสน
เธออยากมีใครสักคนหรือใครหลายๆคนก็ได้ที่มีมิตรภาพกับเธออย่างใจจริง
เธออยากสดใสร่าเริงเหมือนแต่ก่อน เควสธีร่าคนเดิมหายไปไหนนะ

นี่มันก็จะใกล้วันสิ้นปีแล้ว ..
มันควรจะต้องมีเหตุการณ์อะไรที่มันสำคัญและน่าจดจำบ้างสินะ
ไม่งั้นชีวิตของเธอก็คงไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว เหมือนชีวิตที่ว่างเปล่า

เธอดิ้นพลิกตัวไปมาบนที่นอน เส้นผมสีแดงที่ดูเหมือนอบอุ่นด้วยความร้อนแต่เปล่าเลย มันดูจืดชืดไร้ชีวิตชีวา
เควสธีร่าตัดสินใจชั่วครู่แล้วลุกขึ้น.. เพื่อไปอาบน้ำมำตัวให้สดชื่นเข้าไว้
โพสต์ 2013-1-9 22:28:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ณ คฤหาสน์สำหรับผู้วิเศษ [ย้อนเวลา]

...แสงแดดสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เสียงเครื่องปรับอากาศดังกระหื้มเซนนอนพลิกตัวไปมาอยู่ในผ้าห่มผืนโต ก่อนจะลืมตาขึ้นมารับกับแสงอาทิตย์ยามเช้า

ก็อกๆ !

..เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"ใครค่ะ?" เซนถามไปแต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
แอดดดดดด !
..เซนเปิดประตูออกไปดูแต่ไม่มีใคร มีเพียงอาหารเช้าชุดหนึ่งพร้อมกับขนมปังและนมอุ่นๆ 'ใครกันนะ?' เซนคิดในใจก่อนจะยกถาดนั้นเข้ามาวางในห้อง

20 นาทีผ่านไป
..เซนเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับกลิ่นสบู่ที่ลอยเข้ามาในจมูก และเดินมานั่งที่โต๊ะก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหาร 'เอ๊ะ! มีกระดาษโน๊ตด้วย'

'ทานให้อร่อยนะครับ'

.เซนเผลอยิ้มให้กับข้อความ นั้นก็หมายความว่ามีคนตั้งใจเอาอาหารพวกนี้มาให้เธอนั้นเอง
โพสต์ 2013-6-2 19:54:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด

          ..... คฤหาสน์สำหรับผู้วิเศษ

          "ลูเซียโน่ ลูเครส โซลเลเกีย ห้องสามศูนย์หนึ่ง ผมมาขอกุญแจห้อง..." เด็กหนุ่มพูดกับพนักงานหน้าล็อบบี้ของแมนชั่นก่อนที่เธอจะยื่นกุญแจห้องให้กับลูเครส เขารับมันมาก่อนที่จะเดินผ่านห้องโถงกลางไปยังหอพักชายชั้นสามพร้อมกับกระเป๋าสำภาระสองใบของตัวเอง

          "เมจิกเชี่ยนแมนชั่น...ก็ไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่หรอกละมั้ง..." เด็กหนุ่มพูดพึมพำเบาๆก่อนจะเปิดประตูห้องของตัวเองเข้าไปแล้ววางกระเป๋าสำภาระของตัวเองก่อนจะเริ่มจัดการเอาข้าวของเสื้อผ้าเครื่องใช้และอะไรต่อมิอะไรมากมายออกมาจากกระเป๋าสีดำขนาดใหญ่สองใบของตน... ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนบนโซฟาสีทมึนภายในห้องของตัวเอง...

โพสต์ 2013-6-22 23:03:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ณ เมจิกเชี่ยน แมนชั่น
เอวาลิสเดินเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์ที่มีความกว้างกินพื้นที่ไปมากโข การตกแต่งสวยงามออกแนวคลาสสิค แสงไฟสีส้มอ่อนๆ ยามค่ำคืนส่งผลให้ที่นีมีความรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน เธอและลูเซียโน่เดินผ่านรูปปั้นที่ตั้งอยู่กลางลานเข้าไปในตัวคฤหาสน์

"เอวาลิส สเปนเซอร์ ห้อง 305 ค่ะ" เธอบอกกับพนักงานที่เคาน์เตอร์ ก่อนจะรับกุญแจมา

"นายพักห้องไหนน่ะ" เอวาลิสถามขณะเดินไปยังห้องของตัวเอง
"...................." Luciano
เด็กสาวพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะไขกุญแจแล้วเปิดห้องเข้าไป เธอรับกระเป๋าและกรงพิกมี่พัฟจากเขา "ขอบใจนะ"
"...................." Luciano
"ราตรีสวัสดิ์เช่นกัน" เอวาลิสยิ้มให้เขา ก่อนจะผลุบเข้าห้องของตัวเอง

"ฮู่วววววววววววววววววว.." เด็กสาววางทุกอย่างไว้แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงสีขาว ดวงตาสีฮาเซลกวาดผ่าน
ความมืดมิดไปทั่วทั้งเพดานห้อง ด้านจีนายน์ก็กระโดดขึ้นมาแล้วซุกลงตรงคอของเด็กสาว เอวาลิสพลิกตัวไปกอดมันไว้แล้วผล็อยหลับไป..
โพสต์ 2013-6-30 15:25:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
          ..... ณ เมจิกเชี่ยนแมนชั่น ย้อนเวลา

          "นายพักห้องไหนน่ะ" เอวาลิสถามขณะเดินไปยังห้องของเธอพร้อมกับลูเซียโน่
         "ชั้นสาม ห้องสามศูนย์หนึ่ง" ลูเซียโน่ตอบระหว่างเดินถือกระเป๋าสัมภาระ และกรงเหล็กที่มีเจ้าสัตว์ปละหลาดข้ามสปีชี่ยอยู่ข้างใน
         เด็กสาวพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะไขกุญแจแล้วเปิดห้องเข้าไป เธอรับกระเป๋าและกรงพิกมี่พัฟจากเขา "ขอบใจนะ"
         "ราตรีสวัสดิ์..." เด็กหนุ่มพูด..
         "ราตรีสวัสดิ์เช่นกัน" เอวาลิสยิ้มให้เขา ก่อนจะผลุบเข้าห้องของตัวเอง ส่วนบูเซียโน่ก็เดินกลับห้องของตัวเองที่อยู่อีกฝากตามเคย...

          --------------------
          เหมือนเล่นต่อคำ-w-

โพสต์ 2013-7-2 20:12:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Jenevif เมื่อ 2013-7-3 18:02


ณ เมจิกเชี่ยน แมนชั่น

เอวาลิสนั่งรับลมอยู่บนโขดหินใต้ต้นไม้ใหญ่ บริเวณทางไปคอกม้าของแมนชั่น ร่างเล็กในชุดเดรสพลิ้วสั้นเหนือเข่าสีขาวเรียบๆ ขัดกลับเข็มขัดเส้นเล็กสีน้ำตาลเข้มและรองเท้าหนังหุ้มส้นสีเดียวกัน ผมลอนสีน้ำตาลเข็มถูกปล่อยยาวสลายปลิวพลิ้วตามทางลม

            แกรบ..

    ฉึก! ตามสัญชาตญาณ เด็กสาวยืนขึ้นแล้วหันขวับพร้อมกับลูกดอกสัมฤทธิ์สีดำขนาดเท่านิ้วกลางถูกซัดไปปักกับต้นไม้อีกต้นที่อยู่เยื้องไปด้านหลังทันทีหลังจากเสียงเหยียบใบไม้แห้งกรอบดังขึ้น เธอกวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะเจอร่างสูงภายใต้เสื้อคุลมสีดำสนิทเดินออกมาจากหลังต้นไม้ต้นนั้น เด็กสาวเพ่งมองบุคคลปริศนาที่เดินกรายเข้ามาโดยไม่หวั่นต่อลูกดอกอาบพิษในมือของเธอ
   “เธอ..”  
    “เซเลนติโน่” เด็กสาวเอ่ยขึ้นทันทีที่มั่นใจว่าคือใคร เซเลนติโน่คนนี้เคยเป็นหนึ่งในคนที่ช่วยเธอในคืนนั้น แล้วเขาก็เป็นหนึ่งในจำนวนไม่กี่  คนที่รู้ว่าลอเลนซ์อยู่ไหน.. ด้วยจิตใต้สำนึก เอวาลิสสอดสายตามองด้านหลังของเซเลนติโน่ หวังว่าลึกๆจะมีใครสักคนเดินตามออกมา แต่ทว่ากลับไม่มี..
   “มองหาใครอยู่รึไง.. สาวน้อย” เซเลนติโน่เอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก น้ำเสียงชวนต่อยแบบนั้นมันทำให้ร่างบางอยากซัดใบหน้าคมคายเข้าให้สักหมัด แต่แล้วก็ได้แต่ทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจ
   “เจ้าเด็กนั่นล่ะ”
   “ห้องเขาไง”
   “ไม่อยู่..” / ‘ไม่อยู่’
     เอวาลิสชะงักการกวาดสายตาชมนกชมไม้อย่างกะทันหันทันทีที่ได้ยินคำตอบของเซเลนติโน่ มันไม่น่าตกใจอะไรเลยถ้ามันไม่ดังมาพร้อมกับเสียงของครูสที่พูดอยู่ในหัว
   ‘เอวี..’ เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอกังวานหนักแน่น จนเด็กสาวแอบขนลุก
   ‘มีอะไร’ เอวาลิสถาม ในขณะที่รู้สึกว่าความกลัวทั้งหมดกำลังตรึงร่างเธอไว้มิให้ไหวติง
   ‘ข้าเกรงว่าเราจะได้รับการรับเชิญ’
          ติ๊ก.. ติ๊ก.. ติ๊ก..
   สิ้นเสียงของจิตวิญญาณโบราณ สิ่งที่เอวาลิสหวาดหวั่นก็เกิดขึ้น เสียงเข็มนาฬิกาดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พร้อมกับการปรากฏของช่องห้วงอวกาศสีดำทะมึนที่หมุนเป็นเกลียวบิดเบี้ยวคล้ายน้ำวนอยู่บนอากาศ
   “นี่คือ..” เซเลนติโน่ลากเสียงยาวคล้ายเป็นคำถาม เอวาลิสสูดหายใจลึกก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงนัก..
   “มิติแห่งกาลเวลา..” เธอตอบ ก่อนจะพูดต่อ
   “มาเถอะ” เด็กสาวบอกแล้วก้าวเข้าห้วงอาวกาศสีดำอย่างไม่รอคำพูดใดใดจากอีกฝ่าย

          ณ เมจิกเชี่ยน แมนชั่น (ต่อ | กลับจากมิติประลอง)

   มังกรสีเข้มโฉบเฉี่ยวลงตรงหน้าต่างชั้นสาม ห้องสามศูนย์หนึ่ง หอพักชาย ซึ่งเป็นห้องของลูเซียโน่ตามที่เอวาลิสบอก
เด็กสาวเอื้อมมือไปดึกบานหน้าต่างให้เปิดออก แล้วก็เป็นโชคดีที่มันไม่ได้ล็อกเอาไว้ เธอเหวี่ยงตัวเข้ามาในห้อง ก่อนจะหันกลับไปรับตัว
ลูเซียโน่กับเซเลนติโน่ ความหนักอึ้งของร่างสูงทำให้เอวาลิสเกร็งตัวและเซเล็กน้อย ก่อนจะวางตัวเขาลงบนเตียง

   "เธอควรพาหมอนี่ไปเซนต์มังโก้ มากกว่าที่จะ.."
   "ฉันไม่มีทางปล่อยให้เขาตาย!" เด็กสาวหันกลับมาตวาดลั่น และมองเห็นโทสะในแววตาของอีกฝ่ายเพียงครู่เดียวก่อนมันจะจางหายไป  
   "ขอโทษ" เอวาลิสเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะชี้ไปที่โซฟาหลังตู้ แล้วพูดต่อ "ช่วยนั่งอยู่ตรงนั้น.. เงียบๆ หรือหลับไปเลยก็ดี"

   เอวาลิสยืนมองลูเซียโน่ที่มีแต่คราบเลือดแห้งกรังไปทั้งตัว บาดแผลสาหัสที่ยากจะรักษา รอยฟกช้ำคล้ำเป็นวงกว้างหลายแห่ง ปากซีดไร้สีเลือด เ็ด็กสาวถอดสร้อยเชือกที่ห้อยเครื่องหมายอังค์ที่ได้วันนั้นออกแล้วสวมให้ลูเซียโน่
เธอคว้ามือข้างขวาของเขามากุมไว้แน่น ก่อนจะหลับตาลงและสวดภาวนา..

Agam.. bhí ómós de Isis.
Ionadaí an Bandia de Egypt.
Thoil Cosain Luciano, Cumhacht a thabhairt dó..

   แสงสีฟ้าครามเปล่งจรัสออกมาจากเครื่องลาง อังค์ ที่คอของลูเซียโน่ ประสานกับที่แสงสีเดียวกันเปล่งออกมาจากตัวของเอวาลิส ลำแสงสีฟ้าประกายโฉบเฉี่ยวฉวัดเฉวียนไปรอบตัวเธอและเขา ตัวอักษรฮีโรกราฟฟิคสีฟ้าไหลทะลักออกมากลางอากาศและเรียงตัวกันอยู่เหนือทั้งสองเป็นวงกว้าง บทสวดภาวนาประสานเสียงดังคลอเคลียกับเสียงฟิ้วฟ้าวรอบตัว หากแต่เบาพอที่จะไม่เล็ดลอดออกไปนอกห้อง

Agam.. bhí ómós de Neptis.
Ionadaí an Bandia de Egypt.
Thoil Cosain Luciano, Cumhacht a thabhairt dó..

   บทสวดภาวนายังดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง แสงเรืองรองทวีความเจิดจรัสมากขึ้น แต่ทว่าร่างบางที่กำลังหลับตากลับเริ่มตัวสั่นเทิ้ม
ใบหน้าเรียวซีดเผือด เหงื่อแตกพลั่กไหลรินลงจากขมับทั้งสองข้าง

Agam.. bhí ómós de Osiris.

   ' เอวาลิส หยุด' ครูซปราม เมื่อรู้ว่าอาการของเด็กสาวในตอนนี้เริ่มไม่สู้ดีนัก แต่น่าเสียดายที่เด็กน้อยนั้นดื้อรั้นเกินกว่าจะทำตาม
บัดนี้ ริมฝีปากที่เคยมีสีระเรื่อกลับซีดเผือดเช่นเดียวกับกับใบหน้า คิ้วเข้มขมวดปมเข้าหากันแน่น ลูกตาทั้งสองกรอกไปมาอย่างรุนแรงภายใต้เปลือกตาสองชั้นได้รูป
Ionadaí an God de Egypt.

   'ข้าบอกให้หยุด!' ครูซตวาดลั่น เพิ่มความน่ากลัวให้สุรเสียงทรงอำนาจ
   'ฉันหยุดเขาจะตาย!' เอวาลิสตวาดกลับอย่างไม่หวั่นเกรง
   'แต่ถ้าไม่หยุดเจ้าจะตาย!'
   'ฉันไม่สน!' สิ้นเสียง เด็กสาวตัดเสียงของจิตวิญญาณโบราณออกไปจากโสตประสาทการรับรู้ทั้งหมด เสียงเหมือนกระแสไฟฟ้าลัดวงจรดังเปรี๊ยะอยู่ข้างหู เอวาลิสยังคงสวดภาวนาต่อให้จบ แม้จะรู้ว่าสิ่งที่ตามมาอาจร้ายแรงมากก็ตาม..  

Thoil Cosain Luciano..

   เอวาลิสกัดฟันทนความเจ็บปวดที่สอดแทรกเข้ามาในกระดูกทุกชิ้นที่อยู่ภายใน ทนต่อความเจ็บแสบร้อนวูบที่ซึมเข้ามาทั่วทุกอณูร่างกาย
ทนต่อเสียงดังทรมานแก้วหูที่ประเดประดังเข้ามาราวกับต้องการให้ตัวเธอเองระเบิดเป็นจุล.. เด็กสาวสูดหายใจลึกแล้วเปล่งประโยคสุดท้ายออกมา

"Cumhacht a thabhairt dó.."

...ทุกอย่างในห้องกลับมาเป็นปกติ ไร้แสง ไร้เสียง ไร้อักษรภาพ มีเพียงสายลมโอนอ่อนที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างราวกับจะปลอบประโลม
เอวาลิสลืมตาขึ้นมาแล้วยิ้มบางๆอย่างเหนื่อยล้า เมื่อเห็นร่างกายของลูเซียโน่กลับมาเป็นปกติ ไร้เลือด ไร้รอยแผล ไร้รอยฟกช้ำ มีสีของเลือดที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย ดูมีชีวิต ซึ่งต่างกับตัวเธอเองที่ยืนโงนเงนอยู่อย่างสิ้นเชิง เด็กสาววางมือของคนที่นอนอยู่บนเตียงไ้ว้อย่างเบามือ แล้วมองตรงไปยังเซเลนติโน่ที่ยืนพิงตู้หนังสือพร้อมกับกอดอกมอง ใบหน้าเขาเปื้อนยิ้มมุมปาก
   เอวาลิสพยายามยิ้มให้เขาแต่สุดท้ายทุกอย่างก็ดับวูบ..

ณ เมจิกเชี่ยน แมนชั่น {305 | หอพักหญิง}
เอวาลิสกระพริบตาปริบๆ ในความมืดอยู่บนเตียงสีขาว เด็กสาวลุกขึ้นนั่งแล้วครางออกมาด้วยความเจ็บปวดตุบๆ ทั่วทั้งศีรษะ จีนายน์กระโดด
ขึ้นเตียงมาแล้วเลีบใบหน้าหวานอย่างโหยหา ก่อนจะสั้นหางดิกๆ
"ใจเย็นไอ้หนู" เอวาลิสว่า เธอมองฝ่าความมืดไปรอบห้องจึงรู้ว่าเธอนอนอยู่ในห้องของตัวเอง เด็กสาวขมวดคิ้ว ก่อนจะเห็นซองจดหมาย
สีครีมที่จีนายน์คาบมา

'พักผ่อนซะสาวน้อย ถ้าตายมาจะวุ่น..'

                                    ...เซเลนติโน่


เอวาลิสทำจมูกย่นใส่จดหมายเมื่ออ่านจบ และแล้วเธอก็ได้ข้อสรุป.. เซเลนติโน่คือผู้ชายที่ปากร้ายที่สุดในสามโลกไม่ว่ากลับใครก็ตาม

เด็กสาววางจดหมายนั้นไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะมองดูนาฬิกาสีน้ำตาลวินเทจที่ฝาผนัง เย็นมากแล้ว..

'จะไปไหน' ครูซถามขึ้นมาทันทีที่ขาเรียวก้าวลงจากเตียง

'ร้านหม้อใหญ่รั่ว'

'อยากสลบอีกสักวันรึไง พักก่อน'

'โอ้ยยยยยยย' เด็กสาวโอดครวญ

'อะไรอีก' จิตวิญญาณโบราณถามด้วยความเหนื่อยหน่าย

'หิวไส้จะขาดอยู่ละ ไปกินซุปถั่ว ไม่ได้ไปฟัดกับใครซะหน่อย' เด็กสาวเผลอทำหน้ามุ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะอ้อนเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบเสียงไป 'นะนะนะนะนะนะนะ'

'อืม..'

เยสสสส เด็กสาวกระดี๊กระด๊าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อออกไปอะไรยัดปากกรดในกระเพาะที่ร้องโหยหวน


โพสต์ 2016-9-19 00:46:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ณ คฤหาสน์
มีเด็กสาวนามว่า ไวโอเลต เลอร์เชลล์ ได้เข้ามาในคฤหาสน์เพื่อหาแหล่งที่อยู่อาศัย
“ยินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานหญิงคนหนึ่งเอ่ยทักเมื่อรู้สึกว่ามีคนกำลังเดินมา “เอ่อ...คือว่ามีห้องว่างไหมคะ?”เด็กสาวถามออกไป “อ๋อ มีค่ะ ชั้นไหนดีคะ?” “มี 3 ชั้นใช่ไหมคะ?” “ค่ะ” “งั้นขอเลือก...ชั้นที่ 3 ก็แล้วกันค่ะ มีห้องไหนว่างบ้างคะ?” “ที่มีตอนนี้ก็คือ ห้อง 301 302 303 304 306 308 310 ค่ะ” “ขอห้องที่ 303 แล้วกันค่ะ” “ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” พนักงานหญิงหากุญแจห้อง 303 ได้แล้วจึงส่งให้เด็กสาว “นี่ค่ะ กุญแจห้องของคุณ” “ขอบคุณค่ะ”
เมื่อเด็กสาวรับกุญแจมาแล้ว จึงเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องพัก...
 เจ้าของ| โพสต์ 2017-2-24 17:50:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด


ประกาศเคลียร์ Room Directory จากผู้ดูแลคฤหาสน์



ผู้ใดที่ยังต้องการเข้าพักสามารถติดต่อได้ทุกเมื่อ

ตราบใดที่ท่านมีเงื่อนไขตรงกับความต้องการของเรา..




โพสต์ 2017-3-29 09:22:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ณ คฤหาสน์สำหรับพ่อมดเเม่มด ห้อง 310
...เวียนอยู่ในห้องอย่าเบื่อหน่าย เขาคิดถึงเพื่อน คิดถึงพ่อเเม่
เขาอาจจะใช้เวลา1ปีในการอยู่ในโลกเวทย์มนตร์ฺ เพราะตอนนี้ยังไม่พร้อมในการไปเรียน
ทั้งเครื่องเขียนเเละอื่นๆ เขาขาดทุนทรัพย์อย่างเเรงในขณะนี้ เพราะฉะนั้นปีนี้เขาอาจจะต้องปรับตัว
หรือหางานพิเศษทำไปก่อนเพื่อไม่รบกวนพ่อเเม่ที่ทำงานอยู่ที่เกาหลีมากเกินไป
ระหว่างนี้เขาอาจจะอาศัยอยู่เเถวตรอกไดอากอนไปก่อน รอเวลาเพื่อให้ได้เงินเพื่อเป็นทุนการศึกษา
.....ซอนบีเดินตรงไปยังบริเวณทะเลสาบ พร้อมมองทะเลสาบที่ลักษณะคล้ายๆกับที่บ้านของเขา
ก่อนที่หยาดน้ำตาเม็ดเล็กๆจะอาบเเก้มของเขา ไม่นานนักเขาเริ่มเอามือเช็ดน้ำตาออก
เเละกลับมายิ้มเเย้มเช่นปกติ ไม่ใช่เพราะว่าเขาหายคิดถึงครอบครัวเเต่อย่างใด
เขาเพียงคิดว่า ทุกปัญหามีทางออกเสมอ การร้องไห้มันจะทำให้เราหายเครียด
ซอนบีเดินยิ้มเเย้มก่อนที่จะมาหยุดอยู่ที่ทะเลสาบเเละจุ่มขาลงในน้ำพร้อมมองลงไปยังทะเลสาบเเสนกว้างเเห่งนี้.......


......ผ่านไปครึ่งชั่วโมง......
...บีรู้สึกว่าถูกปลุกจากพนักงานของคฤหาสน์
"คุณครับ!!! ดึกเเล้วครับ กลับเข้าคฤหาสน์เถอะครับ" พนักงานชายหนุ่มคนนั้นปลุกด้วยหน้าตาชินชา
"ฮือ!!!!" ซอนบีสปริงตัวลุกขึ้นจากพื้นหญ้าเเสนนุ่ม "อ้อ! ขอบคุณครับ " ซอนบีกลัวขอบคุณก่อนที่จะลุกขึ้นปัดเศษหญ้า
เเละรีับเดินเข้า่คฤหาสน์อย่างอายๆๆ เเละเเลบลิ้นไปยังมุมปากด้วนขวา หลับได้ไงเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า
ซอนบีคิดว่าคืนนี้ เขาอาจจะไปเที่ยวเเถว ตรอกไดอากอนสักนิด เพื่อไปหางานทำหรือไม่ก็หาเพื่อนคุยสัก2-3คน....
1234567
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|Mobile|Archiver|HOGWARTS THAI  

GMT+7, 2019-6-18 17:40 , Processed in 0.099451 second(s), 15 queries , Gzip On.

Powered by Discuz! X3.2 R20160601, Rev.48

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้