Magic World of HOGWARTS THAI

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: Zennita

{RPG} ชายหาดโบร์นมัท

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2014-3-2 20:55:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ณ.. หาดทรายโบร์นมัท
" โอ้ทะเลแสนงาม ฟ้าสีครามสดใส มองเห็นเรือใบ แล่นอยู่ในทะเล... " โฟเนติก้า กูเตนเบิร์ก ฮัมเพลงเบาๆอย่างมีความสุข อากาศช่างเย็นสบายน่านอน และเสียงคลื่นทะเลก็ชวนให้หลงใหลและหลับฝันดี โฟเนติก้าหลับตาและจินตนาการถึงช่วงเวลาที่แสนสุข จนกระทั่งรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างสัมผัสกับเท้าของเธอ จึงลืมตาขึ้น
" อุ๊ย เต่า " โฟเนติก้าพูดเมื่อมองเห็นสิ่งที่มาสัมผัสกับเท้าของเธอ "จะขึ้นมาหาที่ออกไข่ใช่ไหม เชิญตามสบายจ้ะ ฉันจะไม่รบกวนแน่นอน "
" ฉันไม่อยากให้มือเปื้อนเลือด..ก่อนเปิดเทอม " เสียงเด็กสาวที่ไม่คุ้นเคยดังแว่วมาจากอีกฝากที่แทยอนลูกพี่ลูกน้องของเธอยืนอยู่
" ชิ.. " คิมแทยอนทำท่าทางไม่พอใจหญิงสาวคนนั้นเอามากๆ ท่าทางเริ่มไม่ดีทำให้ทริเชียสต้องเดินเข้าที่จุดเกิดเหตุ ทำให้พริสซิลล่า โฟเนติก้า และซาร่าห์เริ่มผิดสังเกต จนเดินตามมาด้วย
" มีอะไรกับคนในตระกูลฉันรึเปล่า?" ทริเชียสยิงคำถามใส่คู่สนทนาทันที
" เธอเป็นใคร ? " เธอคนนั้นยิงคำถามกลับมาพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
" หน้าตาไม่คุ้น " หญิงสาวผมยาวสลวยที่อยู่ข้างๆกันเอ่ยขึ้นเบาๆ
' เลอร์ลูส ตระกูลเลอร์ลูส ครับ คุณหนู ' ชายร่างสูงที่คาดว่าเป็นผู้ติดตามของใครซักคนในนี้กระซิบ
" ฉัน..ทริเชียส เค เลอร์ลูส และนี่..ลูกพี่ลูกน้องในตระกูลของเรา" ไม่สายที่จะแนะนำตัวเอง ทริเชียสพูดแล้วกลอกตาไปที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอที่เงียบอยู่นาน
" สวัสดี ฉันซาร่า  " ซาร่ากล่าวแนะนำตัวพร้อมปรายตามองแขกทั้ง2ตรงหน้า
" ฉัน..พริสซิลล่า เค เลอร์ลูส.."พริสซิลล่ากล่าวแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
" สวัสดีค่ะ โฟเนติก้า กูเตนเบิร์ก หรือจะเรียกว่าโฟนก็ได้ค่ะ " โฟเนติก้าทักทายและแนะนำตัวเอง
" ยินดีที่ได้พบเธอเช่นกัน ทริเชียส ซาร่า พริสซิลล่า โฟน  " สาวน้อยที่เหมือนจะมาจากตระกูลใหญ่เอ่ยพร้อมกับปรายตามองพี่น้องตระกูลเลอร์ ลูสแบบไม่ไว้ใจเท่าไหร่นัก
" อืม ยินดีที่ได้รู้จัก " เพื่อนสาวของเธออีกคนเอ่ย
" แล้ว...เมื่อซักครู่มีอะไรกับแทยอนงั้นเหรอ?"  ทริเชียสยังคาใจ
" ก็แค่เรื่องเข้าใจผิดน่ะ พี่ทริเชียส " แทยอนรีบแก้
" ใช่..ก็แค่เรื่องเข้าใจผิด " อลิซกล่าวเสียงเรียบ
" .............................. " พริมโรสได้แต่เงียบ แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าเธอกำลังประเมินบุคคลตรงข้ามจากการกระทำของพวกเขาอยู่
'ทริเซียสนั่นดูเป็นคนง่ายๆ ส่วนแทยอนแลดูว่าจะเข้ากับคนยากกว่า ซาร่าคงจะเป็นคนที่ค่อนข้างถอตัวพอดู ส่วนโฟนดูท่าจะเป็นมิตรที่สุดในนั้น'
" งั้นวันนี้..ฉันขอสงบศึกก่อน ฉันไม่อยากมีเรื่อง " อลิซหันไปทางคริสตินประมาณว่า ' ใจเย็นๆ ' เมื่อเห็นผู้ติดตามดูหัวเสีย
" งั้นเหรอ " Kim Taeyeon clanLerlose คิด ' พวกฝ่ายดำ มาขอสงบศึก..ไม่อยากจะเชื่อ ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด '
"งั้น...ไหนๆก็รู้จักกันแล้ว คืนนี้พวกเธออยากไปงานดิสโก้ปาร์ตี้ที่ตระกูลเรามั้ยล่ะ" หญิงสาวพูดเเทรกขึ้นมาเมื่อเห็นต่างคนต่างทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ และเธอไม่มีทางรู้แน่ว่าสิ่งที่พวกเขาคิดนั้นดีหรือร้าย
" ขอบคุณที่เชิญพวกเราไป..งานนี้นะ ทริเชียส " อลิซเอ่ยขอบคุณตามมารยาท พลางรับบัตรเชิญจากมือทริเชียส
"  ขอบคุณเช่นกัน เราจะไปให้ได้ "  เธอเอ่ยก่อนจะยิ้มอีกครั้ง
" มากันให้ได้ล่ะโปรดรักษาคำพูดด้วย " มองแขกทั้ง2คน ก็ยังไงสะคนของฝ่ายดำจะยอมมางานของตระกูลซึ่งเป็นฝ่ายขาวด้วยดีจริงๆหรอ
" หวังว่าจะพบกันที่งานนะ.."พริสซิลล่าพูดพลางมองไปยังแขกที่อยู่ตรงหน้าเธอ2คนแล้วส่งยิ้มให้ตามมารยาท
" จะเป็นเกียรติมากเลยจ้ะถ้าพวกเธอมาร่วมงานตระกูลเรา " โฟเนติก้าพูดพร้อมยิ้มให้ทั้ง 2 คนอย่างเป็นมิตร แล้วก็นึกโล่งใจที่ไม่มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้น
" อืม...ขอบคุณนะ ที่ต้อนรับพวกเรา.. " อลิซพยักหน้าเบาๆ
" เราคงไปพร้อมกันนะอลิซ "
" แน่นอน พริมโรส เราจะไปด้วยกัน " อลิซยิ้มให้เพื่อนของเธอ
" แล้วเจอกันคืนนี้นะ...แต่งตัวสวยๆล่ะ" ทริเชียสยิ้มแล้วเอ่ยแซวตามประสา
" เจอกันในงานนะคืนนี้อย่าสวยเกินหน้าเกินตาซาร่าล่ะ " ยิ้มฝ่ายดำมางานทั้งที่คงมีอะไรสนุกให้ทำแน่เลยแถมเป็นศัตรูตัวร้ายของน้อง สาวเขาอีก ชักจะสนุกแล้วสิงานนี้ ซาร่าหัวเราะในลำคอ
" ^^" พริสซิลล่าไม่ได้พูดอะไรนอกจากส่งยิ้มเป็นเชิงว่าเธอจะได้พบทั้ง2คนในงานคืนนี้
" แล้วเจอกันที่งานนะ จะรอค่ะ " โฟเนติก้าพูด แล้วยิ้มให้อีกครั้ง
" งั้น..ฉันขอตัวละ ลาก่อน แล้วเจอกันทุ่มตรง...ตระกูลเลอร์ลูส " อลิซเอ่ยคำลา " เจอกันทุ่มตรง หน้าคฤหาสน์เลอร์ลูสนะ..พริมโรส "
" โอเค อลิซแล้วเจอกัน "  เธอเอ่ยกับเพื่อนสาวก่อนที่อลิซจะเดินหายไป
" มันไม่สวยหรูอย่างที่เธอคิดหรอก..อลิซ  " แทยอนแสยะยิ้ม
"บาย แล้วเจอกัน" เธอเอ่ยกับพวก ตระกูลเลอร์ลูส ก่อนจะหันไปยิ้มน้อยๆ  แล้วตรงไปยังปราสาทฮาเวิร์ด
โพสต์ 2014-3-8 13:36:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ย้อนไปเมื่อ 7 วันก่อน

"ดื่มอะไรก่อนมั้ย"อิไลยื่นแก้วเบียร์ให้ ไซลาร์รับมาอย่างว่าง่าย ทั้งที่ในใจเขาไม่อยากดื่มเพราะท้องยังว่างอยู่ เขาไม่ทานอะไรเลยตั้งแต่มาถึงที่นี้ แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธน้ำใจของคนตรงหน้า

"ขอบคุณครับ"เขากล่าวแล้วดื่มเข้าไปเล็กน้อยพอเป็นพิธี

"ชอบมั้ยล่ะ ผมต้องเบิกเงินค่าขนม ...? ไม่ใช่สิ...เงินส่วนตัวออกมาเกือบหมดถึงจะเช่าห้องนี้ได้"เด็กหนุ่มนั่งลงข้างไซลาร์ที่กวาดมาไปรอบห้อง ความหรูหรา ความสะดวกสบายครบครัน มันต้องจ่ายมากพอดู

"ไม่เห็นต้องลงทุนขนาดนั้น"เขาบ่นพึมพำ ส่วนตัวเขาเป็นคนไม่ชอบความหรูหราเพราะมันอึดอัดทำตัวไม่ถูก ความเรียบง่ายจึงเป็นเพื่อนรักของเขา

"แลกกับความสบายผมว่ามันก็คุ้มนะ"อิไลเปิดโทรทัศน์สร้างบรรยากาศให้มีสีสันมาขึ้น แต่ไซลาร์ไม่สนใจ เขาดึงร่างที่กำลังจะลุกขึ้นไปเติมเครื่องดื่มมาประกบจูบแน่น

"ไม่เอา ..อื้อ"ไซลาร์ไม่ฟังคำทักท้วง เขาคนึงคิดถึงเด็กหนุ่มทุกวัน โหยหาตลอดเวลา อยากสัมผัส อยากพูดคุยตอนนี้มีโอกาสเขาจะไม่ปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด เขาพรมจูบไปทั่ววงหน้าที่เขาหลงใหล มือลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้า

"พวกแกทำอะไรกันน่ะ!!! กรี๊ดดด แล้วดด!!!!!"เสียงกรีดร้องดังเอ็ดอึง ทำให้ทั้งสองผละออกจากกันทันที ไซลาร์เดาะลิ้นอย่างขัดใจ เพราะอะไรกำลังเข้าที่เข้าทาง แต่ตอนนี้เขาหมดอารมณ์โดยสิ้นเชิง

"ออกไปสูดอากาศข้างนอกเถอะ"ไซลาร์เดินตามไปอย่างว่าง่าย เขายืนพิงประตูกระจกกอดอกรับลมอยู่ด้านหลังอิไลที่ยืนเหม่อมองไปที่ทะเลสีคราม

"มีหลายอย่างที่ผมอยากคุยกับคุณ แต่เวลาของผมมันเหลือน้อยเหลือเกิน"เด็กหนุ่มกล่าว คำพูดนั้นบาดหัวใจไซลาร์เหลือเกินถ้าเป็นไปได้เขาอยากสร้างทาร์แมชชีนจริงๆ อะไรๆ จะง่ายกว่านี้ “พรุ่งนี้ผมต้องกลับไปฮอกวตส์แล้ว"

"ตอนนี้ผมจึงอยากใช้ทุกวินาทีเพื่ออยู่กับคุณให้นานที่สุด"เขาหันไปสบตาอีกฝ่าย ก่อนจะโผเข้ากอดแน่น

"ผมมาช้าไปจริงๆสินะ"ไซลาร์ โอบกอดอิไลไว้แน่นเหมือนกลัวอีกฝ่ายจะหลุดหายไปจากอ้อมอก “ผมล่ะอยากขังคุณไว้ที่นี้ไม่ให้ไปฮอกวอตส์เลยแหละ”

"รักนะ..."เสียงที่แผ่วเบาแต่กังวาลชัดในหูของไซลาร์ ทำให้เขารู้สึกดีใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ "มากด้วย"

"รักคุณเช่นกันครับ"เขาตอบกับด้วยเสียงที่อ่อนโยน พรมจูบที่ศีรษะเบาๆ อย่างรักใคร่

"โชคชะตาช่างเล่นตลกกับเราจัง"อิไลคลายกอดออก แล้วเอามือแทบอกของไซลาร์ ไซลาร์กุมมือนั้นไว้หลวมๆ อย่างถะนุถนอม มันของล้ำค่าที่สุดในชีวิต

"ผมว่ามันก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่นักหรอกนะครับ"ไซลาร์ระบายยิ้มละไม เขาไม่อยากให้เด็กหนุ่มตรงหน้ามีใบหน้าที่เศร้าหมอง

" จะเป็นไรมั้ยถ้าผมขอให้คุณอยู่ที่นี่กับผมจนถึงวินาทีสุดท้าย"อิไลกล่าว ทำให้ไซลาร์อดขำไม่ได้กับความน่ารักน่าชังแบบเด็กของอีกฝ่าย

"ได้ครับ... คุณไม่ขอผมก็ก็ขอให้คุณอยู่ดีนั้นแหละ"เขากล่าว

" ...ขอโทษนะ ที่ต่อยคุณ"มือที่นุ่มอย่างคนไม่เคยทำงานหนักลูบที่แก้มของไซลาร์เบาๆ รอยที่โดยต่อยยังชัดเจนแต่ความเจ็บปวดไม่มีแล้ว

"เล็กน้อยไม่เจ็บอะไรเลย ผมไม่ได้ทำจากแก้วนะครับ จะเปราะบางขนาดนั้น"ไซลาร์พูดยอกล้ออย่างสนุกสนาม

"คุณเดินทางมาเหนื่อย ๆ พักผ่อนดีกว่ามั้ย ...."เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมโน้มหน้าเข้ามาใกล้

"ผมเพิ่งออกจากแล็ปนะแหะๆ"เขากล่าวเทื่อเห็ฯอิไลทำจมูกฟุดฟิด เป็นเพราะเกิดสารเคมีแน่นอน เพราะเขายังไม่ได้อาบน้ำเลยซัก 24 ชั่วโมงได้ที่ไม่ได้แตะน้ำ

"ตัวมีแต่กลิ่นอะไรก็ไม่รู้ ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า"อีไลเปลี่ยนใจดึงแขนชายหนุ่มกลับเข้าไปในห้อง จัดการหาเสื้อผ้า ก่อนจะดันชายหนุ่มให้เข้าไปอาบน้ำ ตอนแรกไซลาร์ก็อิดออด สุดท้ายก็ยอมเข้าห้องน้ำไปแต่โดยดี

ทั้งสองอยู่ด้วยกันทั้งวัน เล่นเดินเคียงกันริมหาดสีขาว ทานอาหารยอกล้อหัวเราะต่อกระซิบอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เหมือนคู่รักมาฮันนี่มูนพล็อดรักกันไม่ปาน แต่เวลาแห่งความสุขก็หมดอย่างรวดเร็ว... อิไลเริ่มเก็บกระเป๋ษ ไซลาร์นั่งมองทุกท่าทางของเด็กหนุ่ม พยายามจดจำทุกสิ่งที่อย่างที่ตาเห็ฯ เพราะเขาคงไม่เห็ฯอิไลอีกนาน...

"ผมคงต้องกลับแล้ว" แล้วประโยคที่ชายหนุ่มไม่อยากเยินที่สุดก็ดังขึ้น..

"ไม่อยากยอมรับความจริงเลยแหะ"ไซลาร์พึมพำความอาลัย เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่ขอบฟ้าสีคราม... ถ้าอยู่นความฝันชั่วนิรันดร์คงมีความสุขกว่า..

"มีอะไรที่เราพอจะติดต่อกันได้มั้ย"อีไลกล่าว

"ผมจะเขียนจดหมายไปแล้วกันครับ"ไซลาร์ตอบกลับในทันที เพราะเขานึกอยู่แล้วว่าจดหมายเป็นทางด้วยที่จะติดต่อกันได้

"เขียนจดหมาย ?"เด็กหนุ่มยิ้มขบขัน "ได้สิ เขียนมาเยอะ ๆ นะ ผมชอบอ่าน" ไซลาร์รับสมุดจดมาเขียนในทันที

"เขียนตอบผมด้วยนะครับ"ไซลาร์กล่าวทั้งๆ ที่ยังก้มหน้าเขียนที่อยู่ด้วยตัวบรรจงอย่างสวยงาม

"คุณจะพักอยู่ที่นี่ต่อ หรือว่าจะไปที่ไหน"

"อยู่ทั่วๆนี้แหละครับ ช่วงนี้ไม่งานแล้ว"ไซลาร์ครุ่นคิดสักพักก่อนตอบ ความจริงที่อยู่ของเขาไม่มีหลักแหล่ง ทำอย่างนี้เพื่อความปลอดภัยของตัวเขาเองที่มักโดนไลล่าอยู่เป็นประจำ

อีไลพยักหน้า เขาหันกลับไปมองห้องด้วยความอาลัยก่อนจะเดินออกไป โดยมีไซลาร์เดียงเคียงข้างไปตลอดทาง เมื่อลิฟต์พามาถึงชั้นล่าง ไซลาร์ทำท่าจะเดินไปส่งเขาที่หน้าโรงแรม เพราะคนของพ่อโทรมาบอกว่าจะเข้ามารอรับเขา อีไลคว้าไหล่หนาดึงหลบไปอีกทาง

"ส่งผมแค่ตรงนี้แหละ"เด็กหนุ่มกล่าว ไซลาร์รู้เหตุผลดี การคบหาของพวกเขาเป็นความลับ แต่เสี่ยงมาก เพราะครอบครับของอิไลไม่ยอมรับมักเกิ้ลอย่างเขาแน่นอน

"ครับอิไล"

"ผมไปล่ะนะ" ประโยคนี้ทำใหเขาไม่อยากยอมรับความจริง

"โชดดีนะครับ.... ที่รัก" ไซลาร์ยิ้ม แต่หัวใจเขากับร้องไห้ไม่หยุด...จากลาจากเป็นสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด
โพสต์ 2014-5-9 02:36:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
........ เสียงของเกลียวคลื่นทะเลตัดกับสายลมที่พัดแรง อาแบดดอน คีแนน วอร์เลนติโน่ค่อยๆกระชับเสื้อคลุมสีดำของตนเข้ากับร่างสูงที่สั่นเล็กน้อยจากความหนาวเย็น ดวงตาสีฟ้ามองทอดเลื่อนลอยไปยังเส้นขอบฟ้า ริมฝีปากของเขาเม้มเเน่นพร้อมก้มหัวลงต่ำราวกับกำลังใช้ความคิด ชายหาดโบร์นมัท คือสถานที่ท่องเที่ยวแรกๆที่พ่อบุญธรรมของเขาพามาตั้งแต่อาแบดดอนยังเป็นเด็กไม่รู้ความ บรรยากาศที่แสนคุ้นเคยซึมซาบลงไปในความทรงจำเขา มันกลายเป็นที่ๆเด็กหนุ่มมาเมื่อมีข้อกังวลใจไปโดยปริยาย

........ เรือชาวประมงที่เห็นอยู่ไกลลิบเริ่มนำเรือออกจากฝั่ง เตรียมพร้อมค้นหาสินค้าล็อตใหม่ที่จะสร้างรายได้ให้กับตนในวันพรุ่งนี้ ชีวิตอันแสนเรียบง่ายของชาวบ้าน ทำให้คีแนนอดอิจฉาไปไม่ได้ การหาเช้ากินค่ำไม่ได้หมายถึงความลำบากค้นแค้นเสมอไป บางทีมันคือความสุขที่เรียบง่าย และยืนยง เขาอาจจะเป็นหนึ่งในนั้น อยู่กับพ่อในโบสถ์คริสต์จักร์สีขาวบริสุทธิ์และช่วยแม่ของตนเก็บสมุนไพรมาทำเป็นยารักษาโรค ก่อนที่เปลวเพลิงจะเผาผลาญทุกอย่างเป็นเพียงขี้เถ้าแห่งความทรงจำ..

........ Kayah Dunstan Di Angelo

........ "สวัสดี เคย่าห์" เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงตายด้าน ไม่ต่างจากแขกผู้มาใหม่ที่เพียงส่งรอยยิ้มบางๆให้เป็นการตอบรับ

........ "นึกว่าอยู่ที่อิตาลีซะอีก"

........ Kayah Dunstan Di Angelo

........ "อ่อ.. " เขาตอบรับ ดวงตาหันกลับไปมองขอบฟ้าดังเดิม ผู้หญิงคนข้างๆเขานี้คือ เคย่าห์ ดันส์แทน ดิ เเองเจโล่ เพื่อนทีอยู่บ้านเดียวกับเขาที่โรงเรียนฮอกวอตส์ ด้วยนิสัยที่ค่อนข้างคล้ายกัน พวกเขาทั้งสองจึงไม่มีปัญหาในการปรับตัวหรือเปลี่ยนพฤติกรรมเพื่อเอาใจอีกฝ่ายแต่อย่างใด

........ Kayah Dunstan Di Angelo
โพสต์ 2014-6-2 04:50:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
        ชายหาดโบร์นมัท

        ตอนนี้ตะวันใกล้ลับขอบฟ้า ท้องทะเลอาบแสงสีส้มอุ่นๆ เกลียวคลื่นกระทบฝั่งเป็นระลอกเบาๆ ทรายละเอียดชุ่มฉ่ำเวลาเท้าสัมผัสทำให้รู้สึกเย็นๆและนุ่มสบายเท้า ไซลาร์พาอิไลมาที่หาดนี้เพราะที่พักของเขาอยู่ในโรงแรมที่หาด

        หลังจากที่พบกันที่ร้านกาแฟ ไซลาร์นึกว่าตัวเองกำลังฝันไปเพราะได้เจอกับคนที่คิดถึงมาตลอด ด้วยความบังเอิญ มันจะเป็นวันที่ดีกว่านี้ถ้าเขาไม่หลุดปากไปว่าจะทำทุกอย่างที่เด็กหนุ่มบอก เพื่อต้องการให้อีกฝ่ายยกโทษให้ ทำให้เขาต้องฝืนกินเม็ดกาแฟสดๆ

        "คืนนี้ผมจะนอนหลับมั๊ยเนียะ อิไล"ชายหนุ่มบ่นพึมพำ ในมือขวดถือขวดน้ำ เคยดื่มเป็นระยะ ล้างปากรสกาแฟที่ขมติดปากแบบลืมโลก "มันโครตขม โครตแข็ง และโครตตาแข็ง คุณนี้แสบจริงๆ ผมไม่น่าหลุดปากไปอย่างนั้นเลย"

        .......Eli Almaecious

        "ครับๆ ผมผิด ผมต้องโดนรับโทษ แต่การลงโทษแบบนี้ทำให้ปูนอุดฟันผมกร่อนกันเลยนะ มันแข็งมาก ผมยังปวดกรามอยู่เลย" ไซลาร์ปวดที่กรามของตัวเองเบาๆ แล้วขยับปากช้าๆเพื่อไล่ความปวดล้าที่กราม

        .......Eli Almaecious

        "คืนนี้คงนอนไม่หลับ คุณไปนอนข้างๆกล่อมผมทีสิครับ" ไซลาร์โอบกอดเอวอีกฝ่ายมาแนบข้างๆ เขาอยากกอดมากกว่านี้แต่เด็กหนุ่มข้างกายเขาคงไม่พอใจ เพราะทั้งคู่เป็นผู้ชาย แล้วอิไลก็ไม่ได้มีรสนิยมแบบนี้มาตั้งแต่แรก จะให้มาทำอะไรโจ่งแจ้งมันก็ทำใจไม่ได้

        .......Eli Almaecious

        "ผมพักอยู่ไม่กี่วันครับ" ไซลาร์เงียบไปสักพัก "ดังนั้นผมอยากอยู่กับคุณให้มากที่สุด คุณอยู่กับผมได้มั๊ย" เขาเร่งฝีเท้ามาขวางทางเด็กหนุ่มแล้วหันมาสบตา กุมมืออีกฝ่ายไว้หลวมๆ ไซลาร์รู้ว่าเขาขอมากไป เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยมีเวลาให้อิไลเลย เขาละเลยการเขียนจดหมาย ไม่ติดต่อ เขารู้ดีว่าการหายไปของเขาทำให้เด็กหนุ่มต้องหน้าต้องทรมานใจอย่างมาก ... เพราะเขาก็ทรมาน

        .......Eli Almaecious

        "อยู่กับผมคืนนี้ ผมอยาก... หลับไปแล้วตื่นขึ้นมาเห็นหน้าคุณเป็นคนแรกของวันพรุ่งนี้" ไซลาร์หลบสายตาอีกฝ่าย เขารู้สึกร้อนฉ่าที่หน้า และหัวใจเต้นแรงเป็นพิเศษ "คือ..... คืนนี้นอนด้วยกันนะ" พูโออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาเหมือนกระซิบแต่ตอนนี้มันเงียบมาก ไซลาร์รู้ว่าอิไลต้องได้ยินแน่ๆ และสิ่งที่เขากลัวคือคำตอบของอิไล

        .......Eli Almaecious

        ดีใจยิ่งกว่าได้โนเบล เมื่อได้ยินคำตอบ สมองของนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะไม่สามารถประมวลผลได้ระยะหนึ่ง ร่างกายชาด้านไปหมด กว่าสมองจะกลับมาทำงานได้ปกติก็กินเวลาไปหลายวินาที ไซลาร์สะบัดหัวเรียกสติกลับมา

        "คือ... ผมช็อก ไม่คิดว่า-" ไซลาร์กลืนคำพูดสุดท้ายลงไป เพราะเขาเห็นสีหน้าอีกฝ่ายที่เริ่มหงุดหงิด แน่แหละก็โดนขออะไรแปลกๆ แล้วพอตกลงกับทำท่าเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง มาตอกย้ำอีกด้วยคำพูด ใครจะไม่โกรธ ไซลาร์จึงเงียบไปตลอดทางจนมาถึงโรงแรมและห้องพักของเขา

         เพราะจะอยู่ไม่กี่วัน ไซลาร์จึงเลือกห้องที่ไม่หรูหรานัก แต่เพราะนิสัยบ้างานที่แก้ไม่หาย ในห้องจริงมาเครื่องมือกระจายอยู่เต็มห้อง ที่โซฟามีเอกสาร หนังสือ รายงานกองเป็นภูเขา  ที่โต๊ะก็มีแล็ปท็อปสามสี่ตัวเปิดทิ้งไว้ กลางห้องยังมีเครื่องฉายโฮโลแกรนสัมผัสได้ที่กำลังโชว์ภาพโครงสร้างของอะตอมอนุภาคที่เขากำลังทำการวิจัย

        "ขอโทษครับ ตอนออกไปผมไม่ได้เก็บห้องเลย" ไซลาร์ยิ้มแห้งๆ "รอสักครู่นะครับ"

        .......Eli Almaecious

        ผ่านไปห้านาที ห้องก็ดูสะอาดขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่ทั้งหมด มุมหนึ่งของห้องสภาพเหมือนกองขยะ แต่ไซลาร์ทำดีที่สุดได้แค่นี้เพราะไม่รู้จะเอาไปเก็บไว้ตรงไหนของห้อง ชายหนุ่มหันไปหาแขกของเขาที่นั่งอยู่หน้าโทรทัศน์ นั่งกดรีโมทเป็นช่องอย่างเซ็งๆ ชายหนุ่มเขาไปโอบกอดจากด้านหลังแล้วหอมแก้มเบาๆ

        "เสร็จแล้วครับ ขอโทษที่ให้รอนาน"ความอดทนของชายหนุ่มหมดลง เขาทนความต้องการของตัวเองไม่ไหว ไซลาร์เชยคางอิไลขึ้นแล้วมอบจุมพิตให้อย่างอ่อนโยน ด้วความที่โหยหามานานทำให้เขาไม่ยอมปล่อยริมฝีปากอีกฝ่ายเป็นอิสระ จนลมหายใจเริ่มขาดช่วง


        .......Eli Almaecious


        "อิไล... "เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบแผ่วเบา ไซลาร์เลื่นตัวมาคร่อมร่างของเด็กหนุ่มไว้ มือหนาลูบที่แก้มสีขาวที่ซับเลือดจางๆอย่างเบามือ รอยยิ้มละมุนปรากฏขึ้นมีริมฝีปากบาง "ผมรักคุณนะ" จบคำไซลาร์ก็จูบลงที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน


        .......Eli Almaecious


        ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนแนบชิดสนิทกับร่างของเด็กหนุ่มเขาโอบรอบคออีกฝ่ายแล้วกระชับกอดที่และนิด "เรื่องที่เรพคลับ ความทรงที่คุณจำไม่ได้ คุณอยากรู้มัว่าทำไมผมถึงเค้นหาคำตอบนัก" เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างฝบหูแล้วพรมจูบเบาๆที่ขมับอีกฝ่าย


        .......Eli Almaecious


        "คืนนั้นคุณยั่วจนผมทนไม่ไหวเลยทำอะไรเกินเลยไป" ไซลาร์ลากนิ้วไปที่สะโพกมน "ตอนใกล้เสร็จคุณ...บอกว่ารักผม ผมดีใจมากตอนนั้น แต่พอตื่นขึ้นคุณก็จำไม่ได้ มันทำให้ผมหงุดหงิดมาก เพราะคำบอกรักคุณตอนนั้นมีความหมายกับผม"


        .......Eli Almaecious


        "แต่ตอนนี้คุณก็รักผมจริงๆ และจำได้ด้วย ผมมีความสุขมากครับ"


.......Eli Almaecious

        "วันนี้อย่าตื่นมาลืมเรื่องของเราอีกนะครับ อิไล" พูดจบไซลาร์ก็ปลดเสื้อผ้าของอิไลออกช้าๆ เคลื่อนกายลงพร้อมพรมจูบผิวกายสีขาวซีด จากลำคอต่ำลงมาที่เนินไหล่ แล้วหยอกเย้าที่ยอดอกสีหวาน ขบเม้มเบาจนเริ่มชูชันสูงลิ้น อันเดอร์แวร์สีดำเป็นเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายที่ไซลาร์ถอดออกได้สำเร็จ ชายหนุ่มยันตัวขึ้นกวาดมองเรือนร่างของอีกฝ่ายให้เต็มตา


        .......Eli Almaecious


        "ขอโทษครับ มันไม่ได้เห็นทุกวันหนิครับ" เขาหัวเราะเบาๆ


        .......Eli Almaecious


        "งั้นก็ถอดให้ผมสิ ถ้าอยากให้ผมอยู่ในสภาพเดียวกับคุณ" เขายิ้มเย้ายวน ซึ่งมันได้ผล


        .......Eli Almaecious

        .................................

โพสต์ 2014-6-3 00:02:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ย้อนเวลา

บทลงโทษของเขาไม่มีอะไรมากแค่ให้ชายหนุ่มเคี้ยวเมล็ดกาแฟเพียว ๆ แบบไม่ต้องใช้ตัวช่วย ดูอีกฝ่ายกระอ่วนกระอ่วนใจแต่ก็ยอมกินแต่โดยดี ตอนที่ไซลาร์เคี้ยวกาแฟเข้าไปปคำแรกแล้วทำหน้าอย่างกับดื่มยาพิษ เขาต้องตีหน้าขรึมทำเป็นโกรธทั้งที่พยายามกลั้นหัวเราะแทบตาย บางอย่างต้องสอนให้รู้จักเข็ดซะบ้าง  ว่าการล้อเล่นกับความรู้สึกคนมันเป็นยังไง เขายังขู่อีกว่าถ้ากินไม่หมดแก้วก็ไม่ต้องมาพูดกัน แก้วทรงสูงบรรจุเมล็ดกาแฟเกือบ ๆ สองร้อยเมล็ดได้ ชายหนุ่มกินมันด้วยความกล้ำกลืนฝืนทน หวังว่าคงจะจำไปอีกนาน  นั่งรถจากชาริงครอสถึงโบร์นมัทนี่ก็ยังบ่นไม่เลิก

"คืนนี้ผมจะนอนหลับมั๊ยเนียะ อิไล"ไซลาร์บ่นพึมพำไปตามชายหาดที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา  มือคอยยกขวดน้ำดื่มล้างคอเป็นระยะ  "มันโครตขม โครตแข็ง และโคตรตาแข็ง คุณนี้แสบจริงๆ ผมไม่น่าหลุดปากไปอย่างนั้นเลย"

"อยากให้ยกโทษไม่ใช่เหรอ คนผิดสมควรได้รับการลงโทษไม่ใช่รึไง"อีไลแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายเร่งฝีเท้าทิ้งห่างชายหนุ่ม สายลมยามเย็นพัดกระทบผิว หอบเอากลิ่นไอทะเลกระทบจมูก  เท้าเปล่าเปลือยเดินลุยฝ่าเกลียวคลื่นที่สาดซัดเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า ผืนทรายเนียนละเอียดสัมผัสดั่งปุยนุ่น บรรยากาศรอบกายทาทาบไปด้วยแสงสีส้มเมื่อดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า ผืนน้ำสีครามส่องแสงประกายระยิบระยับ

"ครับๆ ผมผิด ผมต้องโดนรับโทษ แต่การลงโทษแบบนี้ทำให้ปูนอุดฟันผมกร่อนกันเลยนะ มันแข็งมาก ผมยังปวดกรามอยู่เลย"ชายหนุ่มบ่นกระปอดกระแปดตามหลัง  แต่เขาทำเป็นไม่สนใจ

"ฟันน่าจะร่วงให้หมดปาก จะได้ไม่ต้องพูด ไม่รู้จะบ่นอะไรนักหนา"อีไลพูดกับตัวเองเบา ๆ ยิ้มไม่ให้อีกฝ่ายเห็น  

"คืนนี้คงนอนไม่หลับ คุณไปนอนข้างๆกล่อมผมทีสิครับ"ไม่รู้อีกฝ่ายเดินเข้ามาประชิดตอนไหน  เสียงพูดมาพร้อมกับท่อนแขนที่โอบเอาเขาไว้หลวม ๆ เขาหันไปมองอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยคำถามหนึ่งออกมา

"คุณจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน"

"ผมพักอยู่ไม่กี่วันครับ"เหมือนทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ  ก่อนที่อีกฝ่ายจะเป็นผู้ทำลายความเงียบนั้นเอง  "ดังนั้นผมอยากอยู่กับคุณให้มากที่สุด คุณอยู่กับผมได้มั๊ย"ชายหนุ่มเดินเข้ามาขวางหน้า  ดึงมือเขาไปกุมไว้ อีไลสบสายตาอ้อนวอนของอีกฝ่าย

"มีงานรออยู่สินะ"ถ้างานเป็นคนนี่คงถูกเขาฆ่านั่งยางตายไปนานแล้ว  ไซลาร์จะได้เลิกยุ่งกับมันสักที  

"อยู่กับผมคืนนี้ ผมอยาก... หลับไปแล้วตื่นขึ้นมาเห็นหน้าคุณเป็นคนแรกของวันพรุ่งนี้"อีไลจ้องหน้าชายหนุ่ม เห็นอาการขวยเขินของอีกฝ่าย"คือ..... คืนนี้นอนด้วยกันนะ"

"... ก็ไปสิ"อีไลว่าพร้อมกับสบสายตาสีตาลเข้มคู่นั้น  เหมือนอีกฝ่ายจะนิ่งไปชั่วขณะ  แล้วจู่ ๆ ก็ส่ายหัวไปมา  

"คือ... ผมช็อก ไม่คิดว่า-"อีไลยืนงงกับอาการของชายหนุ่ม เขาขมวดคิ้วมุ่น  ไม่รู้เผลอทำหน้าบูดใส่อีกฝ่ายด้วยรึเปล่า  ไซลาร์จึงไม่พูดอะไรกับเขาไปตลอดทางที่จะไปห้องพัก

ถึงห้องพักอีไลตกใจกับสภาพที่ได้เห็น นี่มันห้องคนหรือว่ารังหนู  หรือถ้าเป็นห้องคนจริง ๆ ก็คงเพิ่งถูกขโมยขึ้นมายกเค้าไปสด ๆ ร้อน ๆ สภาพมันถึงได้รกรุงรังเหนือคำบรรยาย แถมด้วยกองเอกสารแล้วก็เครื่องไม้เครื่องมืออะไรต่อมิอะไรกระจายเกลื่อนไปทั่วห้อง  ยังไม่ทันที่อีไลจะได้อ้าปากพูดอะไรเจ้าของห้องก็ชิงพูดขึ้นมาซะก่อน

"ขอโทษครับ ตอนออกไปผมไม่ได้เก็บห้องเลย" ชายหนุ่มยิ้มฝืด ๆ ให้เขา แน่นอนว่าถ้าเขาได้อ้าปากคงได้ฟังเสียงบ่นกันยาว "รอสักครู่นะครับ"

"ห้องหรือว่ารังหนู  อยู่เข้าไปได้ยังไง หน้าตาก็ดีนะ แต่สภาพห้องดูได้ที่ไหน กับแค่หยิบไม้กวาดมากวาด ๆ เก็บ ๆ ลงถังขยะเนี่ย มันลำบากมากนักหรือไง  ..."อีไลสรรหาเรื่องจะมาวิจารณ์  กะว่าจะไม่พูดมากแล้วนะ  เขาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาคว้ารีโมทขึ้นมาไล่กดรายการทีวี  รู้สึกถึงอะไรเหนียว ๆ ที่รีโมท

"เพิ่งรู้ว่ารีโมทเคี้ยวหมากฝรั่งเองได้"เขาดึงกระดาษทิชชูในกล่องบนโต๊ะข้างโซฟา  ก่อนจะดึงหมากฝรั่งที่ค้างมาตั้งแต่วันไหนก็ไม่รู้สภาพสีทั้งคล้ำทั้งแข็งแถมเหนียวหนึบอย่างกับกาวชั้นดี  เขาไม่ชอบอะไรที่มันรก ๆ ในห้องส่วนตัวของเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าเตียง ตู้ โต๊ะ โซฟา เก้าอี้ และเฟอร์นิเจอร์เพียงไม่กี่อย่าง  เชื่อเถอะว่าถ้าไซลาร์จะต้องถูกเขาบ่นจนหูชา บางสิ่งบางอย่างระหว่างเขากับชายหนุ่มก็ต่างกันสุดขั้วเกินไป  อีไลหันไปมองด้านหลังที่มาของเสียงโครมครามทั้งหลายแหล่ ไซลาร์จัดข้าวของให้เข้าที่ ไม่รู้จะดีขึ้นหรือว่าแย่ลงกว่าเดิม  เขาว่าทางเดียวที่จะจัดการของในห้องนี้ได้ คือ ต้องเผาทิ้งสถานเดียว อีไลปล่อยให้อีกฝ่ายได้จัดการเก็บกวาดเช็ดถู  โดยที่ตัวเองนั่งดูทีวีอยู่เงียบ ๆ ด้วยความเบื่อหน่าย  รายการพวกมักเกิ้ลถ้าไม่ใช่มีสาระจนเกินเหตุก็ตลกจนหาสาระไม่ได้  เขาเลยกดดูรายการการ์ตูนที่กำลังฉายอยู่น่าจะเรื่อง Young Justice ดูแล้วเพลินดีเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง มาทันแค่ตอนจบ  เขาเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ๆ ด้วยความเซ็ง     สัมผัสอุ่นกระทบแผ่นหลัง ก่อนที่วงแขนจะโอบรอบเอว  พร้อมกับริมฝีปากนุ่มของอีกฝ่ายฉกหอมที่แก้มเขา

"เสร็จแล้วครับ ขอโทษที่ให้รอนาน"ริมฝีปากอุ่นประกบเข้ากับริมฝีปากเขาอย่างรวดเร็วเสียจนไม่ทันให้ตั้งตัว  แรงจูบของอีกฝ่ายมีพลังบางอย่างดูดเรี่ยวแรงแทบลืมหายใจ  


"อื้อ"อีไลส่งเสียงประท้วงในลำคอ  พยายามดันหน้าอกอีกฝ่าย เพราะเริ่มหายใจไม่ออก  ชายหนุ่มถอนจูบ   จ้องลงไปในดวงตาเขา   


"อิไล... "อีกฝ่ายเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เคลื่อนกายขึ้นคร่อมร่างของเขาดันให้นอนราบลงบนโซฟา  อีไลตกใจทำอะไรไม่ถูก  ก่อนที่เขาจะได้ทันเอ่ยอะไร  ฝ่ามือของอีกฝ่ายก็เลื่อนเข้ามาลูบใบหน้า  สัมผัสอุ่น ๆ จากฝ่ามือกำซาบสู่ผิว  รอยยิ้มอ่อนโยนที่เขาอยากเห็นมาตลอดปรากฎขึ้นที่ใบหน้าของชายหนุ่ม


"ผมรักคุณนะ"หัวใจสั่นระรัวอย่างไม่น่าเชื่อด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ  สัมผัสอุ่นร้อนกระทบที่หน้าผากจากรอยจูบของอีกฝ่าย


"ผมก็รักคุณ ไซลาร์"อีไลยกมือทั้งสองข้างทาบลงบนแก้มคนตรงหน้า รู้สึกอยากจะร้องไห้  ลำคอตีบตันไปหมด เขาห่างไกลคำว่า .. รัก ซะจนชินชากับมัน คนที่พูดก็หวังเพียงผลประโยชน์จากเขาทั้งนั้น  จะมีสักกี่คนที่รักเขาอย่างจริงใจ


โซฟายุบลงตามน้ำหนักที่มากขึ้น  เมื่อชายหนุ่มทอดตัวทาบร่างสอดแขนโอบรอบคอเขา "เรื่องที่เรพคลับ ความทรงจำที่คุณจำไม่ได้ คุณอยากรู้มั๊ยว่าทำไมผมถึงเค้นหาคำตอบนัก"ลมหายใจอุ่นรดที่ใบหูพร้อมกับคำถามที่เขาไม่เคยให้คำตอบกับอีกฝ่ายได้  หรือแม้แต่ตัวเขาเองก็ตาม  แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจอย่างยิ่งก็คือ เพราะความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนได้แปรเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล


"อยาก"อีไลพูดเสียงเบา  หลบสายตาอีกฝ่าย


"คืนนั้นคุณยั่วจนผมทนไม่ไหวเลยทำอะไรเกินเลยไป"ได้ยินคำตอบของชายหนุ่ม อีไลรู้สึกร้อน ๆ ที่ใบหน้า นี่เขาเป็นอย่างที่คนตรงหน้าว่าอย่างนั้น คิดแล้วมันน่าอายจริง ๆ  "ตอนใกล้เสร็จคุณ...บอกว่ารักผม ผมดีใจมากตอนนั้น แต่พอตื่นขึ้นคุณก็จำไม่ได้ มันทำให้ผมหงุดหงิดมาก เพราะคำบอกรักคุณตอนนั้นมีความหมายกับผม"


"ไซลาร์"เขาไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะยึดติดกับคำพูดของเขาเพียงเพราะตอนนั้นทั้งเมาไม่เป็นตัวของตัวเอง  


"แต่ตอนนี้คุณก็รักผมจริงๆ และจำได้ด้วย ผมมีความสุขมากครับ"


อีไลไม่พูดอะไรนอกจากยิ้ม ดวงตาสีน้ำตาลคู่คมที่จ้องลงมาทำให้เขาไม่กล้ามองกลับ ใบหน้าร้อนผะผ่าว  คาดว่าหน้าของเขาคงแดงจัดจนอีกฝ่ายสังเกตได้


"วันนี้อย่าตื่นมาลืมเรื่องของเราอีกนะครับ อิไล"ไซลาร์เริ่มทำตามความต้องการของตัวเอง  ในขณะที่เขาเองก็ยินยอมให้อีกฝ่ายทำกับร่างกายของเขาได้อย่างที่ต้องการ   อาภรณ์ชิ้นสุดท้ายถูกอีกฝ่ายรูดล่นพ้นปลายเท้าก่อนที่มันจะตกไปอยู่ตรงไหนสักแห่งของห้อง  สายตาที่จ้องมองมาทำให้เขารู้สึกกระดากอาย ยังไม่วายถลึงตาใส่อีกคน


"ทำเหมือนไม่เคยเห็น"เขาว่าทำปากขมุบขมิบ  ชักสีหน้าใส่ชายหนุ่ม


"ขอโทษครับ มันไม่ได้เห็นทุกวันหนิครับ"ชายหนุ่มหัวเราะ  ตอนนี้หน้าเขาคงแดงไปถึงหลัง  การที่ถูกสายตามองร่างเปล่าเปลือยแบบเปิดเผยน่ะ แล้วยิ่งเป็นผู้ชายด้วยกันแล้วยิ่งทำหน้าไม่ถูก ในชีวิตไม่เคยอายอะไรขนาดนี้มาก่อน  


"ไม่ต้องมาหัวเราะเลย"เขาเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง  เลยผลักอีกฝ่ายให้หงายหลังไปอีกด้านของโซฟา  แล้วขึ้นคร่อม


"งั้นก็ถอดให้ผมสิ ถ้าอยากให้ผมอยู่ในสภาพเดียวกับคุณ"อีกฝ่ายเอ่ยเชื้อเชิญอย่างท้าทาย  คิดว่าเขาไม่กล้างั้นสิ .. ?


อีไลประกบริมฝีปากครอบครองริมฝีปากนุ่มของชายหนุ่ม  ในขณะที่มือสาละวนกับการปลดเช็มขัด  มือเขาซุกซนไปเรื่อยเท่าที่ต้องการ  เสื้อของชายหนุ่มถูกเขาร่นขึ้นจนเห็นแผงอกแกร่งกับมัดกล้าม  เขาผละจากริมฝีปากไล่ละเลงลิ้นร้อนชื้นไล้ไปตามแผงอกก่อนจะหยอกเย้าตุ่มไต เขาได้ยินเสียงครางเบา ๆ  มือจากที่ลูบตรงหน้าท้องก็ไล้ต่ำมาจนถึงจุดอ่อนไหวที่สุดของร่างกาย  เค้นคลึงจนรู้สึกได้ถึงความแข็งขืนภายใน


"ไวจังเลยนะ"เขาหยอกเย้าอีกฝ่ายด้วยคำพูด  พร้อมกับกระตุกยิ้มยั่ว


"..................."Sylar Gray

โพสต์ 2014-6-4 04:02:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย HIDE.Dawn เมื่อ 2014-6-4 04:10

"ไวจังเลยนะ"  เสียงหวานพูดเย้าหยอก ยกยิ้มยั่วยวน ไซลาร์วาดนิ้วเกลี่ยริมฝีปากอีกฝ่ายแล้วลากเล้าดลมสัมผัสมาที่หลังคอไล่ลงมาที่แผ่นหลังวาดวงกลมเล็กๆสัมผัสที่แผ่วเบาทำให้เด็กหนุ่มตรงหน้าขนลุกเกลียว
"ก็เป็นคุณ...จะจับนิดจับน้อยก็ทำให้ผมรู้สึกได้ดีเชียว...” นิ้วหยาบลากลงไปที่สะโพก “แต่ให้คุณทำฝ่ายเดียวคงไม่ดี”แล้วเลื่อนมากอบกุมแก่นกายที่เริ่มชูชัน มือหนารูดเค้นเป็นจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆนัยน์ตาสีเปลือกตากวาดมองเด็กหนุ่มที่ครางเบาๆ หลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสที่เขามอบให้
“คุณน่ารักมากวันนี้ทำให้ผมอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวเลย ...อิไล”
พลันชายหนุ่มก็โอบร่างบางลงมาซบแนบอกสองมือเอื้อมลงบีบเค้นบั้นท้ายแน่นตึงของเด็กหนุ่มและบดปลายนิ้วลงตรงกลางในเขตซ่อนเร้นจนฝ่ายที่ถูกรุกรานสะดุ้งทั้งกายไซลาร์ซึ่งรู้งานเอื้อมหยิบขวดเจลที่หัวเตียงเทใส่มือจนลื่นไหลและกลับมาชำระกิจเดิมอีกครั้งความลื่นเปิดทางให้ปลายนิ้วบดลึกเข้าในกายอย่างง่ายดายจนเสียงหวานครางครวญ
“พร้อมรึยัง ที่รัก...”เสียงทุ้มกระซิบหยอก
............. Eli Almaecious
เด็กหนุ่มค้อนใส่ด้วยความหงุดหงิดแต่ก็หันหนีเพราะความเขินอายไซลาร์หัวเราะเบาอย่างพึงพอใจ เขายกร่างของอิไลขึ้นแล้วพยายามสอดตัวเข้าไปช้าๆแต่อีกฝ่ายเกร็งรัดแน่นทำให้เขาขยับเข้าไปไม่ถึงจุดที่หวังได้เขาจึงช่วยปรนเปรอที่กลางลำตัว นวดเค้นเบาๆและลากขึ้นไปเค้นครึงยอดอกจนแข็งเป็นไต
“ผ่อนคลายหน่อยสิครับอิไลคุณรัดจนผมเข้าไม่ได้เลยนะ”
............. Eli Almaecious
“แต่ผมทนไม่ไหวแล้วละอิไล....” ไซลาร์กดร่างของเด็กหนุ่มลงทำให้ตัวเขาเข้าไปอยู่จนหมดเขาหยุดนิ่งสักครู่เพื่อให้อีกฝ่ายได้สร้างความคุ้นเคยระหว่างที่รอไซลาร์ก็โน้มอีกฝ่ายลงมาจุมพิตลากไล้ลงกลืนกินซอกคอและแผ่นอกอย่างกระหายฝากรอยดูดดึงไว้พร่างพราวทั่วแผ่นอกของเด็กหนุ่ม
............ Eli Almaecious
“คุณนี้ร้อนแรงเป็นบ้าเลยอิไล”เมื่ออีกฝ่ายเริ่มขยับตัวเองช้าๆ แล้วส่งรอยยิ้มยั่วยวนมาให้ ทำให้ความอดทนของไซลาร์พังทลายอิไลแก้มแดงก่ำ หยาดเหงือผุดพรายตามไรผม เป็นภาพที่เซ็กซี่เหลือร้าย พร้อมเสียงครางเบาๆแหบพร่า ที่ปลุกเร้าอารมณ์ให้พุ่งสูง
.............. EliAlmaecious
“เจ็บหน่อยนะครับ”
.............Eli Almaecious
ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นกดใบหน้าคมคายลงกับเตียงและแทรกกายจนลึกที่สุดและขยับอย่างรวดเร็วกระแสความอึดอัดแล่นริ้วเสียจนเด็กหนุ่มแทบกรีดร้องมือบางกอดรัดและจิกลงบนท่อนแขนที่ยันพื้นเตียงอยู่เบื้องหน้า ร่างบางขบกัดข้อมือไซลาร์อย่างแรงจนเป็นรอยฟันด้วยความซ่านเสียวเหลือประมาณยิ่งความเจ็บปวดเบื้องล่างแปรเป็นอารมณ์ร้อนรุ่มก็ยิ่งต้องกัดข่มความเจ็บเพื่อปิดเสียงร้องครวญที่อาจเปล่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง
.............Eli Almaecious
“อิไล.... ”ไซลาร์โน้มกระซิบข้างหูแล้วดึงให้อีกฝ่ายมานั่งตักหลังแนบชิดกับแผ่งอกตัวเองมือทั้งสองหยอกเย้าอยู่กับยอดอกและส่วนที่ชูชันสู้มือ “ผม...ทนไม่ไหวแล้ว”แก่นกายที่โดนรัดตอดทำให้ชายหนุ่มใกล้ถึงฝั่งอารมณ์ในไม่ช้า
“จะให้ผมออกหรือทำให้เสร็จในตัวคุณเลยอิไล....”
.............Eli Almaecious

โพสต์ 2014-6-9 00:12:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต่อ ....


อีไลหุบยิ้มเมื่ออีกฝ่ายยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากของเขา  สัมผัสอุ่นไล้เลื่อนจรดต้นคอแล้วอ้อมไปยังด้านหลัง เขาเผลอห่อไหล่ไม่ใช่เพราะเครื่องปรับอากาศแต่มาจากฝีมือของคนตรงหน้านั่นต่างหาก  


"ก็เป็นคุณ...จะจับนิดจับน้อยก็ทำให้ผมรู้สึกได้ดีเชียว..."ชายหนุ่มลากนิ้วไล้วนไปทั่วแผ่นหลัง ทุกอณูสัมผัสตื่นตัว เหมือนกับถูกพลังงานบางอย่างครอบงำ ยิ่งสบเข้ากับดวงตาคู่คมตรงหน้าด้วยแล้วคล้ายตกอยู่ในภวังค์


"แต่ให้คุณทำฝ่ายเดียวคงไม่ดี"นิ้วของอีกฝ่ายลากไล้ก่อนจะหยุดอยู่ที่ตรงสะโพก รอยยิ้มเลศนัยปรากฎขึ้นจาง ๆ  ส่วนอ่อนไหวถูกปรนเปรอด้วยมือหนาความละมุนละไมแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน จนเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว  อีไลหลับตาลงปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทำตามใจ   เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านร้อนไปทั้งตัว  เขาจิกมือลงที่เสื้อของอีกฝ่ายเพื่อระบายความอัดอั้นทั้งหลายที่พร้อมจะปะทุในไม่ช้า  แต่ก่อนที่เขาจะไปถึงฝั่งฝัน   อีกฝ่ายหยุดมือซะดื้อ ๆ เขาฮึดฮัดด้วยความขัดใจ  


"คุณน่ารักมากวันนี้ทำให้ผมอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวเลย ...อิไล"อีไลถึงกับหน้าร้อนเมื่อได้ยินประโยคที่ออกมาจากปากชายหนุ่ม ที่ยิ่งกว่าเห็นจะเป็นสายตาที่มองมาอย่างตั้งใจ ไซลาร์กวาดสายตามองเขาไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า  .. ลืมความขัดใจ จนอยากจะเอาหน้าไปซุกใต้โซฟาแทนถ้าทำได้  ท่อนแขนแกร่งรั้งร่างอีไลเข้าไปกอด  แก้มของเขาสัมผัสที่บ่าของอีกฝ่าย ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของโคโลญจน์ผสมสารเคมีจาง ๆ  อีไลซุกหน้ากับอกกว้าง  หลับตาลงช้า ๆ ความต้องการยังคงพลุ่งพล่านร้อนปะทุ  มือหนาบีบคลึงสะโพก ผิวสัมผัสถึงความเย็นจากบางอย่าง เขาถึงกับสะดุ้งสุดตัวเมื่อสิ่งแปลกปลอมลื่นเหนียวแทรกเข้ามาในกาย  อีกฝ่ายคว้านนิ้วทั่วช่องสัมผัสอ่อนนุ่ม บดคลึงถูกส่วนที่สร้างความวาบหวามไปทั่วสรรพางค์กาย


"อา ..."อีไลเผลอส่งเสียงครางรับน่าอับอาย  แม้เขาอยากจะหยุดการกระทำทั้งหมด หากแต่ร่างกายไม่ยอมรับฟังคำต้องการของเขาเลย ... ชายหนุ่มเพิ่มจำนวนนิ้วจากหนึ่งเป็นสองและสาม สร้างความอึดอัด และสุขสมไปพร้อม ๆ กัน


"พร้อมรึยัง ที่รัก..."ลมหายใจอุ่นรดที่ใบหน้าพร้อมกับคำถามที่ทำเอาคนฟังหน้าร้อนผ่าว


"อืม"อีไลทำอะไรไม่ได้มากนอกจากสะบัดหน้าหลบสายตาคู่คมน่าหลงใหล รู้สึกกระอักกระอ่วนใจกับคำตอบของตัวเองยังไงไม่รู้  คนตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ ยิ่งตอกย้ำให้เขาอยากจะเอาหน้าไปมุดใต้โซฟาให้มันรู้แล้วรู้รอด  ชายหนุ่มถอนนิ้วออกจากกาย  ดันร่างของเขาขึ้นให้ช่องทางเปิดรับสัมผัสกับบางสิ่งที่แข็งขืน  อีไลเม้มปากสีหน้าบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่แทรกผ่านเข้ามา เหงื่อเม็ดเล็กผุดตามไรผม  มือทั้งสองจิกลงบนบ่าอีกฝ่ายอย่างห้ามไม่ได้  


"อื้อ .."อีไลบิดกายจากสัมผัสที่รุกเร้ามาทุกทิศทาง  ไซลาร์รูดรึงกลางกายปรนเปรอให้อย่างเร่าร้อน ก่อนจะไล้มือหยอกเย้ายอดอก ในขณะที่ดันสะโพกเบียดกายแทรกส่วนแข็งขืนผ่านช่องทางนุ่ม  


"ผ่อนคลายหน่อยสิครับอิไลคุณรัดจนผมเข้าไม่ได้เลยนะ"ในขณะที่ชายหนุ่มพยายามแทรกกายเข้ามาในช่องทางนุ่ม  อีไลทำท่าเหมือนจะตายให้ได้ทุกครั้ง  ครั้งแรกที่ไม่มีแอลกอฮอล์หรืออะไรก็ตามแต่เข้ามาทำลายสติสัมปชัญญะ  ดังนั้นเขาจึงรับรู้ถึงความรู้สึกทุกอย่าง  


"อึก .. มันเจ็บ"เขาว่า เบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด  ร่างกายคล้ายจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ยามที่ส่วนแข็งขืนแทรกเข้ามาในกาย


"แต่ผมทนไม่ไหวแล้วละอิไล...."คนเอาแต่ใจว่า พร้อมกับกดร่างของเขา  แก่นกายชำแรกเข้าช่องทางคับแคบ  อีไลสะดุ้งสุดตัว  


"อา ..."ความเจ็บถูกบรรเทาด้วยปากและมือของอีกฝ่าย ความคับแน่นจากส่วนล่างสร้างความปั่นป่วนไปทั่วช่องท้อง  เขาถูกอีกฝ่ายปรนเปรอด้วยรสลิ้น ทั้งซอกคอและแผ่นอกถูกชายหนุ่มครอบครองและฝากความเป็นเจ้าของ เสียงดูดดุนจากลิ้นและริมฝีปากนุ่มกดจูบสร้างรอยแดงจาง ๆ อย่างช่ำชอง  ทำเอาเขาแทบลืมหายใจ  


"คุณนี้ร้อนแรงเป็นบ้าเลยอิไล"ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า   เสียงลมหายใจกระเส่าขาดห้วง  อีไลปรือตาฉ่ำเยิ้มมองคนตรงหน้าอย่างเชื้อเชิญ  


"อืม .."อีไลกัดริมฝีปากตัวเอง พยายามกลั้นเสียงน่าละอายไม่ให้เล็ดลอด  แต่เหมือนยิ่งพยายามก็ยิ่งแย่  เพลิงราคะพัดโหมทำลายสติให้กระเจิดกระเจิง  ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นวาบหวามเร่าร้อน แบบที่เขาไม่เคยได้จากใครมาก่อน   


"เจ็บหน่อยนะครับ"ไซลาร์ดันร่างเขานอนลง  แผ่นหลังชื้นเหงื่อทาบลงบนที่นอนนุ่ม  


"ดะ..เดี๋ยว .. อ่ะ .."อีไลร้องห้าม ทว่าช้าไปเสียแล้ว  ส่วนที่เข้าไปได้แค่ครึ่งถูกเจ้าของดันลึกเข้าไปจนสุด  เขาสะบัดหน้า  กัดริมฝีปากจนได้รสคาวของเลือด น้ำตาไหลซึมที่หางตา ร่างกายหดเกร็งเพราะความเจ็บ    มือทั้งสองจิกลงไปบนท่อนแขนที่คร่อมร่าง  ความเจ็บทวีความรุนแรงทุกครั้งที่อีกฝ่ายเคลื่อนกาย  จนเผลอกัดข้อมือไซลาร์เพื่อข่มความรู้สึกเจียนตาย  


"อ๊า ... อึก .."เขา เสียงเนื้อกระทบกันอย่างหยาบโลนสะท้อนก้องไปทั่วห้อง  ทุกการเคลื่อนไหวเร่งเร้าฉุดอีไลให้กระเจิดกระเจิง  ทั้งที่ร่างกายบอบช้ำขนาดนั้น  แต่เขากลับไม่ทำอะไรสักอย่าง  ปล่อยให้อีกฝ่ายตักตวงความสุขจากร่างกาย  ทรมาน ... เจ็บร้าวไปทั่วทั้งกาย ... แต่ไม่อยากหยุด ..เสพติดจนยากจะถอนตัว  ...


"อ๊า ไซลาร์ ... อื้ม ..."อีไลเรียกชื่ออีกฝ่าย  ขาข้างหนึ่งของเขาพาดอยู่บนบ่าของชายหนุ่ม  อีกข้างพาดอยู่ข้างเอว ใบหน้าร้อนผ่าวชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ  ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความเสียวซ่านสุดกำลัง  เหงื่อผุดพรายชื้นไปทั่วร่าง  ปากพร่ำเรียกแต่ชื่อของอีกฝ่ายสลับกับเสียงครางน่าละอายจนต้องยกหลังมือขึ้นมาปิดปาก


"อิไล.... "เสียงทุ้มอ่อนโยนละมุนละไมดังขึ้นที่ข้างหู  ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกไซลาร์ฉุดขึ้นให้นั่งบนตัก อีไลเอนหลังพิงแผ่นอกชายหนุ่มด้วยความเหนื่อยอ่อน  เขารู้สึกถึงเสียงหัวใจเต้นแรงและลมหายใจหอบของอีกคน ไม่ต่างอะไรจากเขา หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำแทบจะทะลุออกมานอกอก  เสียงหายใจหอบถี่เหมือนวิ่งรอบสนามฟุตบอลมาสัก 20 รอบได้  


"อื้อ ..."เขาแอ่นรับสัมผัสทันทีที่ชายหนุ่มหยอกล้ออยู่กับกลางกายและยอดอก  


"ผม...ทนไม่ไหวแล้ว"อีกฝ่ายบอกความปรารถนาของตัวเอง  “จะให้ผมออกหรือทำให้เสร็จในตัวคุณเลยอิไล....”


"... ผมต้องการทุกอย่างที่เป็นคุณ .... ได้โปรด"อีไลเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาสีรัตติกาลหวานฉ่ำปรือมองชายหนุ่มอย่างยั่วยวน  ไฟปรารถนาช่างรุนแรงเหลือร้ายมันแผดเผาเขาแทบให้ไหม้เป็นจุณ  


"อ๊า ... อื้อ .. ..."แรงกระแทกกระทั้นเรียกความเสียวซ่านยากจะอธิบายเป็นคำพูด  ในสมองขาวโพลน คิดอะไรไม่ออก  นอกจากความต้องการ  ต้องการแค่คนตรงหน้าคนเดียวเท่านั้น ...


"..................."Sylar Gray


"ไซลาร์ ... "อีไลตวัดแขนโอบรอบคออีกฝ่าย ปากเอ่ยพลอดพร่ำไม่เป็นศัพท์  "ผมรัก ... คุณ  ...อึก"


"..................."Sylar Gray


"อื้อ ... อ่ะ ... อ๊า ...."อีไลปลดปล่อยโดยที่ไม่ได้แตะต้องส่วนอ่อนไหวแม้แต่นิดเดียว  ไม่นานชายหนุ่มก็ปลดปล่อยออกมา ริมฝีปากแห้งผากของอีกฝ่ายพรมจูบแก้มชื้นเหงื่อของเขา โดยที่ยังแช่ส่วนแก่นกายค้างไว้ที่ช่องทางอ่อนนุ่ม  


"มองอะไรเล่า"อีไลตวาดใส่เบา ๆ ก็อีกฝ่ายเล่นจ้องหน้าเขาซะอย่างนั้น จนต้องหลุบตาเสมองไปทางอื่นเพื่อหนีสายตาคู่คม  หัวใจเต้นแรงระรัว  ลมหายใจหอบถี่จนต้องโกยอากาศเข้าทางปาก  ร่างกายฉ่ำชื้นไปด้วยเหงื่อ  รอบห้องร้อนระอุทั้งที่เปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ ทั้งนี้ทั้นนั้นมันเป็นผลพวงมาจากศึกรักร้อนแรงเมื่อครู่  มือหนาเชยคางจนต้องเผลอสบตากับอีกฝ่าย  ชายหนุ่มกดริมฝีปากร้อนครอบครองบดเบียดริมฝีปากเขาก่อนจะเลื่อนขึ้นไปที่ปลายจมูก เคล้าเคลียที่พวงแก้มแดงซ่าน


"..................."Sylar Gray


"ผมจะไปอาบน้ำ"อีไลยันตัวทำท่าจะลุกขึ้น  ทว่าชายหนุ่มกดร่างเขาแนบลงกับที่นอนนุ่มอีกครั้ง


"..................."Sylar Gray


"พูดเป็นเล่นน่ะ  ... อื้อ"อีไลอ้าปากประท้วง แล้วคำพูดก็กลืนหายลงไปในคอ  เมื่อริมฝีปากถูกรุกเร้าหนัก  ลิ้นร้อนของอีกฝ่ายกวาดไล้ไปทั่วโพรงปาก  เขาเอื้อมมือยึดท้ายทอยชายหนุ่มก่อนจะขยุ้มผมสีเข้มส่งเสียงครางรับในคอเบา ๆ   ไซลาร์บดจูบร้อนแรงแทบขาดใจ  ให้ตายเถอะ  นี่เขาตกหลุมแรงปรารถนาที่อีกฝ่ายมอบให้จนยากจะถอนตัวแล้วสินะ


"..................."Sylar Gray


"ไม่เอาพอแล้ว .... อ๊า ..."อีไลพยายามขัดขืนแรงจากอีกฝ่าย คิดหรือว่าชายหนุ่มจะยอมฟังเสียงทัดทาน  .......

.
.
.
.
.

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านหอบกระทบใบหน้าของผู้ที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น  อีไลกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสง เพียงขยับตัวความรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงแล่นปราดไปทั่วร่างจนต้องเบ้หน้า ริมฝีปากแห้งผาก กับไอร้อนแผ่กระจายทั่วกายจนรู้สึกได้  อีไลดึงผ้าขนหนูที่วางโปะอยู่บนหน้าผาก  เบนสายตามองนาฬิกาแขวนผนัง 5 โมงเย็น ? นี่เขาหลับไปนานขนาดนั้น  หลับแบบไม่รู้เรื่องซะด้วย เมื่อคืนจำได้ว่าเขากับไซลาร์แสดงบทรักจนข้ามมาถึงอีกวัน  พอคิดถึงเรื่องนี้หน้าก็ร้อนผ่าวยิ่งกว่าพิษไข้   เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวเดียว ไซลาร์คงจะสวมให้หลังจากที่เขาหลับไป   กวาดสายตามองหาอีกคนที่น่าจะอยู่ในห้อง ทว่าไร้วี่แวว  คงออกไปข้างนอกหรือว่าธุระอะไรอีกตามเคยล่ะมั้ง  เมื่อหันไปที่โต๊ะตัวเล็กข้างเตียงโจ๊กกับยาอีก 2-3 เม็ดถูกจัดวางไว้ให้อย่างดี  เขาฝืนกินไปได้ 2-3 คำก่อนจะกินยาตามลงไป  เจ็บคอซะจนเปล่งเสียงไม่ได้  อีไลค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยอาการที่เรียกได้ว่าเสียศูนย์แบบเต็มขั้น  ส่วนหนึ่งของห้องประดับด้วยกระจกเงาบานใหญ่ เขาปลดกระดุมเสื้อออกเผยให้เห็นร่องรอยพร่างพรายตั้งแต่ลำคอเรื่อยไปจนถึงหน้าขา ...  อีไลกัดริมฝีปากจดจ้องเงาตัวเองในกระจก  ... ให้ตายซะตรงนี้เถอะ  เสียงประตูด้านนอกดังขึ้น  อีไลรีบกลัดกระดุมเสื้อก่อนจะหันไปยังผู้ที่เพิ่งเข้ามาในห้อง

"ไปถล่มร้านมินิมาร์ทมาเหรอ ซื้ออะไรมาซะเยอะแยะ"เขาถามด้วยเสียงแหบพร่าติดตลกนิด ๆ  มองอีกฝ่ายที่หิ้วถุงของร้านสะดวกซื้อเต็มมือพะรุงพะรังทั้งสองข้าง

"..................."Sylar Gray

"กินแล้ว ยานั่นก็ด้วย"อีไลตอบพร้อมกับยิ้ม  ยังยืนอยู่ที่เดิม  เพราะการขยับแต่ละทีช่างยากเย็น ชายหนุ่มวางของในมือลงและเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเขา

"..................."Sylar Gray

"ก็ใครล่ะที่ทำให้เป็นอย่างนี้"เขาชักสีหน้าบึ้งตึง  ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนลอยเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ อย่างกับหนังฉายซ้ำ  อีไลหน้าร้อนวูบวาบ จนต้องหยิกแขนเพื่อเรียกสติตัวเอง

"..................."Sylar Gray

"เดี๋ยวจะทำอะไรน่ะ!"อีไลร้องเสียงหลง เมื่อชายหนุ่มช้อนร่างเขาลอยสูงจากพื้น  เหมือนเจ้าบ่าวอุ้มเจ้าสาวเข้าห้องหออย่างนั้นล่ะ ... ให้ตายเถอะ! ดิ้นไปก็เท่านั้น  สภาพร่างกายเขาไม่อำนวยให้ทำอะไรได้ตามใจคิด  จึงได้แต่ทำหน้าบึ้งซุกแผ่นอกกว้าง  ยอมให้ชายหนุ่มอุ้มพาไปที่ริมระเบียง   เสียงคลื่นตีกระทบฝั่งดังชัดเจนที่เบื้องหน้า  อีไลจึงหันไปตามเสียงนั้น  ดวงตาสีรัตติกาลเบิกกว้างด้วยความตะลึง  ระเบียงที่ว่าทอดผ่านลงไปถึงชายหาดส่วนตัว  น้ำทะเลสีครามสดใสม้วนตัวเป็นเกลียวกระทบผืนชายหาด  ทรายสีขาวละเอียดทอแสงประกายระยิบระยับดั่งอัญมณีเมื่อยามต้องแสงอาทิตย์  

"..................."Sylar Gray

อีกฝ่ายวางเขาลงบนผืนทรายอย่างเบามือ  อีไลมองไปยังท้องทะเลกว้างใหญ่  ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้าทอแสงสีส้มทาบทาไปทั่วบริเวณ  สวยงามเหมือนภาพวาดของจิตรกรเลื่องชือ  

"ชอบสิ  ชอบมาก มัน .. สวยมากจริง ๆ"เขาพูดไปตามที่เห็น มองภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าไม่วางตา  ชายหนุ่มนั่งลงข้าง ๆ จับมือเขาไปกุมไว้หลวม ๆ

"ผมอยากให้เราได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปตลอด" อีไลเอนศีรษะพิงไหล่อีกฝ่าย สายตาทอดมองเกลียวคลื่นกระทบฝั่ง"ผมไม่อยากให้เราต้องห่างกันอีก  ผมเกลียดการลาจาก"อีไลหลับตาลงช้า ๆ สูดกลิ่นไอเค็มจากทะเล  ฟังสายลมพัดผ่าน  เขาสูญเสียคนสำคัญหลายคนไปอย่างไม่มีวันกลับ  และไม่ต้องการเสียคนที่รักไปอีก เพราะมันยากเกินจะทำใจ  

"..................."Sylar Gray

โพสต์ 2014-6-12 11:50:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด



"อิไล...รักคุณนะครับ"เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบเบาข้างหูและเร่งจังหวะขยับตัวเร็วด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านเขาพรมจูบที่ซอกคอซับหยากเหงื่อที่พุดพราย


"ไซลาร์ ... "เด็กหนุ่มโอบแขนรอบคอเขาไว้ไซลาร์ยกยิ้มอย่างปิติกับคำที่ได้ยินจากปากของอิไล "ผมรัก... คุณ  ...อึก"


"อ่า....อิไล ..อ่ะ" เหมือนราดน้ำมันบนเปลวไฟให้ลุกลาม ความปรารถนามากขึ้นเป็นทวีพร้อมกันอารมณ์ที่ใกล้ถึงฝั่ง ชายหนุ่มอย่างรวดเร็ซโหมเข้าใส่ไม่เบาแรง


"อื้อ ... อ่ะ ... อ๊า...." แล้วเด็กหนุ่มกับปลดปล่อยออกมาช่องทางที่เกร็งรัดแน่นหลังปลดปล่อยทำให้ เขานิ่วหน้าเล็กน้อยแล้วปลดปล่อยตามออกมาริมฝีปากบางเล้าโลมพรมจูบไปตามแนวเหงือชช้าๆ เหมือนปลอบโยนที่รุนแรงเมื่อครู่


"มองอะไรเล่า"แค่มองก็บ่น แต่เขาไม่สน เขาพอใจจะมอง ห้ามยังไงก็ไม่ฟังเพราะภาพตรงนี้นี้ไม่ได้เห็นทุกวัน และเขาต้องการเก็บไว้ในความทรงจำให้มากที่สุดความทรงจำที่วิเศษสุดและมีความสุขที่สุด แต่ไฟปรารถนาของเขายังไม่จบลงไซลาร์เชยคาเด็กหนุ่มขึ้นมาสบตา แล้วมอบจุมพิตอย่างแนบแน่น เลื่อนไปที่ปลายจมูกและซุกไซร้ที่พวงแก้มขึ้นสี


"มองคุณสิครับเจ้าให้มองสาวที่ไหนกัน" เขาเอ่ยกระซิบเซ้าพรางหัวเราะเบาๆ หยอกเย้า


"ผมจะไปอาบน้ำ"อิไลบอกแต่เขาไม่ยอมกดร่างอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ลุกไปไหน


"อย่าเพิ่งสิ ผมยังไม่หายอยาก"ไซลาร์ยิ้มบางๆ อย่างมีเลศนัย


"พูดเป็นเล่นน่ะ  ...อื้อ"ไซลาร์ไม่สนคำพูดนั้น เขาประกบจูบอย่างเร้าร้อนแล้วกวาดลิ้นสากไปทั่วโพรงปากช่วงชิงลมหายใจเด็หนุ่มไปจนหมด แล้วถอดจูบออกอย่างแช่มช้า

"ก็ผมคิดถึงแล้วก็ไม่ได้ทำบ่อยครั้งนี่ครับ"


"ไม่เอาพอแล้ว .... อ๊า..."ห้ามไปก็เท่านั้น....อิไล


.
.
.
.
.

ไซลาร์ตื่นมาก่อนอิไลเขาจึงรีบเตรียมยาและโจ๊ก เพราะเขาร็ว่า เขาทำอีกฝ่ายระบมไม่น้อยเขาเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายทั่วห้องยืนมองรอบๆห้องสักพักแล้วเดินออกไปซื้อของที่มินิมาร์ทก็ไม่ได้อยากอวด แต่อยากทำอาหารให้คนรักสักหน่อย แม้จะทำไม่ค่อยเก่งก็ตามเขาเดินเลือกของจนเย็น ถือของพะรุงพะรังเข้ามาในห้องเสียงแหบๆของเด็ฏน้อยก็เอ่ยทักทาย

"ไปถล่มร้านมินิมาร์ทมาเหรอ ซื้ออะไรมาซะเยอะแยะ"

"กินยากับโจ๊กรึยังครับ"ไซลาร์หันไปยิ้มให้แล้วเอ่ยถาม

"กินแล้ว ยานั่นก็ด้วย"อิไลตอบชายหนุ่มเห็นอีกฝ่ายไม่อยากขยับตัวนั้น ขยับที่ไร หน้าก้นิ่วขมวดความเจ็บปวด

"คุณแลขยับตัวลำบากนะครับ"เขาตอบทั้งที่รู้ดีแต่เขานึกไม่ออกจะพูดยังไงเรื่องเมื่อคืนก็ทำให้เขาเขินไม่น้อย

"ก็ใครล่ะที่ทำให้เป็นอย่างนี้"เสียงแหบๆปนหงุดหงิดตอบมาไซลาร์เห็นขมวดเรียวขมวดเข้าอย่างไม่พอใจ เขาเดินไปหาอิไล

"งั้นไม่ต้องเดินเองนะครับ"

"เดี๋ยวจะทำอะไรน่ะ!"อีไลร้องเสียงหลงเมื่อร่างถูกเขายกขึ้น ไซลาร์อุ้มร่างอีกฝ่ายออกไปนอกห้อง ตอนนี้บรรยากาศกำลังดีทะเล สายลม ท้องฟ้า เป็นใจสรราร้างบรรยากาศที่สวยงามที่เพียงได้มองก็ชื่นบานใจ

"ชอบรึเปล่าครับ อิไล...."เขาตอบพลางยิ้มๆ ละไมขึ้นวางอิไลลงอย่างเบามือเพราะกลัวจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บด้วยฝีมือเขาอีก


"ชอบสิ  ชอบมาก มัน .. สวยมากจริง ๆ" ตาของอิไลเป็นประกายแวววาวหยอกล้อกับแสงสีส้มในสายตาไซลาร์ ภาพของเด็กหนุ่มตรงหน้างดงามกว่าเป็นทวี เขาย่องตัวนั่งลงข้างๆ แล้วกุมมืออีกฝ่ายไว้หลวม

"ผมอยากให้เราได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปตลอด" คำพูดของอิไล เขาก็รู้สึกอย่างนั้น แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงร็สึกว่า อีกไม่นานก็ต้องจากกัน มันเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ด้วยกันตลอดไปในทางฟิสิกส์อะตอม โมเลกุลสารทุกชีวิตยังมีวันสลายพันธะระหว่างอะตอมแล้วมนุษย์จะอยู๋ด้วยกันตลอดไปได้ยัไง
“ผมเกลียดการลาจาก"

"...ถ้ามันเป็นไปได้ก็ดีสิ"เขาพึมพำ
"..................." Eli Almaecious
“ทำอาหารกันมั๊ยครับ...” ไซลาร์พูดขึ้นรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะถ้าคุยเรื่องนี้ บรรยาการคงไม่ดีแน่ๆซึ่งมันไม่ควรเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ทุกอย่างกำลังราบรื่นไปได้สวยและเขาไม่อยากเห็นอิไลเศร้า รอยยิ้มของอิไลเป็นสิ่งสำคัญ เขาอยากรักษามันไว้
"..................." Eli Almaecious
“ผมทำไม่เก่งหรอครับเพิ่งหัดทำน่ะครับ  ทำแล้วก็สนุกดี”เขาตอบไปตามความจริง ตัวเขาเพิ่งหัดทำอาหารได้เดือนกว่าๆ อ่านจากหนังสือดูจากรายการโทรทัศน์เพราะไม่เคยทำมาก่อนขนาดต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จยังต้มไม่สุกเพราะน้ำไม่ร้อนพอทำให้การฝึกทำอาหารพัฒนาไปช้ามากขนาดหอยทากเป็นตะคริวยังอาย
"..................." Eli Almaecious
“ตอนนี้ก็ทำอะไรง่ายไปก่อนพวกอาหารตระกูลทอดง่าย ทอดไข่ ทอดหมู ทอดไก่ บลาๆ เพราะเมื่อสองสามวันก่อนผมลองทำสปาเก็ตตี้รสห่วยแตกมาก”ไม่ใช่แค่รสชาติ หน้าตามันยังเหมือนผ่านสงครามมาหมาดๆ มันเละจนคนทำยังไม่กล้ากินลองกินไปแค่คำเดียวคายออกแทบไม่ทัน อิไลหัวเราะให้ฝีมือเขาแน่ละอัจฉริยะไอคิวเป็นร้อยแต่อาหารง่ายยังทำไม่ได้ มันน่าขำสุด ตัวเขาเองยังงงตัวเองว่าทำไมทำไม่ได้ทั้งที่สูตรฟิสิกส์มันแก้ยากกว่าการทำอาหารด้วยซ้ำไป
"..................." Eli Almaecious
“ก็ผมไม่มีเวลามาทำอาหารเองนิบางวันผมไม่มีเวลากินข้าว ก็กินอาหารเม็ดของนักบินอวกาศมันให้พลังงานดีแต่ทำลายกระเพาะสุดๆท้องว่างจัด” เขาพล่ามยาว  
"..................." Eli Almaecious
“งั้นวันนี้ทำข้าวพักอเมริกันแล้วกัน”
"..................." Eli Almaecious
“หวังว่าผมจะไม่ทำข้าไหม้ลองทำมั๊ยครับอิไล” เขาไม่เคยทำข้าวพัดนี้เป็นครั้งแรกไซลาร์ลุกขึ้นและอุ้มอิไลเข้าไปในห้อง มุ่งหน้าไปที่ห้องครัว
"..................." Eli Almaecious
“ผมลืมไปคุณนั่งรอจะดีกว่า เจ็บอยู่นิครับ” เขายิ้มบางๆแล้ววางอิไลที่โวฟาหน้าทีวีอย่างเบามือ ชิงหอมแก้มหนึ่งที ก่อนเข้าห้องครัวไปแต่มันไม่ไกลกันมากทำให้พูดคุยกันได้สบาย
"..................." Eli Almaecious
“ยังอยู่อีกสองสามวันครับอยู่ด้วยกันจนผมจะไปทำงานได้มั๊ยครับ ผมอยากทำอาหารให้คุณทานทุกมื้อเลย”เขาพูดทั้งหัวเราะร่าเริง
"..................." Eli Almaecious

โพสต์ 2014-6-17 00:02:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย EmeraldAlmaecious เมื่อ 2014-6-17 21:27

ต่อ ....

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงสายลมกับเสียงคลื่นที่ไม่ทำให้บรรยากาศการสนทนาเคว้งคว้าง  อีไลกระชับมือชายหนุ่มที่กุมมือเขาเบา ๆ  นัยน์ตาสีรัตติกาลสบดวงตาสีน้ำตาล อยากจะพูดบางอย่างแต่แล้วก็ต้องกลืนก้อนคำพูดลงคอ

"...ถ้ามันเป็นไปได้ก็ดีสิ"อีกฝ่ายพูดทำลายความเงียบ  สะกิดใจเขาไม่ยาก  เหมือนลูกโป่งพองลมที่จู่ ๆ ถูกเข็มแทง ห่อเหี่ยวไร้กำลัง

"ผมคงต้องยอมรับความจริงข้อนี้ให้ได้สินะ"เขาว่าเสียงเนือย พลางถอนหายใจ   เมื่อไหร่กันที่เขาจะหลุดพ้นจากคำว่าผิดหวังสักที  นันต์ตาสีรัตติกาลสบมองไปเบื้องหน้า  ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ คล้อยต่ำกระทั่งลาลับขอบฟ้า แทนที่ด้วยดวงดาวนับล้านทอแสงระยิบระยับพร่างพราวทาบทาผืนนภาแห่งรัตติกาล  

"ทำอาหารกันมั๊ยครับ..."บทสนทนาของอีกฝ่าย ทำให้อีไลละความสนใจจากท้องฟ้าและเกลียวคลื่นเป็นคนที่อยู่ข้าง ๆ

"คุณทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ"อีไลถาม พลางเลิกคิ้วด้วยความสงสัย    นี่แอบมีมุมมุ้งมิ้ง(?)ตั้งแต่เมื่อไหร่ ปกติชอบทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กับกองเอกสารและก็อุปกรณ์การทดลองมากกว่าจับตะหลิวเข้าครัว

"ผมทำไม่เก่งหรอครับเพิ่งหัดทำน่ะครับ  ทำแล้วก็สนุกดี"ชายหนุ่มตอบคลายข้อสงสัย  อีไลพยักหน้ารับน้อย ๆ  เคยได้ยินเหมือนกันว่าการทำกับข้าวก็เหมือนกับการงานศิลปะ  ต้องใช้ใจ  จิตนาการ ความรู้สึกใส่ลงไปในอาหาร  แล้วทุกอย่างจะออกมาดี ไม่ต่างอะไรกับภาพวาดล้ำค่าของจิตรกรดัง

"อาทิเช่นอะไรบ้าง"เขาถาม สบตาอีกฝ่ายด้วยความสนใจ  

"ตอนนี้ก็ทำอะไรง่ายไปก่อนพวกอาหารตระกูลทอดง่าย ทอดไข่ ทอดหมู ทอดไก่ บลาๆ เพราะเมื่อสองสามวันก่อนผมลองทำสปาเก็ตตี้รสห่วยแตกมาก"อีไลหลุดหัวเราะเมื่อได้ยินเรื่องที่ชายหนุ่มเล่า  

"รสชาติมันย่ำแย่ขนาดนั้น ?"อีไลส่ายหัว แบบนี้เขาเรียกว่าทำไม่เป็นเลยจะฟังดูดีกว่า แต่เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายเสียความมั่นใจจนล้มเลิกไม่อยากเข้าครัวอีก  "ฝึกบ่อย ๆ สิครับ"

"ก็ผมไม่มีเวลามาทำอาหารเองนิบางวันผมไม่มีเวลากินข้าว ก็กินอาหารเม็ดของนักบินอวกาศมันให้พลังงานดีแต่ทำลายกระเพาะสุดๆท้องว่างจัด"

"ก็เป็นแบบนี้ทุกทีล่ะนะ"เขาบ่น  อีกฝ่ายมัวแต่เอาเวลาไปทุ่มกับงาน ไม่ได้ดูแลตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น บางทีเขาอดห่วงไม่ได้  นักวิทยาศาสตร์เป็นอาชีพเสี่ยงตายพอ ๆ กับสตั๊นท์แมน สารเคมีกับแร่ธาตุอะไรทั้งหลายแหล่เป็นตัวก่อมะเร็งชั้นดี  บางทีเขาอยากจะให้อีกฝ่ายหยุดอาชีพนี้ซะ  แต่เชื่อเถอะ ไซลาร์ไม่มีวันทำตามที่เขาขอร้องหรอก  

"งั้นวันนี้ทำข้าวผัดอเมริกันแล้วกัน"เสียงของชายหนุ่มดึงสติอีไลกลับมาอยู่กับตัวอีกครั้ง เขาหันไปมองหน้าอีกฝ่าย  พลางนึกในใจ ... จะกินได้มั้ยเนี่ย ?

"ทำให้สุดฝีมือไปเลยนะ"เขาว่าพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจ ดูอีกฝ่ายจะกระตือรือร้นกับการทำอาหารมาก  เขาไม่ขออะไรมากหรอก ขอแค่ให้มันออกมากินได้ก็พอ ...

"หวังว่าผมจะไม่ทำข้าวไหม้ลองทำมั๊ยครับอิไล"ชายหนุ่มพูดพลางอุ้มกลับเข้าไปในห้อง  โดยที่ไม่ได้ถามความสมัครใจของเขาสักคำ

"เดินเองได้น่ะ"อีไลพูดทั้งที่แขนโอบรอบคออีกฝ่าย ออกจะประหม่าไปนิด  แต่อดปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีแค่ไหนที่ได้สัมผัลกับอีกฝ่ายใกล้ ๆ ความอบอุ่น ลมหายใจร้อน ๆ ที่รดลงต้นคอมันทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก  

"ผมลืมไปคุณนั่งรอจะดีกว่า เจ็บอยู่นิครับ"ไซลาร์ว่าก่อนจะวางร่างเขาลงกับโซฟา  แล้วชายหนุ่มก็จัดการพาตัวเองเข้าครัว เตรียมวัตถุดิบเพื่อปรุงอาหาร

"คุณจะอยู่ที่นี่อีกนานมั้ย"จำได้ว่าเคยถามไปแล้ว แต่อีไลก็ยังได้ยินคำตอบจากอีกฝ่าย เวลาที่เหลือ เวลาแห่งความสุขกำลังนับถอยหลังลงเรื่อย ๆ

"ยังอยู่อีกสองสามวันครับอยู่ด้วยกันจนผมจะไปทำงานได้มั๊ยครับ ผมอยากทำอาหารให้คุณทานทุกมื้อเลย"เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายทำให้อีไลอดยิ้มไม่ได้  ถึงแม้ว่ารอยยิ้มนั้นมันจะเจือด้วยความเศร้าก็ตาม  

"ได้สิ  ทำไมจะไม่ได้"เพื่อคุณแล้ว ผมทำให้ได้ทุกอย่าง ....

.
.
.
.
.

อีไลรู้สึกไม่สบายตัว  เขาจึงตัดสินใจไปอาบน้ำ ปล่อยให้ชายหนุ่มได้แสดงฝีมือทำอาหารในครัวต่อไป  ไม่นานเขาก็ออกมาในชุดเสื้อยืดสีขาวแขนยาวธรรมดากับกางเกงขาสั้นสีกรมท่า  แน่นอนว่ามันเป็นชุดของไซลาร์  เสื้อผ้าธรรมดาใส่สบายพอ ๆ กับเสื้อผ้าแบรนด์เนมแม้ว่าไซส์มันจะค่อนข้างใหญ่กว่ารูปร่างเขาอยู่สักหน่อย อาการระบมทุเลาลงมาก  ไข้ก็ไม่มี  ความรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะไม่สบายหายไปหลังจากที่เขากินยา  พอได้อาบน้ำมันทำให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่า ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องน้ำกลิ่นเหม็นไหม้อย่างรุนแรงก็ลอยเข้าปะทะจมูก  อีไลเดินไปที่ต้นเหตุของกลิ่น  ชะโงกหน้าเข้าไปในครัวเห็นเชฟกระทะเหล็กกำลังทะเลาะอยู่กับข้าวในกระทะ

"นั่นมันข้าวผัดอเมริกันหรือว่าข้าวผัดนิโกรกันแน่"อีไลส่งเสียงแซวอีกฝ่าย ข้าวสีขาวก่อนหน้ากลายเป็นสีดำเมี่ยมติดก้นกระทะเป็นแผ่นแข็ง  แถมด้วยกลิ่นเหม็นไหม้อย่างรุนแรง  เห็นสภาพแล้วบอกคำเดียวได้เลยว่าปากำแพงกำแพงยังพัง   

"..................."Sylar Gray

"ทำอย่างอื่นเถอะ"เขาส่ายหัวพร้อมกับหัวเราะ  เดินเข้าไปในครัว  เปิดถุงที่ยังมีวัตถุดิบอีกหลายอย่างพอจะนำมาปรุงเป็นเมนูอื่นได้

"..................."Sylar Gray

"ผมจะทอดปลา"อีไลตอบพร้อมกับหยิบปลาแช่แข็งออกจากถุง  ถามว่าในชีวิตเคยทำกับข้าวเองมั้ย คำตอบคือ ไม่ แค่ต้มไข่ยังทำไม่เป็น  อย่างว่าล่ะ แค่ทอดปลามันจะไปยากอะไร  อีไลตั้งกระทะอีกใบวางลงบนเตาแก๊ส  ในขณะที่ไซลาร์สาละวนกับการแงะข้าวผัดอเมริกันที่เปลี่ยนไปถือสัญชาตินิโกรลงถังขยะ   เขาเติมน้ำมันจนเกือบหมดขวด  แกะปลาออกจากแพ็คได้ก็โยนลงในกระทะ  ทั้งที่ยังไม่ได้ขอดเกล็ดปลาหรือแม้แต่ล้างตัวปลา   อีไลคว้าตะหลิว  หันไปมองชายหนุ่มที่กำลังตอกไข่ลงถ้วยเตรียมจะทำอะไรสักอย่าง  

"เหวอ!! ไม่เอาสิ"น้ำมันพอเริ่มร้อนไปทำปฏิกิริยากับน้ำที่อยู่ในตัวปลา  ก็เริ่มกระเด็น  อีไลคว้าฝาหม้อทำเป็นโล่กันน้ำมันกระเด็น  ให้ตายเถอะ  แค่ทอดปลามันยากลำบากขนาดนี้  น้ำมันบางส่วนกระเด็นถูกผิวแสบ ๆ ร้อน ๆ แล้วเขาก็เริ่มโวยวาย วิ่งไปหลบหลังชายหนุ่ม

"แสบไปทั้งแขนแล้ว ไซลาร์ช่วยผมหน่อย"อีไลหันไปอ้อนอีกฝ่าย เขย่าแขนชายหนุ่ม  

"..................."Sylar Gray

อีกฝ่ายบ่นประมาณว่าให้รออยู่ข้างนอกก็ดีอยู่แล้ว  ไซลาร์ส่ายหัวพร้อมกับยิ้ม ก่อนจะแย่งตะหลิวในมืออีไลช่วยพลิกปลาในกระทะ  น้ำมันห่าใหญ่กระเด็นออกจากระทะ  เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มเอื้อมตะหลิวกำลังจะพลิกปลา  ไซลาร์ตกใจส่งปลายตะหลิวกระแทกกับกระทะ  ก่อนที่ทั้งน้ำมันทั้งปลาจะไหลนองท่วมหกเลอะไปทั้งเตาแก๊ส  โชคดีที่ไม่หกกระเด็นมาถึงตัวชายหนุ่ม  ไม่อย่างนั้นอาจได้ทอดเนื้อตัวเองแทนทอดปลา  อีไลมองดูผลงานตรงหน้า  น้ำมันเกือบครึ่งกระทะไหลย้อยลงจากเตาแก๊สเปื้อนมาถึงพื้น  

"..................."Sylar Gray

"ไม่ต้อง ๆ คุณทำกับข้าวต่อเถอะ  เดี๋ยวผมเช็ดเอง"อีไลดันหลังชายหนุ่มให้กับไปทำอาหารที่ค้างไว้ต่อ  ส่วนเขาก็รีบกระวีกระวาดไปหาผ้ามาเช็ด ได้ผ้าผืนใหญ่ที่พาดตรงหน้าตู้เสื้อผ้าแน่นอนว่ามันเป็นผ้าเช็ดตัวของไซลาร์ ซึ่งแค่ขอยืมมาเช็ดพื้นกับเตาแก๊สชั่วคราว(?)  นิสัยติดหรูติดสบายมีแต่คนทำให้จนเคยตัว การทำอะไรง่าย ๆ อย่างเช็ดพื้นแต่สำหรับอีไลมันจึงดูยากไปซะทั้งหมด  แทนที่จะสะอาดกลับกลายเป็นว่ายิ่งเช็ดยิ่งเปื้อน  

"โอ๊ย ร้อน ๆ"เขาแหกปากร้องลั่นทันที ตอนที่มือไปสัมผัสกับน้ำมันที่ยังร้อนจัด  อีไลชักมือกลับผิวส่วนที่สัมผัสกับน้ำมันเกิดเป็นรอยแดงไม่ใหญ่มาก  แต่ก็ทำให้รู้สึกแสบร้อนเอาเรื่อง  

"..................."Sylar Gray

"ไม่เป็นไรหรอก  ถูกแค่นิดเดียวเอง"อีไลยิ้มแห้ง ๆ ไซลาร์ดึงมือเขาไปดูพร้อมกับบ่น

"..................."Sylar Gray

"ก็คนมันไม่เคยทำนี่นะ"เขาบ่นพึมพำกับตัวเองไม่ให้อีกฝ่ายได้ยิน  ทั้งรู้สึกดีที่มีคนเป็นห่วง

"..................."Sylar Gray

ไซลาร์พาเขากลับไปที่โซฟา  ค้นโต๊ะที่มีกองเอกสารท่วมจนจำเค้าเดิมไม่ได้ว่ามันเคยเป็นโต๊ะมาก่อน  ชายหนุ่มดึงกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวขนาดเหมาะมือ  แล้วเดินมานั่งลงข้าง ๆ เขาพร้อมกับเปิดกล่องยา  อีไลมองชายหนุ่มเปิดขวดยาหม่องแตะเนื้อยาก่อนจะป้ายลงที่มือเขา

"เจ็บ!"อีไลจะชักมือกลับแต่ถูกชายหนุ่มยึดมือไว้ และเริ่มทายาให้อีกครั้ง

"..................."Sylar Gray

"มือเบาซะที่ไหนกัน  มือนะไม่ใช่ถนนลาดยาง จะได้ไม่รู้สึก"เขาโวยวายใส่อีกฝ่าย  นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ  

"..................."Sylar Gray

"ยิ่งทำยิ่งแย่น่ะสิไม่ว่า ออกไปไกล ๆ เลย"อันที่จริงมันไม่ใช่ความผิดของไซลาร์เลยด้วยซ้ำ  เพราะความเจ็บทำให้เขาเผลอต่อว่าอีกฝ่ายไปโดยไม่ตั้งใจ  ไซลาร์เก็บยาลงกล่อง แล้วกลับเข้าไปในครัว  โดยที่ไม่พูดอะไรกับเขาอีก

"ไซลาร์"อีไลเรียกชื่อชายหนุ่ม  เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปนาน  

เงียบ ....

"คุณไซลาร์ครับ!"

ไม่มีเสียงตอบรับนอกจากเสียงหั่นผักที่ดังมาจากในครัว  

"....."อีไลกดรีโมททีวีด้วยความหงุดหงิด ดูรายการทีวีไม่รู้เรื่อง สักพักเขาก็โวยวายเสียงดัง "นี่จะไม่คุยกันจริง ๆ ใช่มั้ย?"

อีกฝ่ายยังคงต่อต้านเขาได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย  อีไลหันไปสนใจหน้าจอทีวีอีกครั้ง  ในขณะที่หูฟังเสียงรายการทีวี ตาก็ชำเลืองไปยังห้องครัว เสียงจากรายการทีวีดังสลับกับเสียงหั่นผักในครัวนานจนกระทั่งมันทำให้ความอดทนของอีไลขาดผึง  

.
.
.
.

"ผมขอโทษ"สองแขนสอดรอบเอวอีกฝ่ายก่อนจะซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง อีไลพูดเสียงอู้อี้ในคอ "ดีกันนะ"คำพูดที่ทำเอาเกือบลืมหายใจ เขารับรู้ถึงความร้อนผ่าวที่ใบหน้า ไม่เคยต้องง้อใครแบบนี้  แต่ถ้าไม่ทำอีกฝ่ายก็คงไม่ยอมคุยกับเขาแน่ ๆ  

"..................."Sylar Gray

โพสต์ 2014-6-23 04:04:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย HIDE.Dawn เมื่อ 2014-6-23 04:04

ต่อ
ไซลาร์มือเป็นระวิงเพราะทำอะไรไม่ถูก เขาคงช้ไฟแรงเกินไป เพราะตอนนี้ข้าวพัดไหม้กรามส่งกลิ่นไหม้สุดเวียนหัวแล้วอิไลก็เดินมาดูสภาพ เขายิ้มให้แห้งๆ ยอมรับคำเหน็บแหนบของเด็กหนุ่ม

"เฮ้อ.. ผมพยายามแล้วนะแต่ไม่สำเร็จ"เขาเอ่ยเสียงเบา คอตกอย่างเซ็งจับจิตแล้วโดนหัวเราะเยาะอีก ไซลาร์อยากเอาปีบคลุมหัวเดินหนีไปไกลๆ เขาไม่เคยทำอะไรพลาดนี้เป็นประสบการณ์แสนอับอายที่ข้าไม่เคยเจอ

"ทำอย่างอื่นเถอะ"อิไลพูดแล้วไปค้นๆให้ตู้เย็นไซลาร์หันไปมองอย่างสงสัย

"เอ๋? จะทำอะไรครับ"

"ผมจะทอดปลา"คำตอบของอิไลทำไซลาร์สะดุ้งโหยง เพราะหายนะกำลังบังเกิด ทอดปลาเป็นเมนูที่เขาเคยทำและมัน......

คิดไม่ทำได้พูดเตือนก็

"เหวอ!! ไม่เอาสิ"ปลาที่ไม่ได้ล้างละลอกเกล็ดซ้ำกะทะเพิ่งล้างยังไม่แห้งน้ำมันกระเด็นระเบิดโจมตีอิไลไม่ยั้ง เด็กน้อยร้องโอดโอยสะดุ้งกระโดดไปหยิบฝามาป้องกันตัวอย่างกับกำลังสู้อยู่กับปีศาจน้ำมัน(?)แล้วพอสู้ไม่ไหวก็มาหลบหลังเขาชะงั้น

"แสบไปทั้งแขนแล้วไซลาร์ช่วยผมหน่อย"  

"คุณไปรอทานดีกว่านะครับ"ไซลาร์กล่าวแล้วแย่งตะหลิวคืนมา เขาสานต่อการทอดปลา แต่ไม่ทันระวังพลิกปลาพลาดน้ำมันกระเด็นระเบิดดังปุ๊กเขาสะดุ้งทำกะทะพลิกคว้ำน้ำมันหกไหลย้อยเกือบโดนตัวเอง เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกและเขารู้สึกเกลียดการทอดปลาเป็นที่สุด

"ผมขอโทษ ผมเช็ดเองครับ"เขารีบไปหาผ้ามาเช็ดแต่โดนอิไลแย่งงานไปก่อนแต่ผ้าที่เด็กหนุ่มเอามาเช็ด... ผ้าเช็ดตตัวของเขา ไซลาร์ส่ายหน้าเบาๆยิ้มระอาอยู่ขำๆ เงียบๆ

"ไม่ต้อง ๆคุณทำกับข้าวต่อเถอะ  เดี๋ยวผมเช็ดเอง" ไซลาร์หันมองอิไลเป้นระยระหว่างเตรียมกะทะและน้ำมันจะทอดปลาใหม่แต่เหมือนอิไลจะทำได้ไม่ดี เช็ดน้ำมันไม่เป็น ยิ่งเช็ดยิ่งเละนองเต็มพื้นคุณหนูจริงๆ ในขณะที่กำลังเพลินๆกับการเตรียมอุปกรณ์ เด็กน้อยก็ร้องขึ้น

"โอ๊ย ร้อน ๆ" ไซลาร์รีบวางทุกอย่างที่ทำไปดูอาการของอิไล

"อิไล! เป็นอะไรมารึเปล่าครับ"เขาประคองมืออีกฝ่ายอย่างทะนุถนอม

"ไม่เป็นไรหรอก  ถูกแค่นิดเดียวเอง"อิไลกล่าว แต่สำหรับไซลารืมันไม่นิด

"โชดดีที่โดนนิดเดียวคุณต้องระวังให้มากกว่านี้นะครับ"เขาพร่ามสอนไปเพราะความเป็นห่วง

"ก็คนมันไม่เคยทำนี่นะ"

"ผมพาคุณไปทำแผลดีกว่า"เขาพาอิไลไปห้องรับแขก
ไซลาร์รีบค้นหากล่องยาที่เขาจำได้ลางๆว่าวางเอาไว้แถวๆนี้ เขาหากล่องยาอยู่นานจนกว่าจะเจอ แล้วลากกล่องเอกสารมานั่งเปิดกล่องเอายามาทาให้อิไล เขาพยายามทาให้เบาที่สุดที่ทำได้


"เจ็บ!"อิไลจะชักมือกลับแต่ไซลาร์ไม่ยอม

"ทนหน่อยสิครับ แผลแค่นี้เอง"ไซลาร์ดุใส่

"มือเบาซะที่ไหนกัน  มือนะไม่ใช่ถนนลาดยาง จะได้ไม่รู้สึก"อิไลโวยวายยาวไซลาร์ขมวดคิ้วหน่อยๆ ด้วยความไม่พอใจ

“นี้ก็พยายามสุดแล้วนะครับอย่าโวยวายนักสิ ไม่งั้นผมปล่อยแผลให้เน่าเลยนะ"เขาเผลอประชดใส่ ทั้งชีวิตเขาไม่เคยทำแผลให้ใครพอทำให้ก็ไม่พอใจอีก มันทำให้เขาหงุดหงิด

"ยิ่งทำยิ่งแย่น่ะสิไม่ว่าออกไปไกล ๆ เลย"จบคำพูดของอิไล เขาก็เงียบกริบเพราะความหงุดหงิดที่จะระเบิดเขาไม่อยากระบายใส่อีกฝ่าย ทำแผลไปเงียบความโกรธก็เบาบางลง แต่เขาก็ยังไม่ชอบใจที่โดนว่าอย่างนั้นหลังทำแผลเสร็จเขาก็เดินเข้าครัวไปเงียบๆ

"ไซลาร์" เขาไม่ตอบ

เขากำลังงอน อะไรนะ!ไซลาร์อยากเอากะทะตีหัวตัวเองที่ทำตัวงี่เง่าเหมือนผุ้หญิง แต่ข้างอนจริงๆโมโหไม่อยากคุยกับอิไล เชอะ!

"คุณไซลาร์ครับ!"

ผมได้ยินแต่ผมไม่ตอบมีปัยหาอะไรมั๊ย....เขาคิด


"นี่จะไม่คุยกันจริง ๆ ใช่มั้ย?"

ใช่! ไม่คุยผมงอน ดูไม่ออกรึไงห๊ะ อิไล....ไซลาร์ก็ยังคิดต่อไปและเพราะความหงุดหงิดเขาสับๆ ผักจนละเอียดระบายอารมณ์ก่อนจะสงบสติอารมณ์ได้แล้วหันไปช้าๆ สวยๆ ในขณะที่ทุกอย่างเงียบไปเขาจดจ่อกับการทำอาหาร วงแขนอุ่นๆก็มาโอบที่เอวเขาจากด้านหลัง


"ผมขอโทษ"สองแขนสอดรอบเอวอีกฝ่ายก่อนจะซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง "ดีกันนะ" ไซลาร์จิตหลุดกลับบ้านเก่าไปละใช้เวลาสักพักกว่าจะกลับอู่ เขาวางมีดลงแล้วหันมาสบตาอิไล

"อิไล...."ไซลาร์พึมพำเรียกเบา ใบหน้าของเด็กหนุ่มแดงก่ำ หลบตาเขินไซลาร์มองอยู่นานแล้วหลุดหัวเราะออกมา

“....”

“ผมรึจะกล้าโกรธคุณ น่ารักจริงๆ” ไซลาร์กอดอีกฝ่ายแน่นแล้วหอมแก้มขยี้ๆแก้มอีกฝ่ายอย่างหมั่นเขี้ยว “ไม่นึกว่าคุณจะมาง้ออย่างนี้” เขายิ้มกว้างอย่างปิติที่อิไลมาอาการขวยเขินได้น่ารักมากนี้ถ้าไม่ติดทำอาหารอยู่ จะจับกดมันตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ...ไซลาร์คิดไปไกล

“....”

“ผมโกรธจริงนะแต่ผมไม่ได้จะงอนอะไรเพราะรูว่าคุณไม่ตั้งใจ แต่ผมหมั่นเขี้ยวอยากแกล้งคนปากเร็ว”เขาแถไปให้อีกฝ่ายสบายใจ

“....”

“อย่าโกรธผมนะ”เขาพูดเสียงออดอ้อน ได้น่ากระโดดถีบขาคู่มาก และมีท่าทางดี้ด้ามากจนเกินเหตุเพราะสังเกตจากสีหน้าของอีกฝ่ายที่เหมือนจะรับไม่ได้  “อาหารเสร็จแล้วไม่ไหม้แล้วหนนี้กินได้กินกันเถอะ ผมเริ่มหิวละ” เขายกอาหารไปไว้ที่โต๊ะ มีปลาทอดกับไข่กวนร้อนๆสองอย่างง่ายๆ ไซลาร์ลากเก้าอี้ให้อิไลแล้วนั่งที่เก้าอี้ข้างๆขยับมาใกล้ๆ

“....”

“ผมป้อนนะ”เขาตักไข่กวนให้ แต่อีกฝ่ายหันหน้าหนี  “ป้อนด้วยมือไม่พอใจหรือครับป้อนด้วยปากเอามั๊ยครับ” พูดจบอิไลก็อยากอ้าปากรับไปคำเดียวเต็มๆ ไซลาร์มองอิลเคี้ยวช้าๆเหมือนเคี้ยวเอื้องยังไงยังงั้นมันไม่อร่อยเรอะ ไซลารืร้องโหยหวยอยู่ในใจ

“....”

“อร่อยมั๊ยไม่สิต้องถามว่า พอกินได้รึเปล่า” เขาถาม และรอคำตอบอย่างลุ้นระทึกปานเป็นคำตอบจากสวรรค์โหยยยยย คิดอะไรนานนึกครับอิไล คนทำจะบ้าตายแล้ว ไซลาร์ก็จะได้แต่คิดอีกคิดอะไรนักหนาช่วงนี้ ไซลาร์เซ็งตัวเอง

“....”

“แน่ละผมไม่ใช่พ่อครัวระดับโลกนะ ระดับผมนี้ร้านรถเข็นตามทางยังอร่อยกว่าเลย”ไซลารืพึมพำ แล้วกระแซะไหล่อิไลพูดร้องขอไปว่า “ป้อนมั้งสิครับ”

“....”

“ก็อยากให้ป้อนอะนานะ นะครับอิไล คำเดียวก็ได้”

“....”

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|Mobile|Archiver|HOGWARTS THAI  

GMT+7, 2019-10-17 05:45 , Processed in 0.487408 second(s), 221 queries , Gzip On.

Powered by Discuz! X3.2 R20160601, Rev.48

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้