Magic World of HOGWARTS THAI

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
12345678
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: Zennita

{RPG} เรฟ คลับ

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2015-10-15 18:21:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด

                   .... เรฟคลับ (ย้อนเวลา)

                    แสงไฟหลากสี เสียงดนตรีกระหึ่ม นักท่องราตรีที่บ้าคลั่ง และ รสชาติร้อนแรงของแอลกฮอลที่ไหลผ่านลงคอ..
          ทุกสิ่งผสมผสานลงตัวกันเป็นสถานบันเทิงบนถนนชาริงครอสสายนี้ สถานที่แบบนี้ไม่ค่อยเห็นได้บ่อยนักเท่าไหร่ในจีน
          แผ่นดินใหญ่เว้นแต่คุณจะอยู่ไหนเซี่ยงไฮ้ มาเก๊าหรือไม่ก็ฮ่องกง


                    ถึงจะบ่อยครั้งที่ได้มีโอกาสมาเยือนต่างประเทศ แต่นานๆทีถึงจะได้มีเวลาว่างมาเดินเล่นผ่อนคลายอารมณ์เสีย
          สักครั้ง พรุ่งนี้ไม่มีนัดคุยงานให้สะสาง จางเสวี่ยซานจึงเลือกใช้เวลามานั่งจิบวิสกี้คลอเพลงเบาๆในบาร์ สลับกับมอง
          ผู้คนที่กำลังปลดปล่อยอารมณ์ไปกับเสียงเพลงดังสนั่นของฟลอร์เต้นรำอีกด้าน



                    " เค้กวอดก้า 1แก้ว "



                    เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากอีกฝากไม่ใกล้ไม่ไกลนัก ถึงแม้จะคุ้นหอยู่ไม่น้อยก็ก็ดันนึกไม่ออกเสียดายว่าเจ้าของเสียงนั้น
          เป็นใคร ดวงตาสีรัตติกาลเหลือบมองไปที่เจ้าของเสียงตรงหน้า เมื่อเห็นว่าเป็นใคร... ไวเท่าความคิด.. จางเสวี่ยซาน
          กระดกวิสกี้ออนเดอะรอคที่เหลือลงคอ คว้าแก้วก่อนจะเดินไปหาหญิงสาวที่เคยพบเมื่อครั้งมาส่งของรอบก่อที่ร้านกาแฟ
          สตาร์บัคทันที..



                    “ ถ้าผมจะนั่งด้วย.. คงไม่ว่ากันหรอก.. ใช่ไหม..? ”

                    " เชิญ "



                    “ 謝謝 ”


                    รอยยิ้มบางๆอย่างมีเลศนัยปรากฏขึ้นบนใบหน้า.. ถึงแม้เขาจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆก่อนที่อีกฝ่ายจะตอบอนุญาต
          เสวี่ยซานเรียกพนักงานหลังเคาน์เตอร์ก่อนที่จะเลื่อนแก้วเปล่าไปให้ เขาสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานอีกรอบก่อนส่งธนบัตรให้
          แลกกับวิสกี้สีอำพัน เพียวๆเช่นเดียวกับเมื่อครู่



                    " หืม... อ่าวนาย คนที่เจอในร้านสตาร์บัค "


                    เสวี่ยซานไม่ได้ตอบอะไร ดวงตาสีรัตติกาลเหลือบไปพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่ยี่หระ พลางใช้นิ้วไล่ขอบแก้ววิสกี้ของ
                    ตัวเองเบาๆด้วยท่าทางเหมือนไม่ค่อยสนใจเสียเท่าไหร่..


                    " นาย...ชื่อไรนะ "


                    “จาง..” เสวี่ยซานเอ่ยก่อนเว้นระยะ
                    “จางเสวี่ยซาน”


                    " อ่า.... ยินดีที่ได้รู้จักอีกรอบ "

                    “ ยินดีที่ได้รู้จักอีกรอบเช่นกัน..”
                    เสวี่ยซานพึมพำพลางถอนหายใจเล็กน้อยอย่างถอดใจ.. สงสัย เห็นทีพักนี้เขาจะทำตัวจืดจางจนเกินไปเสียกระมัง..?



                    “ ผ่านไปก็ไม่นาน.. ถึงขนาดจำกันไม่ได้เลยหรือ..? คุณไทเมอริโน่ ”
                    เสวี่ยซานแกล้งถามอีกฝ่ายไป ดวงตาสีรัตติกาลเหลือบมองอีกฝ่ยเล็กน้อยก่อนจะยกวิสกี้ในแก้วของตนเองขึ้นดื่ม




                    “...”


โพสต์ 2016-8-10 00:46:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Mervyn เมื่อ 2016-8-10 01:01

                 ณ สถานเริงรมย์ที่พวกมนุษย์ต่างมารวมตัวกันเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ไปกับแสงสีและเสียงเพลงมักเกิ้ลทั้งชายและหญิงต่างบรรเลงลีลาการโยกย้ายสัดส่วนไปตามจังหวะ  เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกับกางเกงขายาวสีขาวสาวเท้าข้ามาหยุดอยู่บริเวณบาร์พร้อมกับน้องสาวฝาแฝดที่จูงมือลูกพี่ลูกน้องอีกคนอยู่ เหตุคงจะเป็นเพราะเครื่องดื่มที่เรียงรายอยู่บนชั้นวางนั้นเรียกหาทั้งสามให้ตรงเข้ามา

                “สาบานกับฉันนะว่าเธอจะดูแลโรซี่ตลอดคืนนี้” ควินตันหันไปถามน้องสาว

                “____________” Quincey

                “เพราะฉันไม่รับปากน่ะสิ...”  ควินตันตอบน้องสาวพลางมองหาชายที่มีโครงหน้าแบบเอเชียขณะที่สาวๆทั้งสองกำลังเลือกสั่งเครื่องดื่ม “คนเป็นร้อยแบบนี้ไม่มีทางมองหาเจอแน่”

               “ซีเรพี่อยู่ไหนน่ะ” ควินตันส่งโทรจิตไปหาพี่ชาย แต่คลื่นเสียงรวมถึงจังหวะเพลงในสถานที่แห่งนี้มีแรงสั่นสะเทือนอย่างมากทำให้เขาไม่สามารถติดต่อพี่ชายได้ เนื่องจากการฝึกฝนยังไม่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์

                “เดี๋ยวพี่มานะ”ควินตันพูดพลางจะลุกขึ้นเดิน

                “____________” Quincey

                “ก็ไม่อยากให้คลาดกันน่ะเอางี้ดีกว่า...” ควินตันนึกไอเดียเจ๋งๆ ขึ้นได้ จึงล้วงขวดแก้วเล็กๆสีใสออกมาจากกระเป๋ากางเกง ซึ่งภายในมีแสงกะพริบเรืองๆ  ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้วยกันถึงเจ็ดสี เรียงลำดับตามสีของรุ้ง ได้แก่ ม่วง ครามน้ำเงิน เขียว เหลือง แสด และแดง เมื่อเขาเปิดฝาออกมันก็โบยบินขึ้นมาตามลำดับ

                “ตามหาเอเรเคีย ซีเร อัลแมเชียส แล้วกลับมา” ควินตันพูดกับสิ่งมีชีวิตเรืองแสงทั้งเจ็ดแล้วปล่อยให้มันลอยแยกย้ายออกไปคนละทิศคนละทาง แน่ล่ะว่าแทบจะไม่มีใครมองเห็นพวกมันเลย เพราะแสงไฟภายในนี้สาดไปสาดมาเป็นอุปสรรคต่อสายตายิ่งนัก

                  “____________” Pandora

                “หิ่งห้อยสุดที่รักของพี่ยังไงล่ะ”ควินตันตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอย่างภูมิใจ จากนั้นก็หันไปสั่งดรายมาร์ตินี่กับบาร์เทนเดอร์สาวที่กำลังโชว์ลีลาการเขย่าค็อกเทลได้อย่าเร้าใจ

                “____________” Pandora

                “มีสิ ถามแปลกๆ.. ไว้มีโอกาสจะแนะนำให้รู้จักทุกตัวเลย” เด็กหนุ่มกลั้นหัวเราะแล้วมองหน้าน้องสาวคนเล็ก แล้วก้าวเดินออกไป “เดี๋ยวมานะ”

                ควินตันปล่อยให้สองสาวอยู่คุยเล่นกันตามลำพัง ส่วนตัวเขาเองแยกออกมาเดินสำรวจหนุ่มๆ สาวๆ ที่กำลังดีดดิ้นกันอย่างลืมโลกด้วยฤทธิ์ของน้ำเปลี่ยนนิสัยที่เมื่อได้ลิ้มลองรสชาติไปแล้วย่อมต้องมีแก้วที่สองสามและสี่ตามมาเสมอ

                “ขอโทษนะคะ... เอ่อ...คุณใช่ โทเบียส วิลคินสันรึเปล่าคะ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เมื่อเด็กหนุ่มหันไปก็พบกับสาวสวยผมสีดำขลับในชุดเกาะอกสีดำสั้นแนบสนิทเนื้อเผยให้เห็นเรียวขาอันเพรียวงามที่กำลังทำตาเป็นประกาย

                “ไม่ใช่ครับ”ควินตันตอบเพียงแค่สั้นๆ ด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความโกหก

                “แต่คุณเหมือนมากๆเลยนะคะ” เธอยังคงเซ้าซี้ต่อและยืนกรานทักท้วงโดยการเปิดรูปนายแบบหนุ่มชื่อดังในสังคมมักเกิ้ลนาม ' โทเบียส วิลคินสัน ' ให้เขาดู “นี่ไงคะเหมือนกันยังกับฝาแ-”

                “คุณจำผิดคนแล้วครับ ผมขอตัวนะ”  เด็กหนุ่มพูดตัดบทก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา เพราะตัวตนในโลกมักเกิ้ลของเขาก็คือนายแบบคนที่เธอว่า และใช้นามแฝงในชื่อโทเบียส วิลคินสัน เพื่อเป็นการปกปิดตัวตนที่แท้จริงจากทั้งมักเกิ้ลและศัตรู

                “เดี๋ยวค่ะหยุดก่อน” หญิงสาวคนเดิมยังคงตื๊อไม่เลิกคราวนี้เธอวิ่งมารั้งแขนเขาไว้ด้วยมือทั้งสองข้างอันบอบบาง

                “ครับ ?” ควินตันข่มใจยิ้มตอบ ส่วนมือนั้นกำหมัดระงับอารมณ์ไว้แน่น

                “ฉันว่าคุณต้องใช่แน่ๆไม่ต้องมาโกหกฉันเลย คุณคือโทเบียส วิลคินสัน!”  เธอพูดเสียงดังฟังชัดถ้อยชัดคำแข่งกับเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง และเหมือนโชคช่วยชายรูปร่างหน้าตาบ่งบอกว่ามาจากเอเชียกำลังเดินตรงเข้ามาโดยที่รอบกายมีแสงเรืองกระพริบวับๆแวบๆ อยู่ทั้งหมดเจ็ดสีด้วยกัน

                “พี่ครับช่วยเอายัยคนนี้ออกไปที ผมเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว” เขาส่งโทรจิตไปหาอย่างรวดเร็ว

                “____________” Seere
               
                “ผมแค่บังเอิญหน้าเหมือนล่ะมั้งครับปล่อยมือเถอะ” ควินตันหันไปพูดกับเธออีกครั้ง และส่งสายตาไปหาพี่ชายอย่างเว้าวอน“จะทำยังไงก็ได้ แต่ช่วยเอาออกไปสักทีเถอะ”
               “____________” Seere

         “คุณเป็นใครคะ”เธอเอ่ยถามพี่ซีเร โดยที่มือยังไม่ยอมปล่อยแขนของเด็กหนุ่ม

                “____________” Seere

                “ฉันจำผิดจริงๆหรอคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ” สาวชุดเกาะอกสีดำก้มหน้าอย่างสำนึกผิดแล้วปล่อยมือออกจากแขนของควินตันก่อนจะขอโทษขอโพยเสียยกใหญ่แล้วเดินจากไปอย่างอายๆ เด็กหนุ่มไม่ตอบอะไรเพราะความจริงก็ไม่ใช่ความผิดของเธอที่จำผิด แต่ความผิดของเธอคือการประกาศชื่อของเขาท่ามกลางสาธารณชนในวันที่เขามาพักผ่อนกับพี่น้องยามราตรีแบบนี้

                “____________” Seere

                “พี่เป็นนักร้องพี่ก็น่าจะรู้ว่ามันน่ารำคาญขนาดไหนเวลาโดนเซ้าซี้น่ะ ถึงแม้จะเป็นแฟนคลับก็ตาม” ควินตันตอบกลับพลางดีดนิ้วแล้วกางฝ่ามือออกเพื่อเรียกหิ่งห้อยทั้งเจ็ดกลับเข้าขวดแก้ว แสงเรืองกระพริบสีรุ้งลอยเรียงมาเป็นลำดับจากรอบตัวของพี่ชายมาหยุดอยู่ที่ฝ่ามือของเขาตามเสียงดีดนิ้วเรียกจากนั้นก็ค่อยๆ บินลอยเข้าขวดแก้วไปจนครบ

                “____________” Seere

                “ถ้าผมมีแฟนนะจะไม่ปล่อยให้ไปกรี๊ดผู้ชายหน้าไหนเลย คอยดู!”เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองแล้วเก็บขวดแก้วเข้ากระเป่า ก่อนจะเดินนำพี่ชายกลับไปยังบาร์ที่น้องสาวสองคนรออยู่

                “____________” Quincey

                “อุบัติเหตุนิดหน่อยประมาทไปหน่อย ลืมป้องกัน” แฝดพี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ

                “____________” Pandora

                “โถ่! โรซี่เธอก็ว่าไปนั่น.. พี่จะไปทำใครท้องล่ะ” เด็กหนุ่มตอบกลับน้องสาวคนเล็ก

                    “____________” Seere

               “____________” Quincey
                “ถ้าอยากให้ฉันอารมณ์ดีเธอก็เลี้ยงเหล้าฉันสิทวิน” เขาตอบกลับน้องสาวด้วยใบหน้าเบื่อโลกแต่ทว่าน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ แม้น้องสาวของเขาจะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไรแต่ก็ยังไม่วายหันไปสั่งบรั่นดีมาสามแก้วและค็อกเทลสำหรับโรซาลีน

                “____________” Quincey

                “มันต้องแบบนี้สิว่ามั้ยพี่ชาย” ควินตันหันไปหาแนวร่วม ก่อนจะพูดกับน้องคนเล็ก“ส่วนโรซี่ เธอห้ามเมาเด็ดขาด เดี๋ยวคุณลุงรู้เข้าพวกเราจะโดนบ่นกันหมด”

                “____________” Seere

                “____________” Pandora

                “____________” Quincey

              “เจ้าภาพจงเจริญครับ”ควินตันชูแก้วเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ก่อนจะพากันกระดกซดจนหมดแก้ว เมื่อเหล้าเข้าปากมันก็ยากที่จะหยุด ดังนั้นจึงตามมาด้วยแก้วที่สอง สาม สี่และห้าไปเรื่อยๆ จนเกือบเช้า

โพสต์ 2016-8-10 21:45:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย G.Gymntt เมื่อ 2016-8-10 22:04

                 . . . เรฟ คลับ { ย้อนเวลา }
                 แสงไฟมากมายหลากหลายสีสัน เสียงดังอื้ออึงชวนให้หนวกหูบวกกับผู้คนที่ต่างก็กำลังโยกย้ายส่ายสรีระไปมาตามจังหวะเสียงเพลง บรรยากาศยามค่ำคืนที่เงียบเหงาชวนให้ใครหลายคนเลือกที่จะมาปลดปล่อยอารมณ์ในสถานที่แห่งนี้ เด็กสาวร่างสูงโปร่งสวมหมวกและเสื้อไหมพรมสีดำที่ดูเข้ากันตัดกับกระโปรงสั้นและกระเป๋าสะพายข้างสีขาว เทรเซลล่า ควินซี่ อัลแมเชียส เดินเข้ามาภายในด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยปนเบื่อหน่าย มือขวาของเธอถูกจับไว้โดยน้องสาวที่เรียกได้ว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องและคนที่ยืนอยู่ทางซ้ายมือก็คือพี่ชายฝาแฝดของเธอ ถึงควินซี่จะอยากมาที่นี่เพื่อผ่อนคลาย แต่ก็ยังไม่เคยชินกับผู้คนมากมายที่แออัดเบียดเสียดจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกันแบบนี้ นัยน์ตาเทาอมฟ้ามองไปรอบๆจนเห็นบาร์ที่เบื้องหลังถูกตกแต่งให้เต็มไปด้วยเครื่องดื่มมากมายที่ถูกจัดอยู่บนชั้นวาง สักพักทั้งสามก็เดินเข้าไปยังเป้าหมาย กลิ่นของบุหรี่ลอยมาแตะจมูกเป็นเวลาพอดีกับที่ควินซี่เดินมาถึง เธอจึงจัดที่ให้โรซี่นั่งตรงกลางเพื่อความปลอดภัยเอาไว้ก่อน
                “สาบานกับฉันนะว่าเธอจะดูแลโรซี่ตลอดคืนนี้” ควินตันถามขัดขึ้นก่อนที่เด็กสาวจะหันไปมีเรื่องกับผู้ชายร่างสูงผมสีทองคนข้างๆที่กำลังพ่นควันบุหรี่อย่างจงใจมาทางนี้ แต่เพียงแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเสียมากกว่า
                “หมายความว่ายังไง ให้ฉันดูแลโรซี่?” เธอหันไปทางพี่ชายแทบจะทันทีเมื่อเขาพูดจบโดยไม่ได้สนใจชายคนนั้นต่อ
                “เพราะฉันไม่รับปากน่ะสิ...” เขาพูดพร้อมกับมองไปรอบๆเหมือนกำลังหาใครบางคนและบ่นออกมาเบาๆ “คนเป็นร้อยแบบนี้ไม่มีทางมองหาเจอแน่” ควินซี่มองหน้าพี่ชายก่อนจะนึกได้ว่าเขาได้นัดพบใครเอาไว้ก่อนหน้านี้
                “เดี๋ยวพี่มานะ” ควินตันพูดพลางจะลุกขึ้นเดิน
                “เดี๋ยวสิ คนตั้งเยอะแยะ จะเดินหาทั้งแบบนี้เลยหรือไง” เด็กสาวพูดขัด ทำให้ควินตันหยุดชะงักแล้วหันหน้ามาทางน้องสาวทั้งสองคน
                “ก็ไม่อยากให้คลาดกันน่ะเอางี้ดีกว่า...” สิ้นเสียง มือใหญ่ก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง และหยิบบางอย่างออกมา นั่นก็คือขวดแก้วใสๆ ภายในบรรจุเหมือนแสงไฟขนาดย่อมหลากสี ซึ่งควินซี่ก็รู้ดีว่ามันคืออะไร...หิ่งห้อยเจ็ดสีที่ชอบร้องเพลงป่วยๆนั่นเอง...
                “ตามหาเอเรเคีย ซีเร อัลแมเชียส แล้วกลับมา” ควินตันพูดกับแสงที่ลอยบนอากาศนั้น สักพักมันก็แยกกันไปทั่วทุกทิศทาง ควินซี่มองตามด้วยความคิดที่หวังว่ามันจะกลับมาครบทั้งเจ็ดตัวพร้อมกับพี่ชายต่างมารดาของเธอ
                  “____________” Pandora
                “หิ่งห้อยสุดที่รักของพี่ยังไงล่ะ” ดูเหมือนว่าทั้งควินตันและโรซี่จะปลื้มปริ่มกับเจ้าหิ่งห้อยทั้งเจ็ดเอามากๆ ส่วนควินซี่ก็ได้แต่มองไปยังบาร์เทนเดอร์และเครื่องดื่มในร้าน ก่อนจะหยิบหมวกแก๊ปสีดำในกระเป๋าออกมาเปลี่ยนใส่แทนหมวกไหมพรม
                “____________” Pandora
                “มีสิ ถามแปลกๆ.. ไว้มีโอกาสจะแนะนำให้รู้จักทุกตัวเลย” เขาตอบกลับโรซี่แบบติดตลกก่อนจะพูดต่อ “เดี๋ยวมานะ”
                “อ้าว นึกจะไปก็ไปเฉยเลย” ควินซี่ได้แต่บ่นตามหลังเบาๆ เพราะกว่าจะรู้ตัว พี่ชายฝาแฝดของเธอก็หายไปกับฝูงชนซะแล้ว เด็กสาวทั้งสองคนที่อายุห่างกันพอสมควร ถูกทิ้งให้นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่หน้าบาร์ ก่อนที่ควินซี่จะสัมผัสถึงควันบุหรี่ที่น่ารำคาญอีกครั้ง
                “นี่!” ไม่ต้องอดทนกันอีกต่อไปแล้ว ควินซี่ตะโกนออกมาเสียงดังพอที่จะทำให้คนข้างๆทั้งสองหันมามองได้ ก่อนจะหันหน้าไปหาต้นเหตุที่ทำให้เด็กสาวอารมณ์ไม่ดี
                “หืม คุยกับผมหรือเปล่าครับ?” ชายร่างสูงเจ้าของผมสีทองที่นั่งอยู่ข้างๆเด็กสาวตั้งแต่ตอนแรก หันมาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าไม่สะทกสะท้านกับอะไรทั้งสิ้น ใบหน้าที่ถูกจัดอยู่ในประเภทที่ว่าดี ช่างขัดกับกิริยาท่าทางนัก
                “____________” Pandora
                “อ้อ ไม่มีอะไรหรอกโรซี่ พี่ขอเคลียร์อะไรแปปนึงนะ” ควินซี่หันมาตอบกลับก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือชี้ไปทางชายคนนั้น
                “____________” Pandora
                เมื่อโรซี่ตอบรับ เด็กสาวก็จัดให้เธอไปนั่งอยู่ห่างตัวเองนิดหน่อย ก่อนจะหันมาหาคู่กรณีที่กำลังนั่งดื่มแอลกอฮอล์ในแก้วเข้าไปเหมือนน้ำเปล่าอย่างง่ายดาย ในมือของเขาคีบบุหรี่เอาไว้ ใบหน้าที่ยิ้มยียวนกวนประสาทถูกส่งมาทำให้เด็กสาวแทบอยากจะกระชากคอเสื้อแล้วชกลงใบหน้านั้นสักหมัด
                “ถ้าจะเรียกร้องความสนใจก็ช่วยไปเรียกร้องจากคนอื่น รู้มั้ยว่ามันน่ารำคาญ” ควินซี่ย้ายตัวไปยืนข้างๆชายคนนั้นพร้อมกับกอดอกอย่างข่มอารมณ์ เพื่อไม่ให้มีเรื่องมากไปกว่านี้
                “จะว่าไป ผมว่าคุณหน้าตาคุ้นๆนะ” เขาตอบกลับโดยไม่ได้สนใจในสิ่งที่เด็กสาวได้พูดออกไปเมื่อครู่ แต่กลับเปลี่ยนประเด็นไปอย่างง่ายดาย
                “มุขไร้สาระ” เมื่อได้ยินสิ่งที่คนตรงหน้าพูด ทำให้ควินซี่เลือกที่จะตัดบทสนทนาและนึกได้ว่าในเวลานี้เธอควรที่จะเซฟตัวเองเพื่อไม่ให้บุคคลรอบตัวรู้ว่าเธอคือใคร แถมยังจะมามีเรื่องกับคนอื่นอีก
                “แต่ผมว่าเราไปหาที่อื่นคุยกันดีกว่าไหม เผื่อจะนึกออกก็ได้” ไม่พูดเปล่า มือขวาของเขาก็จับมาที่หัวไหล่ของควินซี่โดยที่เด็กสาวไม่ทันตั้งตัว
                พลั่ก! ตุ้บ!
                “โอ๊ยยย” แต่ด้วยสัญชาตญาณที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิด ทำให้ควินซี่ปัดมือของเขาออกอย่างรวดเร็วแล้วบิดมันไว้กลางหลังพร้อมกับใช้เท้ากระแทกไปที่ข้อต่อหลังหัวเข่า ซึ่งทำให้เขาล้มลง ซ้ำยังใช้หัวเข่ากดเข้าไปที่หลังอย่างไม่ออมแรง
                “____________” Pandora
                “พี่โอเคมากโรซี่” ควินซี่หันไปตอบโรซี่ด้วยใบหน้าที่ปกติมาก บวกกับรอยยิ้มบางๆ โดยที่เธอก็ยังไม่ปล่อยคู่กรณีให้หลุดพ้นจากความทรมาน ซึ่งในตอนนี้เขากำลังนอนโอดโอยอยู่บนพื้นอย่างน่าเวทนา
                “ปะ ปล่อยได้ละ...โอ๊ยยย” ไม่ทันที่จะพูดจบ เด็กสาวก็เพิ่มความแรงตรงเข่าที่ได้กดลงไปอีกครั้ง
                “____________” Pandora
                “เห้อ ปล่อยก็ได้” เมื่อเห็นว่าผู้คนแถวนั้นเริ่มจะหันมามองและสนใจ ทำให้ควินซี่ตัดสินใจยกเลิกสิ่งที่กำลังทำ ก่อนจะลุกขึ้นยืนมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ในใจก็อยากจะทำให้เลือดตกยางออกมากกว่านี้ แต่ติดที่ว่าสถานที่ไม่อำนวยเนี่ยสิ เขาค่อยๆลุกขึ้นยืนก่อนจะพึมพำอะไรคนเดียวแล้ววิ่งออกไปจากตรงนั้น
                “____________” Pandora
                “แค่เรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ก็ยอมไม่ได้น่ะนะ” ควินซี่ตอบพร้อมกับยักไหล่นิดหน่อย มือเล็กกระชับหมวกบนหัวให้บดบังใบหน้ามากกว่าเดิม “อย่าบอกเทรซกับพี่กริมม์นะ” เด็กสาวไม่ลืมพูดทิ้งท้าย นิ้วชี้จรดตรงริมฝีปากของตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ
                “____________” Pandora
                “โอ๊ะ สองคนนั้นมาละ...นี่ ไปตามกันถึงไหนซะนาน” เมื่อโรซี่พูดจบก็เป็นเวลาเดียวกับที่พี่ชายทั้งสองเดินมาทางนี้ ปากก็บอกอยู่หรอกว่ามาช้า แต่ก็อดที่จะโล่งใจไม่ได้ เพราะถ้าสองคนนี้มาเห็นเหตุการณ์หรือรับรู้อะไรเข้า คลับนี้คงจะเละพร้อมกับได้เห็นการพาดหัวข่าวเรื่องนักร้องกับนายแบบชื่อดังรุมตะลุมบอนชายผมทองเอาก็เป็นได้
                “อุบัติเหตุนิดหน่อยประมาทไปหน่อย ลืมป้องกัน” ดูเหมือนว่าควินตันก็มีเรื่องมาเหมือนกัน ปกติทั้งสองจะรับรู้ว่าอีกฝ่ายเกิดเรื่องอะไร แต่คงจะเป็นผลจากเสียงที่ดังและฝูงชน ถ้าไม่ใช้สมาธิจริงๆก็ไม่แปลกที่เป็นแบบนี้
                “____________” Pandora
                “โถ่! โรซี่เธอก็ว่าไปนั่น.. พี่จะไปทำใครท้องล่ะ” ควินตันตอบด้วยใบหน้าที่ดูดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากหน่ามุ่ยมาได้สักพัก
               “____________” Seere
               “เอาน่า เลิกทำหน้าแบบนั้นได้ละ” เด็กสาวตบบ่าผู้เป็นพี่ชายเบาๆเพื่อให้ใจเย็นลง แต่ลึกๆเธอก็ไม่ได้อารมณ์ต่างกับเขาเท่าไหร่นัก เพียงแต่ว่าใบหน้าที่เรียบเฉยของเธอในตอนนี้ไม่ได้ทำให้ผิดสังเกตแค่นั้นเอง
               “ถ้าอยากให้ฉันอารมณ์ดีเธอก็เลี้ยงเหล้าฉันสิทวิน” ใบหน้าที่กำลังเบื่อโลกของควินตันช่างขัดกับน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ทำให้เด็กสาวเกือบที่จะค้อนใส่เขาซะตรงนั้น แต่ก็ยอมไปเพราะเธอก็กำลังเบื่อหน่ายกับสิ่งที่ได้เกิดขึ้นเมื่อครู่อยู่เหมือนกัน สักพักก็ส่งสัญญาณเรียกบาร์เทนเดอร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
                “บรั่นดีสามกับค็อกเทลหนึ่ง...โอเคยัง?” ควินซี่สั่งตามใจพี่ชายอย่างไม่ขัดใจสักนิด ส่วนหนึ่งก็เพราะเห็นแก่พี่ชายอีกคนที่ช่วงนี้ไม่ค่อยจะได้พบหน้ากันเท่าไหร่นัก
                “มันต้องแบบนี้สิว่ามั้ยพี่ชาย” ควินตันหันไปหาแนวร่วม ก่อนจะพูดกับน้องคนเล็กต่อ “ส่วนโรซี่ เธอห้ามเมาเด็ดขาด เดี๋ยวคุณลุงรู้เข้าพวกเราจะโดนบ่นกันหมด” หลังจากพูดจบ ไม่นานบรั่นดีสามแก้วและค็อกเทลอีกหนึ่งที่สั่งก็ถูกนำมาเสิร์ฟตามที่เด็กสาวได้สั่งไป
                “____________” Seere
                “____________” Pandora
                “เชียร์ส” ควินซี่ยกแก้วขึ้นชนกับคนอื่นตามหน้าที่
                “เจ้าภาพจงเจริญครับ” สิ้นเสียงของควินตัน เด็กสาวก็ดื่มตามคนอื่นๆ แต่ก็เพียงแค่ครึ่งแก้ว เพราะประเมินจากสถานการณ์แล้ว พี่ชายทั้งสองคนคงจะไม่หยุดดื่มกันง่ายๆแน่ และหน้าที่เก็บกวาดก็คงจะไม่พ้นทั้งควินซี่และโรซ่า...



โพสต์ 2016-8-11 21:55:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Grimm เมื่อ 2016-8-12 20:49

{ เมื่อวาน }



McLaren 570GT ค่อย ๆ ชะลอความเร็วลงหลังจากที่ถูกใช้งานมาเกือบทั้งวัน  ประตูด้านคนขับเปิดออกพร้อมกับร่างที่ก้าวเหยียบลงบนพื้นที่เปียกแฉะ  อากาศวันนี้ดูไม่เป็นใจเท่าไหร่ เม็ดฝนโปรยปรายมาตั้งแต่เย็นแม้ไม่ทำให้เปียกแต่ก็ทำให้เสื้อผ้าชื้นจนพาลไม่สบายตัว  ตะวันลับขอบฟ้าไปตั้งแต่สามชั่วโมงก่อนแทนที่ด้วยแสงไฟสีส้มอ่อนจากริมถนน  เอเรเคียขยับหมวกให้เข้าที่ ก่อนจะสวมแว่นตาสีดำสนิท และแมสปกปิดใบหน้าอย่างแน่นหนาตามวิถีปกติของคนมีชื่อเสียง ที่เกาหลีการเปิดเผยตัวตนสู่ที่สาธารณชนก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาตัวเองเป็นเป้าล่อถูกรุมทึ้ง


เมื่อเย็นเทรซิลโทรมาหา เขาเลยชวนน้องชายต่างมารดามาเที่ยวด้วย อีกฝ่ายรับปากว่าจะตามมา  จุดหมายคือ เรฟคลับ สถานบันเทิงชื่อดังย่านถนนชาริงครอส เคยได้ยินชื่อเสียงสถานบันเทิงแห่งนี้ตั้งแต่มาอยู่อัลแมเชียสใหม่ ๆ จากคำบอกเล่าของผู้รับใช้ภายในปราสาทบ้าง  ที่เกาหลีเขาถูกสั่งห้ามจากที่บ้านไม่ให้เที่ยวกลางคืนเด็ดขาด  ชีวิตมีแค่ที่บ้านกับที่ทำงานเท่านั้น  ความจำเจที่ทำให้เบื่อหน่ายเขาก็แค่อยากเปิดหูเปิดตาอยากสัมผัสสิ่งที่เรียกว่า ความสุขชั่วครั้งชั่วคราวของมนุษย์บ้าง ว่ามันจะหอมหวานสักเพียงไหน เอเรเคียกดรีโมทล็อกประตูรถก่อนจะมุ่งหน้าไปยัง เรฟ คลับ เขาไม่ได้บอกใครไว้ว่าจะออกไปไหน  แต่ไม่ต้องห่วงหรอกยังไงเสีย เอียน โดโนแวน ก็ต้องส่งคนมาเฝ้าประกบอยู่ดี  ซึ่งอาจเป็นใครสักคนในบริเวณนี้ ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกเสียงกระหึ่มของเครื่องดนตรีหนัก ๆ ก็พุ่งเข้าสู่โสตประสาท จังหวะเพลงเร้าใจชวนให้อยากขยับแข้งขยับขา เอเรเคียมองหาที่นั่งที่เริ่มถูกจับจองไปบ้างแล้ว  แสงไฟบนเพดานหมุนวนวูบวาบชวนเวียนหัวอยู่ไม่น้อย  ดีเจบนเวทีทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม  เรียกเสียงกรี๊ดจากบรรดาผีเสื้อราตรีที่แดนซ์อยู่ตรงฟลอร์ได้เป็นอย่างดี ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่สักพัก ก็ได้ที่นั่งเป็นโซฟาตัวยาวติดผนังด้านใน   


"คุณลูกค้าจะรับอะไรดีคะ ?"บริกรสาวสวยตรงเข้ามาบริการด้วยความรวดเร็ว  ก่อนจะยื่นเมนูอาหารและเครื่องดื่มใส่มือเขา  เอเรเคียเปิดมองอย่างลวก ๆ เพ่งมองข้อความในเมนูภายใต้แสงไฟที่มีอยู่น้อยนิด


"น้ำเปล่า"เอเรเคียพูดอู้อี้เพราะยังคาดแมส


"คะ ?"บริกรสาวทำหน้าราวกับว่าตัวเองได้ยินอะไรผิดเพี้ยนไป


"น้ำเปล่าแก้วนึง กับอะไรก็ได้ที่คนที่นี่ชอบสั่งมาสัก 2-3 อย่าง"เอเรเคียไม่รู้จะสั่งอะไร จึงโยนการตัดสินใจไปให้บริกรสาว  อีกฝ่ายพยักหน้าหงึก ๆ


"งั้นรอสักครู่นะคะ"หญิงสาวรับออเดอร์เสร็จก็เดินจากไป ไม่นานน้ำเปล่าก็มาตั้งอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมด้วยอาหาร และของว่างขึ้นชื่อของร้านอีก 2-3 อย่าง


ที่เหลือก็แค่รอเทรซิล


ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ... 22 นาฬิกา 15 นาที


ทำนองดนตรีหนักหน่วงยังคงบรรเลงต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน  น้ำเปล่าถูกดื่มจนเหลืออยู่ครึ่งแก้ว  รสชาติอาหารแม้จะไม่ถูกปากแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายเสียจนกินไม่ได้ แมสกับแว่นตาถูกถอดวางอยู่บนโต๊ะไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน  อากาศภายในเริ่มร้อนและอึดอัดนิด ๆ จากมวลมนุษย์ที่หลั่งไหลกันเข้ามาจนหนาตาแม้จะมีเครื่องปรับอากาศทำงานให้ความเย็นอยู่ตลอดเวลาก็ตาม  ระหว่างที่รอเทรซิลที่ไม่รู้จะมาตอนไหน เอเรเคียจึงฆ่าเวลาด้วยการหยิบมือถือขึ้นมาแต่งเพลง  


ซ่า!!!!!!!!


ของเหลวเย็น ๆ กลิ่นฉุนแรงบางอย่างราดเข้าที่หัวเอเรเคียพอดิบพอดี  โชคดีที่เขาสวมหมวกไว้มันจึงไม่ได้สร้างความเปรอะเปื้อนให้มากเท่าไหร่ เขาเงยหน้าขึ้นมองต้นเหตุของความเลอะเทอะทั้งหมด  มันมาจากชายขี้เมาที่เดินถือแก้วเหล้าแล้วบังเอิญขาตัวเองเข้าไปขัดกับเก้าอี้  เหล้าทั้งหมดจึงเทลงบนหัวเขา ช่างประจวบเหมาะเสียจริง


'หึ ๆ'เสียงโอเบอรอนหัวเราะเข้ามาในความคิด


...หงุดหงิด!! แต่ทำอะไรไม่ได้


บริกรที่เห็นเหตุการณ์รีบเข้ามายังเขากับชายขี้เมาด้วยความเร็วแสง   พร้อมขอโทษขอโพยเขาแทนชายขี้เมาซะยกใหญ่  ตบท้ายด้วยไม่คิดเงินค่าอาหารและเครื่องดื่มเป็นการแสดงความรับผิดชอบ


"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือสา"ใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่ใจนี่แทบอยากจะลากตาลุงขี้เมานั่นมาคว้านหัวใจอยู่รอมร่อ เอเรเคียวางทุกอย่างในมือลงบนโต๊ะ  พาตัวเองไปล้างหน้าล้างผมที่บัดนี้เปื้อนไปด้วยเหล้า


ภายในห้องน้ำเขาถูกสายตาหลายคู่จ้องมองแปลก ๆ บ้างก็หันไปกระซิบกระซาบกันเอง  


"เข้าห้องน้ำผิดหรือเปล่าครับคุณผู้หญิง"พวกที่ใจกล้าพอตะโกนถามตามด้วยเสียงโห่หัวเราะชอบใจ


'เจ้าพวกนี้ไม่มีพิษสงอะไรแค่ปากอยู่ไม่สุขเท่านั้น  อย่าทำอะไรให้มันบานปลายนะขอรับ'โอเบอรอนเตือนสติเขา ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เขาจะทำอะไรได้ตามใจชอบ  เอเรเคียทำเป็นหูทวนลมไม่ใส่ใจคำพูดของพวกนกกา เขาถอดหมวกออกวางไว้ข้างอ่างน้ำ มือเปิดก๊อกก่อนจะวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตา


"หืม ...ดื่มมาจนหนักเลยสิท่า กลิ่นเหล้าคลุ้งเชียว ที่นี่ห้องน้ำชายนะครับ ห้องน้ำหญิงต้องเดินเลยไปอีกฝั่ง"ลมหายใจอุ่น ๆ รดที่หลังใบหู  พร้อมกับมือที่เริ่มลูบเส้นผม …เงาสะท้อนบนกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มรูปร่างสูงใหญ่ราวกับนายแบบที่เข้ามาประกบด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้  มือที่ลูบเส้นผมเริ่มเลื่อนลงมาที่ไหล่ก่อนจะไล้ไปยังสีข้างแล้วบีบคลึงอยู่ที่สะโพก เอเรเคียสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามนับ 1-10 ในใจ มือกำขอบอ่างแน่นจนมันแทบจะแหลกคามือถ้าทำได้


'ข่มใจไว้ขอรับ เจ้านี่แค่หื่นกระหายตามวิสัยของมัน'โอเบอรอนพยายามเตือนสติ


"บ้านอยู่ไหนเหรอครับ ให้ผมไปส่งมั้ย"อีกฝ่ายกระซิบข้างหู น้ำเสียงชวนขนลุกนั่นมันอะไรกัน ? เห้อ ....หนีจากเกาหลีมาเจอที่นี่อีกจนได้สินะ หมอนั่นมองไปที่กระจก  นัยน์ตาคมของอีกฝ่ายจับจ้องที่ใบหน้าเขาอย่างใช้ความคิด  คิ้วที่ขมวดกันคลายออกราวกับนึกอะไรขึ้นได้


"เหมือนผมเคยเห็นคุณที่ไหน ...อ้อ บนฝาผนังห้องนอนน้องสาวผม ใช่..เหมือนมาก ๆ"


"เอามือออกจากเอวฉัน แล้วก็ไปให้ห่าง ๆ"เอเรเคียพยายามพูดให้เบาที่สุด  ในขณะเดียวก็พยายามข่มใจไม่ให้เผลอทำอะไรวู่วามออกมา


"เสียงดูแปลก ๆ ไม่สบายรึเปล่าครับ หรือว่าฤทธิ์เหล้ามันบาดคอ"ว่าไปนั่น ... หมอนี่นอกจากตาถั่วแล้วหูยังมีปัญหา เอเรเคียพยายามปัดมือหนึบหนับราวกับปลาหมึกของอีกฝ่าย พร้อมกับที่ความอดทนของเขาใกล้มาถึงขีดสุด


'เจ้านี่ชื่อโรเจอร์เป็นนายแบบ มีน้องสาวชื่อนาเดีย นักเรียนเกรด 11 เป็นแฟนคลับนายท่าน'


"อืม..."เอเรเคียขานรับคนในห้วงความคิด ก่อนจะเรียกชื่อคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเต็มยศ "...โรเจอร์ คริสโตเฟอร์ โคลด์"


"โอว..รู้จักผมด้วยรึนี่"อีกฝ่ายตอบรับด้วยสีหน้าแปลกใจ


"ฟังนะถ้าแกยังไม่เอามือออกจากเอวฉัน ฉันจะไม่รับรองความปลอดภัย"


"จุ๊ ๆ ใจร้ายจังเลย อันที่จริงคุณน่าจะดีใจ เพราะว่าผมน่ะไม่ค่อยสนใจใครง่าย ๆ เสียด้วย"


"ฉันจะนับ 1-5"


"ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย"


"1.."


"โธ่! …อย่ากดดันกันสิ"


"2..!"


"ใจแข็งชะมัด"


"3!"


"4!"


"...5!"


เมื่อเส้นของความอดทนขาดผึง เอเรเคียล้วงมือเข้าไปภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตอันเป็นที่ซ่อนของวัตถุสีเงินวาววับ  แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไรต่อ  กลุ่มคน 4-5 คนก็กรูเข้ามาในห้องน้ำ  พร้อมกับร่างของนายแบบหนุ่มเซผงะหงายออกไป


"พวกแกเป็นใครกัน มาจับฉันทำไม ปล่อยนะเว้ย!!!"โรเจอร์ตะโกนโวยวายเมื่อพบว่าตัวเองถูกชายแปลกหน้าลากไปติดผนังอีกฝั่ง


"ใครที่ไม่เกี่ยวไสหัวไปให้หมด!!!"ชายหนุ่มใส่ชุดสูทที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดประกาศเสียงดัง  ไม่นานห้องน้ำที่เคยมีคนพลุกพล่านก็เหลือคนเพียงไม่กี่คน  


"เข้ามาวุ่นวายทำไม"เอเรเคียตวัดสายตามองชายที่ยืนอยู่ด้านหน้า "...อารากอน"


"ผมรับคำสั่งจากนายท่านให้มาดูแลพวกคุณ"อารากอนโค้งศีรษะลงเล็กน้อย เป็นอย่างที่คิด  เอียน โดโนแวน ส่งพวกเขามาจริงๆ ด้วย แนบเนียนชนิดที่ว่าเอเรเคียไม่ทันสังเกตเห็น พวกนี้เคยฝึกการพรางตัวมาจาก FBI หรือไงกัน


"เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับพวกนาย ออกไปให้หมด"


"ขออภัย .. ผมรับคำสั่งแต่เพียงนายท่านเท่านั้น"อารากอนยังคงยืนกราน


"แล้วฉันมีสิทธิ์สั่งอะไรนายได้บ้าง"เอเรเคียถอนหายใจ เอียน โดโนแวน ชักจะเจ้ากี้เจ้าการเกินไปแล้ว


"คุณต้องการให้ผมลงโทษหมอนี่ยังไง  เชิญสั่งการมาได้ครับ"


"...งั้นก็ ...ช่วยลบความทรงจำของหมอนั่นกับคนที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมด ฉันไม่ชอบให้ใครเอาเรื่องของฉันไปโพนทะนา"เอเรเคียสั่งทิ้งท้าย  ก่อนจะหยิบหมวกสวมศีรษะดึงมันลงมาปิดหน้าให้เห็นแค่จมูกและริมฝีปาก  พลางเหลือบมองคนที่ถูกตรึงร่างอยู่กับผนัง   สีหน้าของอีกฝ่ายบ่งบอกถึงความตกใจสุดขีด เอเรเคียส่งยิ้มแบบที่เขาชอบทำ


"...ตัดลิ้นแล้วควักลูกตา...อย่าให้ตายก็พอ"อารากอนและผู้ติดตามอีก 3-4 คนโค้งรับคำสั่ง ก่อนที่ทั้งหมดจะลากนายแบบหนุ่มไปยังหลังร้าน เสียงร้องโหยหวนของโรเจอร์ดังทะลุโสตประสาทหากแต่เขาไม่ใส่ใจกับคำอ้อนวอนนั้น  พนักงานของคลับวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแต่ก็ถูกกันด้วยผู้ติดตามที่ยืนเฝ้าตรงทางเข้าหน้าประตู  


"มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ ตอนนี้เราเคลียร์กันได้แล้ว ต้องขอโทษนะครับที่ทำให้ตกใจ"เอเรเคียส่งยิ้มให้พนักงาน  เมื่อเห็นว่าทุกอย่างกลับมาอยู่ในความสงบ  ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น


'ต้องขอบคุณนาเดียที่ช่วยให้พี่ชายของเธอไม่ต้องถูกฆ่าสินะขอรับ'


"ฉันแค่ไม่อยากเสียฐานแฟนคลับน่ะ"เอเรเคียส่งรอยยิ้มเยือกเย็น  คงน่าเสียดายแย่ถ้าเขาต้องเสียแฟนคลับผู้ไร้เดียงสาไปสักคน


บทเพลงแห่งราตรียังคงดังกระหึ่ม กลุ่มหนุ่มสาวชวนกันไปออกลวดลายที่ฟลอร์จนหนาตา  เอเรเคียกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิม โดยที่ไม่ได้แตะอะไรอีก


'พวกเขามากันแล้ว'สิ้นเสียงโอเบอรอน  เจ้าวัตถุวิบวับเรืองแสงหลากสีก็พุ่งตรงมาทางเขา เพราะแสงไฟในคลับที่ส่องวูบวาบไปมา ทำให้พวกมันไม่ถูกสังเกตเห็น


"นี่มันอะไรน่ะ"เอเรเคียยกนิ้วเขี่ยไปที่เจ้าตัวสีแดงที่บินมาเกาะจมูก


'หิ่งห้อยสายรุ้งของเทรซิลขอรับ เขาส่งมันมาตามหานายท่าน'โอเบอรอนอธิบาย


"อืม.."เอเรเคียส่งเสียงรับในลำคอ พลางมองหิ่งห้อยหลากสีส่งแสงเรืองรอง เขากวาดสายไปมาอยู่สักพัก ไม่นานก็พบเป้าหมายกำลังยืนคุยกับแม่สาวทรงสะบึม ตกลงจะมาเที่ยวหรือว่ามาหิ้วหญิงกันแน่ ? ...


เอเรเคียลุกจากโซฟาก่อนจะเดินเบียดเสียดผู้คนมุ่งหน้าไปหาน้องชายต่างมารดาโดยมีเจ้าหิ่งห้อยทั้งเจ็ดบินรอบตัวตามมาด้วย


"ฉันน่าจะขอเจ้านี่กับเทรซิลไปใช้ในงานคอนฯ บ้าง"เขาชักชอบหิ่งห้อยของเทรซิลแล้วสิ  ใช้ประโยชน์จากพวกมันในงานคอนเสิร์ตคงเป็นอะไรที่ตื่นเต้นน่าดู  


"ฉันว่าคุณต้องใช่แน่ๆไม่ต้องมาโกหกฉันเลย คุณคือโทเบียส วิลคินสัน!"หญิงสาวในชุดสีดำรัดรูปกำลังเถียงอะไรบางอย่างกับเทรซิล  เจ้าหล่อนเอ่ยชื่อ โทเบียส วิลคินสัน นี่คงเป็นแฟนคลับตัวยงของเทรซิลล่ะสิ ขนาดที่ว่าอยู่ใต้แสงไฟสลัวยังจำได้


'รู้สึกว่าท่านเทรซิลกำลังตกอยู่ในภาวะกลืนใม่เข้าคายไม่ออกอยู่นะขอรับ'


"พี่ครับช่วยเอายัยคนนี้ออกไปที ผมเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว"เทรซิลส่งโทรจิตสื่อถึงเขา  สีหน้าแสดงความลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด


"เธอดูน่าสงสารนะ"เขาส่งกระแสจิตบอกอีกฝ่ายอย่างติดตลก "จะให้ทำยังไงดีล่ะ"


"จะทำยังไงก็ได้ แต่ช่วยเอาออกไปสักทีเถอะ"เทรซิลส่งสายตาเว้าวอน เอเรเคียดึงปีกหมวกปิดบังใบหน้าก่อนจะเดินไปแทรกกลางระหว่างเทรซิลกับหญิงสาว


"อะแฮ่ม ...ขอโทษครับคุณผู้หญิง"เอเรเคียดึงความสนใจจากหญิงสาว เจ้าหล่อนมองเขาอย่างงง ๆ


"คุณเป็นใครคะ"


"เป็นพี่ชายของคนที่คุณกำลังกอดแขนอยู่นั่นไงล่ะครับ ไม่ทราบว่า โทเบียส วิลคินสัน ที่คุณเอ่ยถึงหมายถึงใครกันรึครับ"


"เอ่อ คือ..ฉัน.."อีกฝ่ายอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ มองหน้าเขาสลับกับเทรซิล เอเรเคียเห็นความลังเลฉายแววมาจากดวงตาภายในกรอบขนตาหนาเป็นแพ  หลังจากถูกเขาแสร้งยิงคำถามใส่


"ทักผิดคนแล้วมั้งครับ เราเพิ่งเดินทางมาจากยอร์กเชีย ไม่รู้จักใครในลอนดอน  รวมทั้งคุณด้วย ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวน้องชายผมคืนด้วยครับ"


"ฉันจำผิดจริงๆหรอคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ"หญิงสาวยิ้มอย่างเขินอาย  แขนเรียวปล่อยเทรซิลให้เป็นอิสระ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะขอตัวแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว   


"ทำร้ายจิตใจแฟนคลับตัวเองแบบนี้  ไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไง ?"เอเรเคียหันไปถามเทรซิล  บางทีเขาควรสอนเรื่องการปกปิดตัวเองในสถานที่สาธารณะให้อีกฝ่ายเสียบ้าง  


"พี่เป็นนักร้องพี่ก็น่าจะรู้ว่ามันน่ารำคาญขนาดไหนเวลาโดนเซ้าซี้น่ะ ถึงแม้จะเป็นแฟนคลับก็ตาม"


"ธรรมดาของคนที่คลั่งอะไรมาก ๆ จนเก็บอาการไม่อยู่น่ะ ประชิดตัวซึ่ง ๆ หน้าน่ากลัวน้อยกว่าที่ฉันเคยเจอตั้งเยอะ"เอเรเคียหมายถึงพวกแฟนคลับที่เรียกตัวเองว่า ซาแซง พวกนี้เป็นจำพวกหัวรุนแรง กล้าทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เข้าใกล้ศิลปินที่ตัวเองคลั่งไคล้  เมื่อวันก่อนก็เพิ่งปีนเข้าหอพักเขาสด ๆ ร้อน ๆ ก่อนจะถูก รปภ.ของบริษัทมาลากเอาตัวออกไป คืนนั้นมีคำสั่งให้ย้ายหอพักเป็นการด่วน  ยังไม่นับรวมของขวัญที่เป็นดอกไม้อาบเลือด กับจดหมายที่เขียนด้วยเลือด แล้วก็อะไรต่อมิอะไรที่สร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้กับเมเนเจอร์ประจำวงอย่างคุณคังที่ต้องคอยตรวจตราของขวัญจากแฟนคลับชิ้นต่อชิ้นด้วยมือของตัวเอง


"ถ้าผมมีแฟนนะจะไม่ปล่อยให้ไปกรี๊ดผู้ชายหน้าไหนเลย คอยดู!"


"นายห้ามความชอบของคนไม่ได้หรอกน่ะ"เอเรเคียส่ายหัวให้กับความคิดเทรซิล เขาเดินตามหลังน้องชายที่เดินนำหน้าไปยังเคาน์เตอร์ที่มีสาวน้อยสองคนนั่งรออยู่  อดแปลกใจที่เห็นโรซาลีนนั่งอยู่ที่นี่ ในสถานที่แบบนี้ ทั้งที่ด้านหน้าคุมเข้มเรื่องอายุของนักเที่ยวแน่นหนา  จะว่าไปเขาก็ปลอมบัตรประชาชนกับใบขับขี่เผื่อไว้เหมือนกัน


"โอ๊ะ สองคนนั้นมาละ...นี่ ไปตามกันถึงไหนซะนาน"ทันทีที่เจอหน้าเทรเซลล่าก็ยิงคำถามใส่ เอเรเคียไม่ตอบอะไร  เขาหาที่นั่งได้ข้างโรซาลีน  มือเรียวลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู


"อุบัติเหตุนิดหน่อยประมาทไปหน่อย ลืมป้องกัน"คำตอบของเทรซิล ชวนฟังทะแม่ง ๆ พิลึก


"............." Pandora


"โถ่! โรซี่เธอก็ว่าไปนั่น.. พี่จะไปทำใครท้องล่ะ"


"จะโทษโรซาลีนก็ไม่ถูก ในมื่อคำตอบของนายมันชวนให้คิดเป็นแบบนั้น"เอเรเคียเห็นด้วยกับโรซาลีน  


"เอาน่า เลิกทำหน้าแบบนั้นได้ละ"เทรเซลล่าตบบ่าพี่ชายฝาแฝดเป็นเชิงปลอบใจ เทรซิลทำหน้าเจ้าเล่ห์ คาดว่าต้องมีแผนการบางอย่างในใจ


"ถ้าอยากให้ฉันอารมณ์ดีเธอก็เลี้ยงเหล้าฉันสิทวิน"


"บรั่นดีสามกับค็อกเทลหนึ่ง...โอเคยัง?"เทรเซลล่ายื่นข้อเสนอ  เทรซิลยกยิ้มมุมปากเล็ก ๆ ด้วยความพอใจ


"มันต้องแบบนี้สิว่ามั้ยพี่ชาย"น้องชายต่างมารดาหันมาถามเขา  เอเรเคียได้แต่พยักหน้ารับ สุขภาพเขาไม่เอื้ออำนวยต่อฤทธิ์แอลกอฮอล์เท่าไหร่  แต่ถ้าจิบ ๆ เอาก็คงได้มั้ง   


"ส่วนโรซี่ เธอห้ามเมาเด็ดขาด เดี๋ยวคุณลุงรู้เข้าพวกเราจะโดนบ่นกันหมด"เทรซิลหันไปกำชับโรซาลีน  หวังว่าวันนี้เขาจะไม่เห็นภาพของเด็กอายุ 11  นอนกำขวดเหล้าหรอกนะ


และแล้วเครื่องดื่มทั้งหมดที่สั่งไว้ก็ถูกวางลงตรงหน้าทุกคน  


"ดื่ม"


"............." Pandora


"เชียร์ส"


"เจ้าภาพจงเจริญครับ"


ค่ำคืนนี้ยังต้องดำเนินไปอีกยาวนาน  โดยไม่ต้องห่วงว่าจะได้นอน เรฟ คลับ ต่างบ้าน  ....สามนาฬิกาโต๊ะในสุด  กลุ่มผู้ชายที่แสร้งทำเป็นนักเที่ยวของ เรฟ คลับ ต่างจ้องมองมายังที่พวกเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง  .....


โพสต์ 2016-8-13 21:13:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Mervyn เมื่อ 2016-8-14 14:24

               เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์กรอกหูของเทรซิล ควินตัน อัลแมเชียส มาเป็นจังหวะ คืนนี้เป็นอีกคืนที่เขาตั้งใจออกมายังสถานที่แห่งนี้เพื่อปลดปล่อยความอัดอั้นภายในใจที่ครอบงำเขามาหลายวัน โดยไม่ลืมพรางตัวด้วยชุดเสื้อยืดธรรมดาสีเทาเข้ากับกางเกงยีนส์และปกปิดใบหน้าโดยอาศัยหมวกสีเข้ม ชายหนุ่มยกวิสกี้ขึ้นกระดกเป็นแก้วที่สองหลังจากการโชว์ลีลาเท้าไฟขั้นซาตานบนฟลอร์แดนซ์ต่อเนื่องกันห้าเพลงรวด ด้วยความที่สูญเสียของเหลวในร่างกายที่เรียกว่าเหงื่อนั้น เครื่องดื่มสีทองรสชาติร้อนแรงซาบซ่าจึงไหลลงคอไปอย่างรวดเร็วเพียงหวังว่ามันจะทดแทนกันได้

                ‘ นายห้ามความชอบของคนไม่ได้หรอกน่ะ‘  เสียงของพี่ชายยังคงก้องวนอยู่ในหัวชวนให้ความทรงจำที่เคยล่วงเลยไปย้อนกลับมาหาเขาอีกครั้ง  

                “……………Dean

                พี่ชายคนโตปรากฏกายมาพร้อมกับน้องสาวฝาแฝดและยิงคำถามต่างๆเข้ามา ควินตันไม่ได้บอกใครว่าคืนนี้เขาจะไม่อยู่ที่ปราสาทแต่ทั้งคู่ก็ยังตามหาเขาเจอคงจะเป็นเพราะสัมผัสทางจิต

                “ ...แบบเดิมสามแก้ว” ไร้ซึ่งคำตอบใดใดออกจากปากของเด็กหนุ่มแต่กลับหันไปสั่งวิสกี้เพิ่มอีกสามแก้วสำหรับผู้มาใหม่และตัวเขาเอง ชั่วอึดใจบาร์เทนเดอร์สาวที่จ้องมองเขาไม่กระพริบตั้งแต่เมื่อชั่วโมงที่แล้วก็ยื่นแก้วส่งมาให้ "ดับกระหายหน่อยสิครับ” ควินตันยื่นส่งให้พี่ชายและแฝดน้อง

                “……………Quincey

             “เบื่อๆแค่เบื่อ... ช่วงนี้ฉันอารมณ์แปรปรวนจะตาย เธอว่ามั้ย” คำตอบเชิงคำถามของควินตันถูกส่งไปยังน้องสาว

                “……………Dean

             “สั่งได้เลยครับคืนนี้ผมจ่ายเอง” ว่าเสร็จวิสกี้แก้วที่สามของควินตันก็ถูกกระดกลงคอไปอย่างรวดเร็วโดยไม่เสียเวลาจิบช้าๆเพื่อลิ้มรสชาติสัมผัสนุ่มลิ้นอย่างทุกทีที่เคยเป็น

                “……………Quincey

             “ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกบอกเรย์นอลด์ไว้แล้วว่ามาให้รับก่อนตีสาม ถ้าเมาก็นอนซะที่นี่แหละ”แฝดพี่บอกราวกับรู้ความคิดของน้องสาวเนื่องจากเห็นของเหลวในมือเธอแทบจะไม่พร่องหาย

                “……………Quincey

              ……………Dean

              “วิสกี้สามแก้ว”  จากนั้นทั้งหมดก็พูดคุยกันต่อไปจนครึ่งค่อนคืน
               

โพสต์ 2016-8-13 22:00:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย mine1001 เมื่อ 2016-8-14 09:02

          @ Rabe club
....... ย้อนกลับไป ก่อนที่เนียลอน ดีน จะจบจากฮอกวอตส์ ที่แห่งนี้เสมือนเป็นอีกหนึงที่ ที่ดีนชอบมาอาศัยอยู่ยามค่ำคืน มันไม่มีอะไรมากหรอก ก็เป็นเพียงบาร์ขนาดย่อมของพวกมักเกิ้ล ที่มีชื่อคล้องกับคำว่า "rape" เท่านั้นเอง... มันชั่งเป็นชื่อที่ชวนให้เข้ามาเสียจริงๆ

  " อ้าว!! ควินซี่ มาทำไรแถวนี้ " ดีนหลุดออกจากภวังค์ของตน เมื่อพบกับน้องสาวคุ้นตากำลังจะเดินเข้าร้าน
  "......................................" ควินซี่ตอบ
  " ป่ะ งั้นเข้าไปหาควินตันกัน " ดีนไม่ได้รู้สึกถึงการมีเหล่าทายาทอยู่แถวนี้เลย อาจจะเป็นเพราะเขารู้สึกจนคุ้นชินไปเสียแล้วก็เป็นได้

....... บรรยากาศในร้านถูกแบ่งออกเป็นสองโซน โซนที่เต็มไปด้วยผู้คนยืนเต้นเต็มไปหมด ดีนแทบจะไม่เคยเข้าไปร่วมวงแถวนั้นเลย เพราะเขามักรู้สึกว่าในวงนั้นเต็มไปด้วยเหล่ามักเกิ้ลน่ารังเกียจ ที่พร้อมจะเข้าหาเขาได้ทุกเมื่อ ส่วนอีกโซนคือโซนสบายๆมีแสงสว่าง และผู้คนที่พูดคุยด้วยกันรู้เรื่องมากกว่า ควินซี่ชะโงกตัวขึ้นก่อนจะเดินแหวกเก้าอี้เข้าไปยังบาร์สีดำที่มีชายหนุ่มในเสื้อยืดสีเทานั่งอยู่
  " เฮ้! ควินตัน นี่มาทำอะไรอยู่คนเดียว " ดีนเข้าไปตบไหล่น้องชายที่เต็มไปด้วยเหงื่อ และกลิ่นแอลกอฮอล์อุ่นๆรอบตัว
  “ ...แบบเดิมสามแก้ว” ... หื้ม! ... ดีนรู้สึกงงกับคำตอบที่ได้ ไม่นานเขาก็เห็นบาร์เทนเดอร์สาวยื่นแก้วเครื่องดื่มมาให้
  “ ดับกระหายหน่อยสิครับ ” เด็กหนุ่มแก้มแดง ยื่นแก้วขนาดเล็ก ที่เต็มไปน้ำสีทองที่เมื่อโดนแสงแล้วยิ่งดูสว่างมากขึ้น
  "......................................" ควินซี่กล่าวขึ้นมา ส่วนดีนนั้นก็ยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นดื่มเช่นกัน
  “เบื่อๆแค่เบื่อ... ช่วงนี้ฉันอารมณ์แปรปรวนจะตาย เธอว่ามั้ย” ควินตันตอบด้วยน้ำเสียงกวนๆ
  " งั้น...พี่สั่งต่อและนะ " ดีนกล่าวเหมือนต้องการตัดบทอะไรสักอย่าง
  "ขอมาร์ตินี่ ครับ" ก่อนจะส่งยิ้มให้บาร์เทนเดอร์สาวในชุดสีดำแดงคนนั้น
  “สั่งได้เลยครับคืนนี้ผมจ่ายเอง” ควินตันในเสียงสั่นๆพูด
  "......................................" น้องสาวฝาแฝด เริ่มพูดอีกครั้ง
  “ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกบอกเรย์นอลด์ไว้แล้วว่ามาให้รับก่อนตีสาม ถ้าเมาก็นอนซะที่นี่แหละ” ควินตันตอบ
  "......................................" ควินซี่เหมือนจะยอมแล้วเล็กน้อย
" อ่ะๆ ไม่ต้องเถียงกัน เดียวยังไงพี่พากลับได้ " ดีนพูดประโยคปิดท้าย ก่อนที่จะยกมาร์ตีนี้แก้วสูงดื่มอย่างรวดเร็ว
                        .......มันขมขึ้นเยอะเลยเนอะ.......
โพสต์ 2016-8-15 01:28:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด

                 . . . เรฟ คลับ { ย้อนเวลา }
                 'เห้อ เอาอีกแล้ว'  เมื่อได้รับข่าวจากคนในตระกูล รวมถึงสัมผัสแปลกๆที่ได้รับจากผู้เป็นพี่ ทำให้เด็กสาวต้องดั้นด้นออกมาจากห้องนอนที่แสนจะสงบสุข แน่นอนว่าเธอไม่ค่อยจะชอบสถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครมแบบนี้ เทรเซลล่า ควินซี่ อัลแมเชียส ในชุดเดรสสะอาดตาสีขาว สวมเสื้อคลุมและหมวกแก๊ปสีดำ บ่งบอกว่าเจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจที่จะออกมาเที่ยวเล่นในสถานที่แห่งนี้เท่าใดนัก เพราะสาเหตุที่แท้จริงนั้นคือบุคคลที่อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้น่ะสิ
                 " อ้าว!! ควินซี่ มาทำไรแถวนี้ " เสียงคุ้นหูดังขึ้น ดีน พี่ชายหรือลูกพี่ลูกน้องของเธอนั่นเอง เขาก็คงจะมาตามหาควินตันเหมือนกัน หรืออาจจะนัดกันมาด้วยซ้ำ
                 " มาตามหาควินตันน่ะค่ะ " เด็กสาวตอบไป ใบหน้ายิ้มบางๆตอบรับผู้เป็นพี่ แต่ในใจก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าถ้าควินตันไม่ได้อยู่กับดีน แล้วตอนนี้เขาจะอยู่กับใครกันนะ เพราะในอาณาบริเวณนี้ นอกจากดีน เธอก็สัมผัสทางจิตถึงใครไม่ได้อีกแล้ว
                 " ป่ะ งั้นเข้าไปหาควินตันกัน " สิ้นประโยค ทั้งสองก็เดินเข้าไปข้างใน เรฟ คลับ พร้อมกัน
                 ควินซี่ได้แต่สาวเท้าเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้สนใจผู้เป็นพี่ที่กำลังเดินตามมา สายตามองหาผู้เป็นพี่ชายอีกคน และก็เป็นไปอย่างที่ได้คิดเอาไว้ ควินตันที่กำลังนั่งอยู่ตรงบาร์กำลังนั่งดื่มอยู่คนเดียวท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนไปมา ถึงแม้ว่าเขาจะปกปิดตัวเองจากสายตาผู้คนด้วยหมวกสีเข้ม แต่เพียงแค่มองแผ่นหลังก็รับรู้แล้วว่าเขาคือพี่ชายของเธอ สภาพของควินตันในตอนนี้ทำให้เด็กสาวอดที่จะส่ายหัวไปมาก่อนที่จะเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วงไม่ได้
                 " นี่ควินตัน! ทำไมออกมาข้างนอกคนเดียว " คำถามแรกถูกถามออกมาจากปากของควินซี่ แต่ก็ไร้คำตอบ " เรย์นอลด์บอกว่านายออกมาข้างนอกโดยที่เขาก็ไม่กล้าห้ามเอาไว้ด้วย หมายความว่ายังไง เกิดอะไรขึ้น? " สิ้นเสียงของคำถามที่สอง แต่ก็เหมือนเขายังไม่ได้ยินคำถามนั้น ใบหน้าที่ว่างเปล่านั้นทำให้เด็กสาวเริ่มที่จะอารมณ์เสีย
                 " เฮ้! ควินตัน นี่มาทำอะไรอยู่คนเดียว " สักพักดีนก็เข้ามาเสริม ก่อนที่ควินซี่จะได้กระโจนเข้าไปเค้นเอาคำตอบจากพี่ชายของเธอ ดีนตบไหล่ควินตันเบาๆเป็นเชิงให้เขารู้สึกตัว
                 " ...แบบเดิมสามแก้ว " แต่ก็ยังไร้คำตอบที่ตรงคำถาม ควินตันหันไปสั่งเครื่องดื่มต่อ ยิ่งทำให้ทั้งควินซี่และดีนเริ่มที่จะไม่เข้าใจสิ่งที่เขากำลังทำ สักพักบาร์เทนเดอร์ตรงหน้าก็ส่งเครื่องดื่มตามที่สั่งมาให้ทั้งสามแก้ว " ดับกระหายหน่อยสิครับ " ควินตันยื่นแก้ววิสกี้มาทางเด็กสาวและดีนก่อนทั้งสองจะรับมันมา
                 " อ่ะ จะตอบมาได้หรือยังว่าทำไมถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ได้ แล้วเกิดอะไรขึ้น? " แก้ววิสกี้ในมือที่ถืออยู่เริ่มจรดลงริมฝีปาก และกระดกดื่มลงไปนิดหน่อย
                 " เบื่อๆแค่เบื่อ... ช่วงนี้ฉันอารมณ์แปรปรวนจะตาย เธอว่ามั้ย " นัยน์ตาเทาอมฟ้าจ้องมองกลับมาอย่างมีความหมาย ทำให้ควินซี่เริ่มที่จะเข้าใจพี่ชายของเธอเพิ่มมากขึ้น เด็กสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ
                 " งั้น...พี่สั่งต่อและนะ " ดีนกล่าวตัดบทขึ้นมา "ขอมาร์ตินี่ ครับ" และเขาก็หันไปสั่งเครื่องดื่มต่อพร้อมกับส่งยิ้มให้บาร์เทนเดอร์สาวที่ยืนอยู่แถวนั้น
                 " สั่งได้เลยครับคืนนี้ผมจ่ายเอง " ควินตันตอบรับ และกระดกแก้ววิสกี้ในมือเข้าไปรวดเดียวจนหมดแก้ว ราวกับว่ามันไม่ได้มีฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เลยแม้แต่น้อย
                 " นี่ ดื่มรวดเดียวแบบนั้นเดี๋ยวคอก็ได้บาดเอาพอดีหรอก จะเมากลับไปไม่ได้นะ " แก้วในมือที่ถืออยู่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะเพื่อดึงความสนใจ
                 " ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกบอกเรย์นอลด์ไว้แล้วว่ามาให้รับก่อนตีสาม ถ้าเมาก็นอนซะที่นี่แหละ " ควินตันตอบด้วยท่าทีที่ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวเท่าไหร่นัก
                 " เชื่อเขาเลยจริงๆ " ประโยคที่คล้ายกับการตอบตกลงทำให้ผู้เป็นพี่ชายทั้งสองดูจะโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ในเมื่อมาถึงขนาดนี้ก็คงจะห้ามปรามอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ
                 " อ่ะๆ ไม่ต้องเถียงกัน เดียวยังไงพี่พากลับได้ " ดีนพูดประโยคปิดท้าย ควินซี่ได้แต่มองทั้งสองคนอย่างเป็นห่วง มือเล็กปล่อยออกจากแก้ววิสกี้ที่พร่องลงไปเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนมากอดอกแล้วมองพี่ชายทั้งสองที่กำลังดื่มกันอย่างกับว่าวันนี้จะนอนกันซะที่นี่จริงๆ

โพสต์ 2016-9-19 02:10:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ณ เรฟคลับ
เด็กสาวเดินเข้ามาในเรฟคลับ คลับที่มีแต่มักเกิ้ลและผู้วิเศษที่แฝงตัวเข้ามา ใช่และเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น
จากนั้นไอชาก็เดินไปตั้งตรงบาร์เทนเดอร์ ก่อนที่บาร์เท็นเดอร์สาวจะถาม

" รับอะไรดีคะ " บาร์เท็นเดอร์สาวที่กำลังเช็ดแก้วหันมาถามเธอ
" พั้นช์... " เด็กสาวหันมาสั่งเครื่องดื่มก่อนจะมองไปรอบๆบริเวณ ซึ่งตอนนี้คนก็เริ่มเยอะแล้ว
" ได้แล้วค่ะ " บาร์เท็นเดอร์สาวปากแดงวางแก้วไว้ตรงหน้าพร้อมยิ้มให้ไอชาก่อนจะหัดไปเช็ดแก้วต่อ
' ร้อยวันพันปีนะ ที่จะเห็นเธอมาที่แบบนี้น่ะไอชา ' เสียงของดีลักซ์แทรกเข้ามาในซอกลีบของสมอง
' อยากมาหาบรรยากาสใหม่ๆบ้าง ที่ปราสาท..น่าเบื่อ 'ไอชาตอบวิญญาณสาวจอมซาดิสในหัวก่อนจะ
ยกน้ำพั้นช์ขึ้นมาดื่ม ในขณะเดียวกันก็มีสาวสวยหุ่นนางแบบมานั่งข้างพร้อมสั่งเครื่องดื่ม
" .......................... " เซเลซ
ไอชาหันมามองเสียงเรียกชื่อเธอของสาวสวยอายุมากกว่าเธอหลายปี หน้าตาที่เธอคุ้นดี เซเลซ คนนั้น....
" คุึณ... พี่สาวของเซลิน สินะ " ไอชาตอบกลับหญิงสาวข้างเธอ
" .......................... " เซเลซ
" ฉันนึกว่าคุณจะไม่รู้จักฉัน... " ไอชาหันไปมองหน้าหญิงสาวข้างๆ
" .......................... " เซเลซ
" ฉันชอบเก็บตัว .... "
" .......................... " เซเลซ
" .......................... " ไอชาเงียบกับคำพูดของสาวร่างบางข้างๆ
" .......................... " เซเลซ
" .......................... " ไอชาไม่ได้ตอบอะไรแค่ยกพั้นช์ขึ้นมาจิบต่อ
" .......................... " เซเลซ
" เปล่า...ยังพูดได้ แค่ไม่ชอบพูดมาก ... " ไอชาตอบกลับหญิงสาวข้าง โดยที่สีหน้าก็ยังหน้าตายอยู่...." .......................... " เซเลซ
" ฉันไม่เหมือนพี่น้องคนอื่นหรอกนะ.. " ไอชาบอกกับหญิงสาวข้างก่อนจะวางเงินไว้ตรงบาร์
" ฉันขอตัวก่อนนะคะ นี่ก็มืดแล้ว สวัสดีคุณเซเลซ " ไอชาบอกกับหญิงสาวข้างๆก่อนก่อนจะเดินออกจากร้าน
แบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว .......
12345678
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|Mobile|Archiver|HOGWARTS THAI  

GMT+7, 2019-7-18 18:09 , Processed in 0.277118 second(s), 17 queries , Gzip On.

Powered by Discuz! X3.2 R20160601, Rev.48

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้