Magic World of HOGWARTS THAI

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: Zennita

{RPG} ร้านหม้อใหญ่รั่ว

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2013-6-2 13:53:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
      ร้านหม้อใหญ่รั่ว [ย้อนเวลา]


  ..เฮเลนเดินเข้ามาในตัวร้านพร้อมกับชาร์ลอต วันนี้เธอมีนัดกับลิซ่า ที่จริงเดี๋ยวนี้เธอ
ออกมาเที่ยวกับหญิงสาวรุ่นพี่จนตอนนี้ติดเป็นชีวิตประจำวันไปแล้วละ


"เราจะไปไหนกันดี ?" ลิซ่า
"ไม่รู้เหมือนกัน"
"งั้น .. ไปมุมนั้นกันไหม ?" หญิงสาวชี้ไปยังมุมมุมนึ่งที่ท่าทางจะดูเป็นส่วนตัวหน่อยๆ
"....." เฮเลนไม่ตอบแต่ยอมเดินตามไป

  ..บรรยายกาศที่นี่ยังเหมือนเดิมอันที่จริงวันนี้เธอไม่ค่อยอารมณ์ดีเท่าไหร่ พีคนะพีคหายหัว
ไปเกือบสองอาทิตย์ละ โชคดีหน่อยที่เธอฮุนที่มารับจ็อบทำงานที่นี่ จะว่าไปหมอนี้ก็ขยันเหมือนกันนะ


"เลนอยากทานอะไรไหมครับ ?" เด็กสาวยังไม่ทันตอบแต่ดันมีเสียงแปลกๆดังขึ้นซะก่อน
" มีที่ว่างหรือเปล่า ? " โทนี่
" อ่อนั่งซิครับ คุณชาย .. " ฮุนหันไปรับแขกที่มาใหม่
"....." เธอไม่อยากจะพูดอะไรนัก ..หน้าตาคุ้นๆเหมือนเคยเจอที่ไหน
" เรามา ..แนะนำตัวกันดีไหม ? " โทนี่
" ฉันลิซ่า .. " ลิซ่าเป็นคำแนะนำตัวคนแรก
"เฮเลนค่ะ"
" ผมโอเซฮุนครับ .. " ฮุนที่กำลังวุ่นกับการบริการหันมาบอกบ้าง
"เขาถามนายตอนไหนย่ะ?" เธอหันไปแขวะกับท่าทางเป็นมิตรของฮุน
" ยินดีที่ได้รู้จัก ผม โทนี่ " เขาเอ่ยแนะนำตัว
" พวกคุณต้องการเครื่องดื่มอะไรไหมครับ ? " ฮุนพูดขึ้น ที่จริงเขาน่าจะพูดตั้งนานแล้วละ
"ขอกีวีแก้วนึ่ง.."
" น้ำมะนาวแก้วหนึ่ง .. " ลิซ่าสั่งของตัวเองบ้าง ก่อนจะหันไปทางอื่น
" ผมขอ ชาขาว ที่นึงละกันครับ " โทนี่
" พวกเธอมาทำอะไรกันที่นี่น่ะ ? " ชายหนุ่มถามขึ้น
" อ่อคือฉัน .. " ลิซ่าเหมือนจะตอบแต่เฮเลนขัดขึ้น
"มาเที่ยวเล่นนะ.." โทนี่พยักหน้ารับเล็กน้อย
" แล้วนายละ ? มาทำไมที่นี่ ?? " ลิซ่า
" ฉันก็แค่เบื่อ อยากแอบพ่อบ้านออกทำอะไรบ้างน่ะ " โทนี่
"นายอยู่ตระกูลไหนนะ?"
" ฟรานซิส " โทนี่ ใช่จริงๆด้วย ..หมอนี้คือคนที่อยู่กับพีคที่ฮอกฯ
" ฟรานซิส .. งั้นเหรอ " ลิซ่า " จะว่าไปหน้าตาก็คล้ายแอนดรูว์น่ะ .. "
"ก็พี่น้องกันหนิ.." โทนี่ไม่ตอบอะไรแค่ส่งยิ้มกลับมา
" ก็ไม่แปลก ฮ่าๆ " ลิซ่าหัวเราะ
" อาหารมาแล้วครับ .." ฮุนเดินเข้ามาเสิร์ฟอาหารทำให้เฮเลนเลิกสนใจสองคนนั้น ดูเหมือนพวกเขาจะคุยกัน ..
" นาย .. อยู่ปีไหนละ ? " ลิซ่า
" ปี 1 น่ะ " โทนี่
"ว้าว ..น่ากินทั้งนั้นเลย" เฮเลนให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้า
" รุ่นน้องฉันทั้งนั้นเลยนะ .. " ลิซ่า
" ของคุณหนูลิซ่าครับ .. "  พนักงานเดินเข้ามาเสิร์ฟขนม ?
" ใคร .. ฝากมา ? " หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
  พนักงานไม่ได้พูดอะไรแล้วก็เดินกลับไปทางอื่น
"ใครฝากมานะ?" เฮเลนสงสัย
" ฉันไม่รู้ " ลิซ่ายิ้มร่า
" เธอชอบมันเหรอ ? ระวังอ้วนนะ ฮ่าาาา " โทนี่
" นิดหน่อยนะ ฮ่าๆ " ลิซ่า
" เรามากินบราวนี่กันไหม ? " หญิงสาวหันมาชวน .. ฉันจะไม่ชอบบราวนี่นะ
"ฉันไม่ค่อยจะ ..ชอบเท่าไหร่"
" ฉันจะทานเป็นเพื่อนเธอเอง " โทนี่
" ขอบใจนะ โทนี่ .. แต่ไม่เป็นไรฉันยกให้นาย " ลิซ่าเลื่อนจานมาตรงหน้าของโทนี่
" อ้าว ไหงเป็นงั้นไป ? เธอทานเถอะ " โทนี่
" ทานกะเฮเลนซิ ฉันไม่หิว ฮ่าๆ " ลิซ่า
"...." เฮเลนนั่งมองภาพตรงหน้าด้วยท่าทางนิ่งๆ ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีใครอยากกินขนมเท่าไหร่


   จะทิ้งก็เสียดาย .. ว่าแล้วเฮเลนก็จัดการเอานิ้วจุ่มที่บราวนี่ก่อนจะป้ายไปที่หน้าของลิซ่าและ
โทนี่ และไม่นานทั้งสามคนที่เริ่มทำสงครามกัน


" เราไปล้างหน้ากันเถอะ หยุดได้แล้ว ฮ่าๆ " ลิซ่าพูดขึ้น
"พี่น่าจะบอกตั้งนานแล้วดูฉันเส่!" ถึงแม้จะดึงหน้าไปมาแต่หน้าตาของเธอก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
" ดูสิ่ หน้าฉัน ฮ่าาาา ๆ .. " โทนี่เองก็เหมือนกัน สภาพเขาไม่แตกต่างอะไรกับคนอื่นมากมาย


   ทั้งสามคนเดินไปล้างหน้าล้างตาที่ด้านหลังของร้าน วันนี้ก็สนุกนะแฮะ


โพสต์ 2013-6-2 18:24:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย VenarineVolden เมื่อ 2013-6-2 19:04


          .... ณ ร้านหม้อใหญ่รั่ว

          สายลมยามเย็นกับแสงอ่อนๆจากดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้าพร้อมกับการมาเยือนของรัตติกาล ทำให้ผู้คนในตรอกไดแอกอนดูบางตาลงไปมากรวมถึงร้านต่างๆที่ทยอยกันปิดบริการในยามค่ำคืน รวมถึงพ่อมดแม่มดผู้วิเศษที่พากันทยอยกลับถิ่นฐานที่พักอาศัยของตน เว้นเพียงร้านหม้อใหญ่รั่วที่ยังเปิดให้บริการอยู่เพียงร้านเดียว... ซึ่งนั่นก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวในการนั่งจิบไวน์แดงสั่งตรงมาจากฝรั่งเศษพร้อมกับอาหารซักสองสามอย่างจากเจ้าของร้านที่ยืนอยู่หลังบาร์เก่าคร่ำครึ... ถึงแม้ว่าสำหรับเด็กหนุ่มรสชาติมันจะไม่ได้ดีเลิศเหมือนสปาเก็ตตี้ราดซอสโบโลเนสสูตรพิเศษโรยด้วยออริกาโน่เหมือนร้านอาหารในอิตาลีก็เถอะ....

          "..." เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลบลอนด์ให้ละสายตาขึ้นมาจากแก้วไวน์ตรงหน้า...

          เด็กหญิงเจ้าของเรือนผมสีแพลตินั่มบลอนด์จ้องมาทางเด็กหนุ่มอย่างงงๆ ดวงตาสีเพิรลล์อความองมาทางเขาอย่างประหลาดใจ

          "เกรงว่า...ผมจะไม่ใช่คนที่คุณกำลังตามหานะสาวน้อย..." เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามความเคยชินของตนก่อนจะวางแก้วไวน์แดงในมือลงกับโต๊ะอย่างแผ่วเบา... โดยไม่สนท่าทางประหลาดใจของร่างเล็กตรงหน้าแม้แต่น้อย

          "..."

          "ไม่เป็นไร..." เด็กหนุ่มพูด "ถ้าไม่รังเกียจ... จะนั่งดื่มด้วยกันก่อนก็ได้นะ..สาวน้อย" เด็กหนุ่มพูดพลางเหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

          "..."

          "คนที่ชื่อลอเลนซ์นั่นน่ะ...คงสำคัญกับเธอมากสินะออกมาตามหาถึงขนาดนี้" เด็กหนุ่มพูดพลางรินไวน์ใส่แก้วปล่าวที่วางไว้ข้างๆก่อนจะส่งให้เด็กหญิงตรงหน้าที่รับไปด้วยท่าทีเกร็งๆ

          "..."
โพสต์ 2013-6-2 18:35:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Alee`Cez เมื่อ 2013-6-4 17:30



          ณ ร้านหม้อใหญ่รั่ว

... นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ปิดภาคเรียนฮอกวอตส์ที่เซลิเนซได้มีโอกาสมาเดินเที่ยวที่ตรอกไดแอกอน ผู้คนที่เดินสวนไปสวนมาอย่างคับคั่งทำให้เด็กสาวต้องเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอยต่างๆ ซึ่งเป็นทางลัด เพื่อหลบเลี่ยงการพบเจอกับหลายๆ อย่างที่ไม่ค่อยพึ่งประสงค์สักเท่าไหร่ ไม่นานเธอก็เดินมาหยุดอยู่หน้าร้านหม้อใหญ่รั่ว

... ประตูบานเก่าๆ ของบาร์แห่งนี้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อเซลิเนซยืนมือไปผลักมันเพื่อเดินเข้าไปด้านใน เธอกวาดสายตาไปรอบๆ หาโต๊ะที่ว่าง หรือคนที่อาจรู้จัก แต่แล้วนัยน์ตาของเด็กสาวก็ไปหยุดอยู่ที่ชายคนหนึ่ง ตามลักษณะของคนทั่วๆ ไปนั้นชายคนนั้นไม่ได้ดูแตกต่าง หรือแปลกแยกจากคนอื่นมากนัก แต่ติดอยู่ตรงที่ว่ารูปร่าง และผมสีบลอนด์ของเขานั้นมีลักษณะคล้ายกับคนๆ หนึ่งในความทรงจำของเธอจนน่าตกใจ

... ความคิดต่างๆ ในสมองของเซลิเนซริ่มตีรวนกันจนแยกไม่ออกว่าเธอควรจะเข้าไปทักเข้าให้รู้แน่ชัดไปเลยว่าเขาคือใครกันแน่ หรือควรจะปล่อยให้มันผ่านไปเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในที่สุดความอยากรู้อยากเห็นของเธอก็เอาชนะความคิดทุกๆ อย่างในหัวได้ เซลิเนซเดินตรงไปยังโต๊ะที่ชายคนนั้นนั่งหันหลังให้อยู่ เธอเอื้อมมือไปคว้าไหล่ของคนที่เหมือนกำลังอยู่ในภวังค์

... "นี่!"  เซลิเนซเอ่ยออกมาเสียงดังกว่าปกติ ถ้าเธอพูดเสียงปกติธรรมดาล่ะก็รับรองได้เลย ต่อให้เรียกยังไงคนตรงหน้าเธอก็ยังไม่หันมาหรอก เพราะเสียงโหวกเหวกรอบๆ ตัวเธอดังรบกวนไปทั่วจนเธอแทบจะไม่ได้ยินเสียงตัวเองอยู่แล้ว "ลอเลนซ์หรอ"

... "เกรงว่า...ผมจะไม่ใช่คนที่คุณกำลังตามหานะสาวน้อย..." เมื่อเด็กหนุ่มตรงหน้าหมุนตัวมาด้านที่เธอยืนอยู่ ด้วยรูปร่างและหน้าตาที่ดูคล้ายกับลอเลนซ์ คาวิลเลอร์จนแทบจะเรียกได้ว่าพี่น้องกัน ทำให้เซลิเนซแทบไม่ได้สนใจคำพูดที่คนตรงหน้าตอบมาสักนิด เธอเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ


... "เอ่อ ขอโทษด้วยละกัน สงสัยทักคนผิดน่ะ" เซลิเนซตอบกลบเกลื่อน ขณะจ้องเข้าไปยังนัยน์ตาสีเทาของอีกฝ่าย...สิ่งๆ เดียวบนใบหน้าเขาที่มีลักษณะแตกต่างจากลอเลนซ์


... "ไม่เป็นไร... ถ้าไม่รังเกียจ... จะนั่งดื่มด้วยกันก่อนก็ได้นะ..สาวน้อย" คำพูดกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เขาส่งมาให้ ทำเอาเด็กสาวแทบคิดว่าเขากำลังชวนดริ้งค์ นั่งมอมเหล้าเธออยู่รึเปล่า..


... "ไม่รังเกียจแน่นอน" แม้จะคิดเช่นนั้น แต่เธอก็ยังตอบตกลงไป ยังไงตอนนี้ถ้าเธอจะไปนั่งโต๊ะอื่นก็คงจะเต็มหมดแล้ว อีกอย่างที่สำคัญ การมีเพื่อนนั่งคุยก็ยังสามารถช่วยเธอหยุดความคิดฟุ้งซ่านได้ด้วย มีแต่ได้กับได้


... "คนที่ชื่อลอเลนซ์นั่นน่ะ...คงสำคัญกับเธอมากสินะออกมาตามหาถึงขนาด" คำถามจู่โจมที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวของเขา ทำให้เซลิเนซที่กำลังหยิบแก้วไวน์ที่อีกฝ่ายส่งมาให้ถึงกับชะงักการกระทำของเธอไปชั่วครู่ ก่อนตั้งสติได้แล้วหันกลับมาตอบคำถาม


... "ความจริงก็ไม่ได้ตามหาหรอก.." เซลิเนซตอบเสียงเบาพลางหมุนแก้วเครื่องดื่มในมือเล่น เพื่อไม่ให้บรรยากาศดูแย่เกินไป "เพราะถึงจะหายังไง ก็หาไม่เจออยู่แล้วล่ะ"


... "......."


... "อืม" เธอตอบปัดๆ ก่อนจะถามต่อด้วยความสงสัย "นายเคยรู้จักกับลอเลนซ์ คาวิลเลอร์มาก่อนรึเปล่า"

... "......."

... "ก็แค่ถามดู...เท่านั้นแหละ" เซลิเนซพูดโดยไม่ได้สนใจท่าทีของเขาที่เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย

... "......."

... "อ้อ.. เกือบลืมบอกไปแหน่ะ" เด็กสาวยิ้มกวนๆ ออกมา ก่อนเริ่มแนะนำตัวโดยเน้นประโยคสุดท้ายเป็นพิเศษ "ฉันชื่อ เซลิเนซ ดิแลนเซ่ เอมิสเทซ ชื่อเล่นว่าเซล ไม่ใช่สาวน้อย"

... "......."

... "ฉันไม่ใช่สาวน้อย หรือเด็กน้อย เท่าที่ดูแล้วเราอายุเท่าๆ กัน เรียนอยู่ปีเดียวกันด้วยซ้ำมั้ง" เซลิเนซเผลอทำหน้ามุ่ยอีกครั้งเมื่อเด็กหนุ่มตรงหน้ายังคงเรียกเธอว่าสาวน้อยเหมือนกัน

... "......."


โพสต์ 2013-6-3 20:39:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     ร้านหม้อใหญ่รั่ว


  ...เด็กสาวผมสีแดงสดที่ถูกรวบขึ้นเป็นทรงดังโกะกำลังพูดคุยอย่างดูคอกับฮุน ซึ่งเขามารับจ็อบทำงานที่นี่
ทั้งคู่คุยกันสนุกสนาน เฮเลนเองก็มาอยู่ที่นี่ต้องแต่เที่ยงแล้ว ..


"เหมือนมีคนจ้องเธออยู่น่ะ" ฮุนหันมากระซิบบอกพลางส่งสายตาไปตรงนั้น
  กึก! ..นั้นมันพีคนี่น่า
"........" พีคเดินเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้านิ่งเรียบๆเดาอารมณ์ไม่ถูก
"สวัสดีเช่นกันนะพีค นี่.." เด็กสาวกำลังจะแนะนำฮุนแต่ถูกอีกฝ่ายขัดไว้
"........" พีค
"ฉันก็ไม่ได้อยากรู้จักกับนายสักหน่อย" ฮุนตอบกลับก่อนจะเดินไปบริการลูกค้าท่านอื่น


"........" พีคกล่าว
"เปล่าควงนะ ก็เพื่อนๆกันทั้งนั้น"
"........" พีคชวนก่อนจะเดินนำไป ..จะโกรธรึเปล่านะ
  พีคเดินเลี่ยงมามุมมืดๆหน่อย ก่อนจะทิ้งตัวลงสั่งเครื่องดื่มของตัวเอง
"ทำไมวันนี้ถึงโผล่ออกมาได้ละ"
"......." คำพูดของพีคทำเอาเฮเลนอึ้งไปเล็กน้อย
"ล้อเล่นใช่มั้ยละ .." หมอนี้จะมาคิดถึงฉันทำไมเล่า
"......." พีคเลี่ยงคำตอบ "......."
"ไม่ละ ฉันดื่มมาทั้งวันแล้ว"
"......." พีคพึมพำในลำคอ


  เครื่องดื่มของพีคมาถึง หมอนี้ดื่มของมึนเมาอีกแล้ว เฮเลนหันไปยิ้มให้ฮุนที่กำลังบริการลูกค้า
ปึก! เสียงแก้วกระทบกับโต๊ะเสียงดังลั่น
"วางเบาๆหน่อยสิ" เฮเลนดุ
"......." พีค
"แค่ยิ้มให้ก็ผิดแล้วหรอย่ะ!"
"......." พีค
"ทำอย่างกับหึงฉันอย่างงั้นแหละ ..ฮันแหนะ! หึงใช่มั้ยล้าาา?" เฮเลนเขยิบไปนั่งใกล้ๆก่อนจะแกล้ง
"......." พีคโวยวาย
"งั้นหรอ ..งั้นฉันไปช่วยฮุนทำงานดีกว่า" เด็กสาวทำท่าจะลุกไปแล้วพีคดึงมือเธอไว้
"......." พีคอ้อนๆ
"อะไรนะ! ฉันไม่ค่อยได้ยิน"
"......." พีคพูดเน้นทีละคำให้เธอได้ยินชัดๆ เด็กสาวเผยยิ้มกว้าง
"นายนี่มันน่ารักจัง.."
"........" คำพูดของพีคทำเอาเฮเลนเขินไม่ใช่น้อย
"พูดบ้าอะไรนะ! พอเลยๆ" เด็กสาวเอามือจิ้มไปที่แก้มนุ่มๆน่าหมั่นใส้
  
    เหมือนทุกอย่างถูกสะกดนิ่งไว้ เมื่อสายตาของทั้งคู่ปะทะกัน รอบข้างเหมือนไร้เสียงใดๆ
มือนุ่มๆของพีคลูบผมของเธอเบาๆ ก่อนจะขยับปาก คำว่า 'คิด-ถึง-เธอ' ก่อนที่ทั้งคู่จะสวมกอดกัน..


     กลับบ้าน
  ...ทั้งคู่เดินออกมาตามทางด้วยกัน นิ้วก้อยเกี่ยวกันไว้ไม่ให้หลุดออกจากกัน
"......" พีคพูดขึ้น
"นายอยากตายหรอ..ขื่นไปส่งฉันถึงปราสาท นายไม่ได้กลับมาแน่"
"......" พีคพูดติดตลก
"ใครจะขังนายไว้ไม่ทราบ! ช่างเถอะ..ยังไงนายก็ไม่ควรไปบ้านฉันแล้วกันนะ"
"......" พีค
"เข้าใจอะไรง่ายๆค่อยน่ารักหน่อย" เฮเลนยิ้มปากกว้าง
"......" พีค
"รางวัลอะไร? มั่วววววว!"
      บรรกาศรอบข้างแม้จะเงียบสงัดแต่ไม่มีความน่ากลัวใดๆหลงเหลืออยู่ รอบข้างเริ่มเป็นสีชมรายล้อม  
โพสต์ 2013-6-5 22:03:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย VenarineVolden เมื่อ 2013-6-9 21:26


          ณ ร้านหม้อใหญ่รั่ว...

          "ความจริงก็ไม่ได้ตามหาหรอก.." เด็กหญิงตรงหน้าตอบเสียงเบาด้วยท่าทีที่เศร้าๆลงไปอย่างเห็นได้ชัด... ก่อนจะพลางหมุนแก้วเครื่องดื่มในมือเล่นแก้ขัด... "เพราะถึงจะหายังไง ก็หาไม่เจออยู่แล้วล่ะ"

          "หวังว่าเธอจะเจอเขาเข้าสักวันละกันนะสาวน้อย..." เด็กหนุ่มพูดก่อนจะยกแก้วไวน์แดงในมือขึ้นมาจิบ...

          "อืม" เด็กสาวตอบ ก่อนจะถาม "นายเคยรู้จักกับลอเลนซ์ คาวิลเลอร์มาก่อนรึเปล่า"

          "ลอเลนซ์ คาวิลเลอร์...?" เด็กหนุ่มทวนชื่ออย่างแปลกใจหลังจากได้ยินคำถามของเด็กสาวตรงหน้า "ไม่หรอก...ทำไมล่ะสาวน้อย?" เด็กหนุ่มถามต่อด้วยแววตาสงสัย... ก่อนจะละสายตาออกจากแก้วไวน์ในมือแล้ววางมันลงอย่างแผ่วเบากับโต๊ะ... ทำไมอยากรู้เรื่องของหมอนี่นัก...?

          "ก็แค่ถามดู...เท่านั้นแหละ" เด็กสาวพูดโดยไม่ได้สนใจท่าทีของเขาแม้แต่น้อย ซึ่งเด็กหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแต่ดวงตาสีเทามองไปทางคนตรงหน้าอย่างเงียบๆก่อนจะยกแก้วสีใสที่มีเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ...

          "อ้อ.. เกือบลืมบอกไปแหน่ะ" เด็กสาวพูดพลางยิ้มกวนๆ ออกมา  "ฉันชื่อ เซลิเนซ ดิแลนเซ่ เอมิสเทซ ชื่อเล่นว่าเซล ไม่ใช่สาวน้อย"

          "ลูเซียโน่ ลูเครส โซลเลเกีย..."เด็กหนุ่มพูดพลางเหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ลูซ ลูเครส ลูเซียโน่... จะเรียกอะไรก็ตามแต่เธอแล้วกันนะ...สาวน้อย" เด็กหนุ่มพูดพลางยิ้มอย่างสะใจกับท่าทีของเด็กหญิงตรงหน้าที่ดูเหมือนไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่หลังจากที่เขากวนประสาทเธอด้วยการเรียกเธอว่าสาวน้อยเหมือนเดิม....

          "ฉันไม่ใช่สาวน้อย หรือเด็กน้อย เท่าที่ดูแล้วเราอายุเท่าๆ กัน เรียนอยู่ปีเดียวกันด้วยซ้ำมั้ง" เซลิเนซพูดพลางทำหน้ามุ่ย...

          "คงจะแบบนั้นล่ะมั้ง...สาวน้อย..."เด็กหนุ่มพูดพลางยิ้มบางๆอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะมองไปที่เด็กสาวตรงหน้าอย่างขำๆในท่าทางของเด็กสาวตรงหน้าก่อนจะยกเครื่องดื่มขึ้นมาจิบอีกครั้ง

          "..."

          "หืม?... จะไปแล้วเหรอไงสาวน้อย..."ลูเซียโน่ละสายตาจากแก้วก่อนจะกลับมามองที่เด็กสาวตรงหน้าที่ทำท่าจะเดินออกจากร้าน

          "..."

          "Arriverdeci..."เด็กหนุ่มพูดก่อนจะยืนขึ้นพลางยิ้มบางๆ " ถ้าไม่ว่าอะไรจะมาที่เมจิกเชี่ยนแมนชั่นก็ได้นะ... " เด็กหนุ่มพูดก่อนจะคว้ากระดาษโน้ตขนาดเล็กขึ้นมาวางบนโต๊ะก่อนที่เธอจะหยิบมันขึ้นมา "ทุกอย่างอยู่ในนั้นหมดแล้ว... หวังว่าจะได้เจอเธออีกละกันนะสาวน้อยผมบลอนด์... " เด็กหนุุ่มพูดทิ้งทายก่อนจะเหยียดยิ้มบางๆเหมือนเดิม

          "..." เด็กสาวพูดก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มอยู่คนเดียว...

          "ciao..." เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใต้ผ้าคลุมของชายหนุ่มนิรนามที่บัดนี้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเด็กหนุ่มในท่าทีสบายๆ ดวงตาสีน้ำตาลภายใต้ผ้าคลุมมองมาทางเด็กหนุ่มด้านหน้าอย่างสบายอารมณ์ก่อนจะรินไวน์ใส่แก้วแล้วยกขึ้นมาจิบอย่างสบายใจ... ดวงตาสีเทาละสายตาขึ้นมามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างตกใจเล็กน้อยก่อนจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า...

          "ไม่เจอกันนานนะครับ... " เด็กหนุ่มเอ่ยทักทายซึ่งนั่นทำให้ชายหนุ่มตรงข้ามหัวเราะในลำคออย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่หนัก "นึกว่า...กาเบรียลจะเป็นคนมาลากศพผมกลับไปซะอีกนะ..." เด็กชายพูดติดตลกก่อนจะมองไปที่คนตรงหน้าพลางถอนหายใจ

          "ก็อยากจะให้เป็นอย่างนั้นอยู่หรอกนะ...ถ้าหมอนั่นไม่ได้ติดภารกิจหรืออะไร..."ชายหนุ่มพูดด้วยทาทีสบายๆก็จะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "บางทีคงจะดีกว่านี้ก็ได้.... ถ้าปล่อยให้คามิลลากคอนายกลับไปแทน..."

          "หึ..."เด็กหนุ่มสถบเบาๆอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มด้วยท่าทีเซ็งๆ..."โลงศพสวยดีนะครับ... เสียดายที่ผมไม่ได้ใช้... ดูท่าจะนอนสบาย..." เด็กหนุ่มพูดประชดอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะมองไปทางชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเซเลนติโน่ที่นั่งหัวมองฝ่ายตรงข้ามอย่างปนขำพลางหัวเราะในลำคอ

          "หึ... ใครจะเหมือนนายล่ะ... อยู่ดีไม่ว่าดีไม่ชอบ..."ชายหนุ่มพูดก่อนจะค่อยๆถอดฮู้ดคลุมหัวออกเผยให้เห็นเรือนผมสีน้ำตาลเข้มทอเป็นประกายกับแสงเทียนในร้านและดวงตาสีนิลมองมาทางเด็กหนุ่มอย่างปนขำก่อนจะพูดต่อ... "พนันกันเลยว่านายต้องรู้ว่าเธอจะมาที่นี...ใช่ไหม"

          "งั้นมั้งครับ..."เสียงตอบอย่างราบเรียบจากเด็กหนุ่มคู่สนทนา... "ถ้าจะเรียกให้ถูกต้องเรียกว่าผลพลอยได้ซะมากกว่า..."
          "ยังไงก็ช่าง... จะดีกว่าถ้าจะซ่อนตัวอยู่เงียบๆซะ..." ชายหนุ่มพูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันไปมองทางด้านนอกของร้าน "กาเบรียล...หมอนั่นสาบานจะโยนศพนายลงแม่น้ำอาร์โนถ้าหานายเจอ...ส่วนคามิล...คิดเอาเองละกัน" ชายหนุ่มพูดก่อนจะเหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

          "รู้กันหมดทั้งคฤหาสน์แล้วสินะครับ...."เด็กหนุ่มพูดพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย... "จะไปแล้วสินะครับ...ท่านเซเลนติโน่"
          "si... นายเองก็คงไม่อยากให้เธอคนนั้นเห็นนายนั่งจิบไวน์กับมือสังหารจากคาวิลเลอร์หรอกใช่ไหม?"ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเซเลนติโน่ตอบกลับก่อนที่จะดึงฮุ้ดเสื้อคลุมขึ้นมาปิดบังใบหน้าของตัวเองตามเดิมก่อนที่จะละสายตาจากเด็กกญิงเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ด้านนอกร้านที่พึ่งเดินออกจากร้านไปเมื่อไม่นานนี้

          "หวังว่าจะได้เจอกันในสภาพที่ดีกว่านี้นะ...ลูเครส..."เซเลนติโน่ทิ้งทายก่อนจะใช้เวลาเพียงเสี้ยวนาทีในการออกจากร้านแบบเงียบเชียบราวกับหายตัว ทิ้งให้เด็กหนุ่มอยู่ตามลำพัง...

โพสต์ 2013-6-7 17:47:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Jenevif เมื่อ 2013-6-7 18:52

ณ ร้านหม้อใหญ่รั่ว (ย้อนเวลา)

"เฮ้ เอวี่ เธอแพ้แล้ว" แมคเคนซี่ เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอพูดขึ้น หลังจากที่หมากรุกตัวสุดท้ายของเธอโดนตีแหลกยับ
"ตลกน่า" เด็กสาวพูดขึ้น พลางมองกระดานหมากรุกตรงหน้า เพื่อหาทางออก
"จุ๊ๆ ที่รัก ให้เธอทำอะไรดี" แมคเคนซี่สายหน้า ส่ายนิ้วชี้ด้วยรอยยิ้มกวนๆ
"อย่าพิเรนท์ ขอร้อง" เอวาลิสมองหน้าเพื่อสาวดวยสีหน้าเหมือนลูกแมว
"เห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นไหม คนของอัลแมเชียส" แมคเคนซี่ว่า
"แล้ว ?"
"ทักทายเธอหน่อยเป็นไง" แมคเคนซี่พูดพร้อมกับตาที่เป็นประกาย แต่เอวาลิสกลับส่ายหน้าไม่เห็นด้วย
"ไม่มีประโยชน์ที่จะเล่นกับอัลแมเชียส เดี๋ยวก็เรื่องใหญ่หรอก" เด็กสาวพูดพร้อมกับยกแก้วมาร์ตินี่ขึ้นดื่ม
"กลัวรึไง สเปนเซอร์นัมเบอร์เกิดป๊อดอะไรขึ้นมาหว่าาาา" แมคเคนซี่ล้ออย่างสนุกปาก แต่นั่นทำให้เอวาลิสหันขวับมองเพื่อนด้วยความเคือง
"ล้อเล่นน่า" แมคเคนซี่พูดยิ้มๆ พร้อมกับผลักไหล่เธอเบาๆ แล้วพูดต่อ "ถ้าเธอไม่ทำ ฉันทำเองก็ได้ แต่.. ขอยืมอะไรนิดนึงนะ"
"หมายความว่าไง" เอวาลิสยิงคำถามทันทีที่เพื่อนพูดจบ แมคเคนซี่ทำสายตาเป็นประกาย
"ไม่ แมคเคนซี่ ไม่เล่น.."   
'เฮ้!'
ร่างของแมคเคนซี่ฟุ่บลงกับโต๊ะ พร้อมกับวิญญาณโปร่งแสงของเอวาลิสที่กระเด็นออกจากร่างกายของเธอเอง ใช่ ตอนนี้แมคเคนซี่ไปอยู่ในร่างของเอวาลิสเรียบร้อยแล้ว
"กาแฟนั่นคงไม่มีใครกินแล้วเนอะ" แมคเคนซี่ในร่างเอวาลิสพูดขึ้น ก่อนจะคว้าแก้วกาแฟที่อยู่บนโต๊ะข้างๆ เดินตรงไปหาผู้เป็นเป้าหมาย
'แมคเคนซี่! อ-ย่-า' เอวาลิสห้าม แต่ไม่เป็นผลเมื่อเพื่อนสาวพาร่างของเธอทะลุตัวเธอไป

ซ่าา

และตอนนี้คราบสีน้ำตาล เหนียวเหนอะก็ไปอยู่บนเสื้อของหญิงสาวอัลแมเชียสเรียบร้อยแล้ว เอวาลิสกรอกตาไม่พอ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงเดินไปยืนดูผลงานของเพื่อนสาวใกล้ๆ
"อุ้ย เปื้อนหมดเลย" แมคเคนซี่พูดเสียงหวาน ดวงตาประกายความสะใจ เอวาลิสเบนสายตาหนีจากภาพนั้น
".. หึ" หญิงสาวหัวเราะในลำคอ เอวาลิสยังไม่หันไปดูเหตุการณ์นั้นต่อ จนกระทั่งคำพูดที่ออกจากปากของร่างเธอเองโดยแมคเคนซี่ นั่นทำให้เธอหันขวับไปมอง
"ไม่คิดจะขอโทษกันหน่อยหรอ แหม.." แมคเคนซี่ลากเสียง มองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า เอวาลิสส่ายหน้าให้แมคเคนซี่เชิงว่าให้หยุด แต่นั่นก็เปล่าประโยชน์
".. อ่า ขอโทษนะ ที่เดินมาเกะกะสถานที่ 'กักกาน' ของเธอและผู้ชายพวกนี้"
"เธอ!!" แมคเคนซี่พูดเสียงดังแล้วกำหมัดแน่น
"เธอ .. เธออะไรละสาวน้อยกักกาน!!" หญิงสาวถามด้วยคำพูดที่ค่อนข้างดูถูกและเหยียดยิ้มที่มุมปาก

แมคเคนซี่กรี๊ดทันทีที่ได้ยินประโยคถัดมา และนั่นก็ทำให้เอวาลิสกุมขมับ
"น่าสมเพชสิ้นดี ที่อยากให้ตัวเองกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งร้าน" หญิงสาวคนนั้นพูดขึ้น
ทั้งสองจ้องกันเขม็งอยู่นาน เอวาลิสพยายามติดต่อกับครูซ แต่ไร้ผล จนในที่สุดก็จำต้องมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อไป
"อะไรกัน .. แค่นี้ทำไมต้องหลบสายตา"
"หึ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน"
"อ่า .. อยากรู้ชื่อฉันเรหอ ?" เธอถามด้วยรอยยิ้มที่แสนจะเสแสร้ง
"เธอ-เป็น-ใคร" แมคเคนซี่เค้นเสียง นั่นทำให้เอวาลิสจ้องหน้าแมคเคนซี่ในร่างของตัวเอง ซึ่งเห็นหน้าเพื่อนสาวเพียงแค่เลือนลาง แต่มันก็พอจะบอกได้ว่าตอนนี้แมคเคนซี่กำลังยิ้มมุมปาก แม้ใบหน้าที่ร่างของเอวาลิสแสดงออกมาจะเหมือนคนใกล้ตายก็ตาม
"โอ่ะ อยากรู้จริงๆซิน่ะ ฉันชื่อ ลิซ่า วี.เพเวอร์ วินเซนต์น่ะ"
"ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันแองเจลล่า สเปนเซอร์"
'เวร..' เอวาลิสสบถ
"ยินดีที่ได้รู้จัก .. มิสสเปนเซอร์ !" ลิซ่ากระแทกเสียง
"นี่!" แมคเคนซี่ว่า แต่พูดยังไม่จบดีก็ถูกตัดบท
"เธอจะพังร้านนี้เหรอ ?"
"ถ้าพังแล้วจะทำไม!"
".. หึ" ลิซ่าหัวเราะในลำคอ
"ก็ลองดู" สิ้นเสียง แมคเคนซี่ก็ใช้มือปัดกลางอากาศ

.. โครม !!

เสียงร่างบางของลิซ่ากระแทกกับโต๊ะด้านหลังอย่างแรง ใบหน้าเหยแกปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโมโห
"ทุเรศสิ้นดี !" ลิซ่าพูดแล้วคคว้าแขนของเอวาลิสขึ้นมาบีบอย่างแรง ส่งผลให้ร่างโปร่งแสงที่ยืนดูอยู่เงียบๆเกิดอาการปวดหนึบที่แขน
"อย่ามาถือดี !" ลิซ่ากระแทกเสียงใส่หน้าแล้วหมุนตัวเดินออกไป

"มีน้ำยาแค่นี้สินะ" แมคเคนซี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าราบเรียบ มีเพียงแววตาสะใจเท่านั้นที่แสดงออกมา

เพี้ยะ !!
เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าของเอวาลิสอย่างแรง ความรู้สึกแสบและชาแล่นเข้าหาร่างที่ไร้คนมองเห้น เอวาลิสยืนเม้มปากระงับความความเจ็บเอาไว้
"จำไว้ ! เธอเล่นกับของสูง"
เพี้ยะ !!
แมคเคนซี่คว้าแขนของลิซ่าที่กำลังเดินออกไป แล้วฟาดมือเข้าที่ใบหน้างามๆ นั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
"ขอบใจที่มาแก้เบื่อให้นะ"
".." ลิซ่าเงียบ แล้วเดินออกไป เอวาลิสมองเห็นริมฝีปากที่ยกขึ้นอย่างมีชัยของลิซ่า นั่นทำให้รู้ทันทีว่าเรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ

หลังจากการคืนร่างกันเรียบร้อยแล้ว เอวาลิสเดินนำเพื่อนสาวออกมาจากร้านแล้วเลี้ยวเข้าตรอกที่อยู่ข้างๆ
"นี่ เอวี่ ต่อจากนี้เธอก็จะดังแล้วสิ" เสียงสดใสของแมคเคนซี่ดังขึ้นจากข้างหลัง เอวาลิสกำหมัดแน่น
"นี่ฉันสั่งสมุนเก็บรูปถ่ายไว้เรียบร้อยแล้วนะ ไม่ต้องห่วง เป็นมุมที่เธอโดนยัยนั่นกระทำแน่นอน" แมคเคนซี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงภูมิใจ
"นี่" เอวาลิสหมุนตัวกลับไปหาเพื่อน "ช่วยอะไรฉันอย่างสิ"
"ว่าไงจ๊ะ" แมคเคนซี่ตอบพร้อมรอยยิ้ม เมื่อนึกถึงวีรกรรมเมื่อสักครู่ ดวงตาสีม่วงคู่นั้นของเธอเป็นประกายของความสุข
เอวาลิสยิ้มพร้อมสบตาเธอ แล้วเอ่ยเสียงหวาน "ไปลงนรกที"
พูดจบ เด็กสาวก็ใช้มือทั้งสองไขว้กันแล้วจับใบหน้าของเพื่อนสาว แล้วจากนั้นก็หมุนใบหน้างามสุดแรงจนเสียงดัง ก่อก และ ตายสนิท..

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
..... ณ ร้านหมอใหญ่รั่ว (ย้อนเวลา)
เด็กสาวในชุดเสื้อกระโปรงพีชเดินเข้ามาในร้านหม้อใหญ่รั่วและหาที่นั่งที่ดีที่สุด ที่ไม่มีคราบมาร์ตินี่ หรือบัตเตอร์เบียร์หกเรี่ยราด
     'ถ้าจะหาที่แบบนั้น เธอคงต้องมาเฝ้าตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดล่ะนะ' ครูซเอ่ย แต่เด็กสาวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
ดวงตาสีฮาเซลกวาดไปเจอกับโต๊ะที่มีพื้นที่ว่างมากที่สุด ซึ่งมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เอวาลิสเหลียวมองรอบตัวเพื่อหาโต๊ะที่ดีที่สุดสำหรับเธออีกครั้ง แต่แล้วก็เปล่าประโยชน์ เด็กสาวเดินตรงไปยังโต๊ะตัวนั้นทันที
     " ขอโทษค่ะ นั่งด้วยได้ไหม " เอวาลิสพูดแข่งกับเสียงหัวเราะที่ดังพรวดขึ้นมาจากโต๊ะข้างๆ
     " ตามสบายครับผมมาคนเดียว " เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม และนั่นทำให้เธอนั่งลงตรงข้ามเขา
     " รับอะไรดีครับ " เด็กเสิร์ฟในร้านเดินเข้ามาถามเธอ พร้อมกับเสิร์ฟบลูฮาวายให้ชายหนุ่มตรงหน้า เอวาลิสลอบมองใบหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งบัตเตอร์เบียร์ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเงียบนานเกินไป
     " ใคร "  เด็กสาวรู้สึกคุ้นหน้าคนตรงหน้ามากจนเผลอปากพูดกับครูซ แต่แล้วก็ต้องทำหน้าเหรอหราเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมา
     " ฉันชื่อ อินเซน เอ็น.อลีเน่ ฟรานซิส ดวงตาแห่งสีอำพัน เอเนล เรียกเนลก็ได้สั้นๆ " เขาตอบโดยจ้องอยู่ที่บลูฮาวายในแก้ว แทนที่จะมองหน้าคู่สนทนา " แล้วเธอล่ะชื่ออะไร "
     " เมอ.. เอวาลิส สเปนเซอร์ "  เธอตอบก่อนจะพูดต่อ " ดูเหมือนว่าคุณจะบรรลุนิติภาวะแล้ว และไม่ใช่ที่ฮอกวอตส์ " ว่าจบเธอก็ยกบัตเตอ์เบียร์ขึ้นมาดื่ม
     " เดิร์มสแตรงก์ ฉันจบมาจากที่นั้นล่ะ " พูดเสร็จเนลก็มองไปรอบๆร้านพลางหัวเราะในลำคอ นั่นทำให้เด็กสาวขมวดคิ้วทันทีในท่าทีไม่สนใจคู่สนทนาแบบที่เขาแสดงออกมา
เธอวางแก้วลงค่อนข้างเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์ เรียกให้เขาหันหน้ากลับมา
     " โทษทีๆฉันไม่เคยมาโลกแบบนี้น่ะ " เขาพูด " เธอเนี่ยดูเหข้ามอๆนะเหมือนเครียดอะไรอยู่ยังงั้นล่ะ "
     " ไม่หนิ "
     " อืมม งั้นหรอและเธอน่ะอายุเท่าไหร่ละ ดูแล้วยังเป็นเด็กอยู่เลยหนิแล้วเด็กเข้ามาในที่แบบนี้ได้ด้วยหรอแปลกจัง " เนลยิงคำถามและคำพูดรัวๆใส่เด็กสาวที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่ม
เอวาลิสปรายตาขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยอาการเคืองทันที หลังจากพยางค์สุดท้ายลอดออกมาจากปากของเขา
     " สิบเอ็ด " เอวาลิสเลือกตอบเฉพาะคำถาม
   'ถามอะไรเขาให้อย่างสิ' ครูซว่า
   'อะไร'
   'คนรัก' สิ้นเสียงครูซ เด็กสาวก็แทบทำแก้วหล่นมือ
   'จะขอเขาแต่งงานรึไง' เอวาลิสถามยียวน แต่ก็ยอมถามให้แต่โดยดี

     " สนุกดีจริงๆนะ ข้างนอกเนี่ยไม่ได้สัมผัสมาซะตั้งนาน " เขาพูด " มีอะไรหรอ "
     " คุณมีคนรักรึยัง " เอวาลิสยิงคำถามออกไปโดยไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัว
     " เอ๋ ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ " เขาตอบแล้วนิ่งไปชัวครู่ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าให้ยิ้มแย้มเหมือนเดิม " ฮะๆ ฉันบอกเธอไม่ได้หรอกเรื่องคนที่ชอบน่ะ ขอโทษนะ "
เอวาลิสจับอาการได้ แล้วหรี่ตามองคู่สนทนาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วพยักเล็กน้อยรับคำขอโทษ
     " อื๋ออออ ป่านนี่แล้วหรอเวลาสนุกๆเนี่ยเดินเร็วจริงๆนะ " เนลควักเงินออกมาพร้อมกับวางลงและเลื่อนไปทางเอวาลิส " ถือว่าฉันเลี้ยงแล้วกันนะ คุยสนุกมากเลย ฉันไปละนะ "
เขาพูดแล้วเดินห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้แค่แก้วบลูฮาวายที่ยังไม่พร่องไปถึงครึ่งแก้ว กับเงินค่าบัตเตอร์เบียร์

     " เธอมาก่อนเวลาเองนะ " เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างหลัง เอวาลิสกรอกตาไปมาแล้วมองดูชายร่างสูงที่เดินเข้ามานั่งตรงข้ามเธอ เขานั่งพิงพนักในท่าทีสบายๆ แล้วหันไปสั่งบัตเตอร์เบียร์กับพนังงานที่เดินเข้ามาหาเขา
     " ฉันมีเวลาไม่มาก จัสติน " เด็กสาวเอ่ยเสียงเรียบ จัสตินยักไหล่แล้ววางซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันไปรับแก้วบัตเตอร์เบียร์มาดื่ม

เอวาลิสมองซองสีน้ำตาลซองนั้น ก่อนจะค่อยๆหยิบสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา มันคือรูปถ่ายปึกนึง เป็นรูปเธอและแม่สาวที่มีเรื่องกันวันนั้น เอวาลิสวางปึกรูปไว้กลางโต๊ะและมองมันตาไม่กระพริบ
ไม่นาน เปลวไฟร้อนก็ลุกพรึ่บขึ้นมาไหม้รูปถ่ายทั้งหมด จนเหลือเพียงเศษขี้เถ้ากองอยู่บนโต๊ะ จัสตินมองภาพนั้นแล้วยิ้มมุมปาก

     " จัดการหมดแล้วใช่ไหม " เธอถามคนตรงหน้า
     " เรียบ ไม่เหลือ " จัสตินตอบ เอวาลิสพยักหน้าแล้วหยิบซองสีดำตุงๆ ออกมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าจัสติน เขารับมันมาแล้วเก็บไว้ในกระเป๋า
เด็กสาวลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วหมุนหันหลัง
     " ที่วางบนโต๊ะน่ะ ฉันเลี้ยงนายก็แล้วกัน " เมื่อพูดจบ เธอก็เดินแทรกผู้คนออกไปจากร้าน  
-------------------------------------
จัสติน ฟอกซ์ - NPCแมคเคนซี่ ฟรอยด์ - NPC
#ขอโทษที่ต่อช้าเน้ออ -/\-
โพสต์ 2013-6-9 22:07:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Alee`Cez เมื่อ 2013-6-10 17:26


          ณ ร้านหม้อใหญ่รั่ว

     "คงจะแบบนั้นล่ะมั้ง...สาวน้อย..." ลูเซียโน่พูดพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เธอ
     "ฉันไปละ" เซลิเนซตอบพลางหยิบแก้วไวน์แดงมาดื่มอึกใหญ่ๆ เหมือนกับว่า ถ้าไวน์ในแก้วหมดเมื่อไหร่เธอจะรีบลุกแล้วออกไปจากร้านนี้ทันที

     "หืม?... จะไปแล้วเหรอไงสาวน้อย..." ลูเซียโน่ละสายตาจากแก้วไวน์ของเขากลับมามองที่เธอ
     "อือฮึ" เซลิเนซพยักหน้าเบาๆ พร้อมคว้ากระเป๋ามาสะพายที่ไหล่ทำท่าจะเดินไปจากโต๊ะ แต่ติดที่ว่ามีเสียงของเด็กหนุ่มพูดขัดขึ้นมาซ่ะก่อน

     "Arriverdeci... ถ้าไม่ว่าอะไรจะมาที่เมจิกเชี่ยนแมนชั่นก็ได้นะ... " หนุ่มผมบลอนด์คว้ากระดาษโน๊ตมาจดยุกยิกๆ ก่อนยื่นมันมาตรงหน้าเธอ ทำให้เธอต้องรับไว้เพื่อไม่ให้เสียมารยาท "ทุกอย่างอยู่ในนั้นหมดแล้ว... หวังว่าจะได้เจอเธออีกละกันนะสาวน้อยผมบลอนด์... "

     "แล้วเจอกันใหม่ ลอเ... ลูซ " เซลิเนซบอกลาพลางส่งยิ้มบางๆ ให้เขากลบเกลื่อนชื่อที่เธอเกือบเรียกผิดไปเมื่อครู่

     เด็กสาวเดินออกไปจากโต๊ะได้ไม่นานก็มีใครบางคนที่สวมผ้าคลุมสีดำปกปิดหน้าตาไว้อย่างมิดชิดมานั่งแทนที่เธอ บางอย่างในตัวเธอบอกว่า คนที่กำลังนั่งคุยกันสองคนนั้น เป็นคนเธอรู้จักดี แม้จะไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นใคร แต่ความความคุ้นเคยที่เธอรู้สึกอยู่ตอนนี้นั้น มันเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสร้างขึ้นมาหลอกกันได้แน่นอน
     เด็กสาวพยายามปัดความคิดและความรู้สึกที่รบกวนจิตใจออกไป ก่อนตัดสินใจออกเดินไปยังประตูทางออกจากร้าน แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินลูเซียโน่เอ่ยประโยคหนึ่งออกมา

     'จะไปแล้วสินะครับ...ท่านเซเลนติโน่'

     เซเลนติโน่...หนึ่งในมือสังหาร คนของคาวิลเลอร์ เซลิเนซตัดสินใจหันกลับไปมองเขาแว้บหนึ่ง ถึงจะไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่นั่นก็ทำให้เธอมั่นใจว่าเซเลนติโน่คนนี้ เป็นคนเดียวกับคนหน้าตายที่เดินมาบอกเธอว่า ลอเลนซ์ คาวิลเลอร์ ได้จากโลกนี้ไปแล้ว

     เซลิเนซเดินออกไปจากร้านพร้อมกับยกกระดาษโน๊ตในมือที่ลูเซียโน่ส่งมาให้เธอขึ้นมาพึมพำเบาๆ 'เมจิกเชี่ยนแมนชั่น ห้องสามศูนย์หนึ่ง'  บางที่เราอาจจะได้เจอกันเร็วกว่าที่คิด ลูเซียโน่...




 เจ้าของ| โพสต์ 2013-6-22 18:42:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด

........หลังจากที่ลีเฟย์เสร็จภารกิจที่โบสถ์ เด็กสาวก็มุ่งหน้ามายังร้านหม้อใหญ่รั่วเพื่อรับประทานอาหารเย็นตามลำพัง นับตั้งแต่ปิดเทอม ที่บ้านของเธอก็ไม่เหมือนเดิม ครอบครัวของเธอกำลังยุ่งวุ่นวายกับพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ พิธีกรรมที่ลีเฟย์ไม่เคยนึกอยากเข้าร่วมเป็นสักขีพยานเลย แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก มันเป็นพิธีกรรมที่สมาชิกครอบครัวทุกคนต้องเข้าร่วมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้...

........"ขออาหารเบาๆ ที่นึงนะคะแฮนนาห์"

........"อารมณ์เสียมาจากไหนจ๊ะ ลีเฟย์" แฮนนาห์ถาม สังเกตดูสีหน้าของเด็กสาว ก่อนจะหันไปจัดแจงเครื่องดื่มให้ลูกค้าอื่นบนเคานเตอร์

........"เปล่าหรอกค่ะ หนูแค่รู้สึกแย่นิดหน่อย"

........"หวังว่านี่จะช่วยให้เธอดีขึ้นนะ" แฮนนาห์ส่งขวดบัตเตอร์เบียร์ให้

........"ขอบคุณค่ะ"

........"และนี่สปาเกตตี้ซอสมะเขือเทศจ้ะ กินให้อร่อยนะ"

........"ขอบคุณค่ะ แฮนนาห์"

........ลีเฟย์ม้วนเส้นสปาเกตตี้และส่งเข้าปาก มันให้รสขมปร่าพิกล แต่อาจจะเพราะว่าเธอไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะเพลิดเพลินกับรสชาติอาหารก็เป็นได้ เมื่อทานอาหารจนหมดเกลี้ยงแล้ว เด็กสาวก็ส่งเหรียญเงินให้กับแฮนนาห์ เดินออกจากร้าน และหายตัวกลับบ้านไป



โพสต์ 2013-6-22 22:31:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
..... ณ ร้านหมอใหญ่รั่ว
เอวาลิสเดินเข้ามาในร้านหม้อใหญ่รั่ว ก่อนจะเดินไปนั่งลงยังโต๊ะสำหรับสองคนที่อยู่ติดหน้าต่าง และตามมาติดๆ ด้วยลูเซียโน่ เอวาลิสวางจีนายน์ไว้ข้างขา
"รับอะไรดีครับ"
"ซุปถั่วหม้อกลาง เคบับ แล้วก็ไวน์แดงสองค่ะ" เธอหันไปสั่งอาหารกับพนังงานทันทีที่เขาเดินตรงเข้ามาถาม
"ขอดูแผลหน่อย" เธอบอกลูเซียโน่ที่นั่งอยู่ตรงข้าม เอวาลิสตกใจเล็กน้อยกับแขนสีม่วงคล้ำเป็นวงกว้างของเขา ก่อนจะหยิบขวดแก้วเล็กในกระเป๋าเสื้อออกมา เอวาลิสเทของเหลวใส่ใส่บริเวณแผลแล้วใช้มือข้างซ้ายวางทับรอยแผล จากนั้นก็ค่อยๆ หลับตาลง ไม่นานรอยคล้ำก็จางหายไปเหลือเพียงแผลฉีกขาดที่ต้องใช้เวลารักษานิดหน่อย

"................" Luciano
"ไม่เป็นไร มันเป็นหน้าที่อยู่แล้ว" เธอบอก
"................" Luciano
"หมายความว่าแผลนั่นฉันเป็นคนทำ มันก็ต้องเป็นหน้าที่ฉันที่ต้องรักษานาย" เอวาลิสอธิบาย ก่อนจะหรี่ตามองคนตรงหน้า "หรือนายแปลความหมาเป็นอย่างอื่น"
"................" Luciano
"ก็ดี" เด็กสาวตอบ แล้วยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม
"................" Luciano
"รักษาความเก๊กได้คงเส้นคงวาดีจริงๆ" เอวาลิสพูดด้วยความหมั่นไส้นิดๆ ก่อนจะจิ้มเคบับเข้าปาก
"................" Luciano
"ไปเมจิกเชี่ยน แมนชั่น" เธอตอบพร้อมกับคนซุปถั่วในหม้อที่มีไอร้อนระอุลอยขึ้นมา เธอรู้สึกดีกับความอบอุ่นตรงหน้ามากโขเมื่อเทียบกับอากาศที่หนาวเย็นด้านนอกนั่น
"................" Luciano
เอวาลิสชะงักกับประโยคที่ได้ยิน ก่อนจะทำเหมือนไม่มีอะไร "ความจริง.. ฉันไม่ได้พักในตระกูลตั้งแต่แรกอยู่แล้วนะ"
"................" Luciano
"นายไม่กินรึไง ถามอยู่ได้" เด็กสาวตักซุปถั่วให้ลูเซียโน่ เพื่อเลี่ยงการตอบคำถามเมื่อครู่ "ว่าแต่ นายพักที่ไหน"  
"................" Luciano
"จริงดิ่ งั้นกลับพร้อมกันเลยได้ป่ะ ฉันไม่รู้ทางไปอ่ะ" เธอบอกแล้วตักซุปถั่วเข้าปากคำโต ก่อนจะเคี้ยวต้วมๆ
"................" Luciano
"ลองนี่ด้วยสิ" เอวาลิสจิ้มเคบับชิ้นสุดท้ายแล้วไปจ่อที่ปากลูเซียโน่ แล้วพยักหน้าหงึกๆ เชิงว่าให้ลองกินดู "อร่อยมะ"
"................" Luciano
"ถึงชีสจะเค็มแปลกๆ ก็เถอะ แต่ก็ถือว่าใช้ได้" เด็กสาวพูดไปพลางดูนาฬิกาที่ข้อมือ "รถอัศวินราตรีจะมาถึงนี่อีกสิบห้านาที"
"................" Luciano
"ไปเลยก็ดี" เธอบอก เอวาลิสดูค่าอาหารทั้งหมดแล้วเปิดกระเป๋าเงิน
"................" Luciano
"จุ๊ๆ แผลนายหายเมื่อไหร่ค่อยเลี้ยงคืนละกัน" เอวาลิสบอกก่อนจะขยิบตาให้เขา แล้วยื่นค่าอาหารให้พนักงาน

เด็กสาวอุ้มจีนายน์ขึ้นมาแล้วคว้ากรงกับกระเป๋าเดินทาง แต่กลับถูกลูเซียโน่มันดึงไปก่อน
"................" Luciano
"ไม่เป็นไร" เอวาลิสตอบด้วยความเกรงใจ ก่อนจะคว้ากระเป๋ากลับมา แต่คนตัวสูงกลับไม่ให้คืน
"................" Luciano
"อื้อ" เธอตอบก่อนจะก้มหน้างุดๆ แล้วเดินตามหลังเขาออกจากร้านไป
โพสต์ 2013-11-9 18:13:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
.....ร้านหม้อใหญ่รั่ว

่ไซลาร์ยืนอยู่หน้าร้านหม้อใหญ่รั่ว เขากำลังรอเพื่อนที่นัดกันไว้ เขาอยู่ใส่เสือยืดแขนยาวสีเทา กับกางเกงยีนส์สีดำเข้ม ผมยุ่งๆถูกเสยขึ้นลวกๆ วันนี้ไซลาร์โดดงานวิจัยที่สวิตมาอังกฤษ ไม่เชิงว่าโดดก็เขียนใบลาไว้ แต่ไม่รอหัวหน้าอนุญาต เขาก็ออกมาเที่ยวแล้ว โชดดีที่ไซลาร์เป็นตัวเดินงานสำคัญ ไม่งั้นคงโดนไล่ออกไปแล้ว

เขายืนรออยู่ราวๆ สองสามนาที เพื่อนๆของเขาก็ปรากฏตัวขึ้น เป็นผู้ชายสองคน และผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งสามรีบวิ่งเหยาะๆมาหาไซลาร์ด้วยความดีใจ เพื่อนชายสองคนเป็นฝาแฝดกันชื่อ เอียน อดัม กับ อีวาน อดัม สองหน่อตัวใหญ่เหมือนนักกีฬาทั้งๆที่ทำงานนั่งโต๊ะในกระทรวงเวทมนตร์ ส่วนหญิงสาวเธอชื่อมีร่า เอ็ดการ์ด เป็นแฟนของอีวาน เมื่อสมัยเรียนที่ฮอกวอตส์อีวานกับไซลาร์แข่งกันจีบเธอ แต่ไซลาร์แพ้เพราะมีร่าชอบผู้ชายผมบลอนด์ ซึ่งไซลาร์มีผมดำสนิท

"ไงพวก"อีวานกับเอียนทักพร้อมกัน และเข้ามากอดคอไซลาร์คนละข้าง ไซลาร์แท็กมือกับอีวาน ตามด้วยเอียน และจับมือมีร่าเบาๆ

"ก็ดี ไม่เจอกันนาน พวกนายไม่เปลี่ยนเลย มีร่าก็ยังน่ารักเหมือน" ไซลาร์กล่าว เขาชอบมีน่าเพราะตาสีน้ำเงินที่สดใส กับผมสีน้ำตาลที่เงางาม

"ขอบใจไซล์" เธอตอบยิ้มๆ อีวานค้อนใส่ไซลาร์วงใหญ่ เธอก็อดหัวเราะไม่ไ้ด้ "โถ่ อีวานกับเพื่อนเธอยังหึงอีกหรอ"

"แน่นอน!"อีวานตอบอย่างหนักแน่น  เอียนอมยิ้มกับท่าทางของแฝดน้อง

"เราจะยืนคุยกันหน้าร้านอย่างนี้รึไง ปะ! เราเข้าไปในร้านกันเถอะ" เอียนพูดขึ้นพร้อมดึงคอไซลาร์เข้าร้าน อีวานเดินมาโอบเอวมีร่าเข้าร้านตามทีหลัง

พวกเขาทั้งสี่นั่งอยู่มุมเงียบๆของร้าน เริ่มสั่งเครื่องดื่มเบาๆ และพูดคุยไถ่ถามกันอย่างออกรส เนื่องจากไม่ได้เจอกันสักปีกว่าได้ อีวานกับเอียนเป็นเลือดผสมฐานะปานกลางที่มีดีกรีเป็นนักควินดิสของฮอกวอตส์ มีร่าก็เป็นเลือดบริสุทธิ์สาวสวยไม่เคร่งครัดในสายเลือด ทั้งสี่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่หลังจากที่ไซลาร์ลาออก ก็ไม่ค่อยเจอกัน ส่วนมากจะติดต่อกันในอินเทอร์เน็ต นัดเจอกันบ้างนานๆครั้ง

"นายหายไปไหนมาวะ ไซล์ ติดต่อก็ไม่ได้"เอียนถาม

"ก็ทำวิจัยอยู่ โปรเจกพันล้านต้องทำงานให้คุ้มหน่อย แล้วก็กำลังต่อปอโท ชีวิตมีแต่งานๆ " ไซลาร์บ่น แต่เจาก็ชอบมัน การได้อยู่กับงานที่ชอบทำให้เขาลืมวันลืมคืนลืมเหนื่อยกันเลยที่เดียว

"ได้ข่าวตอนนี้เป็นนักวิทยาศาสตร์ใหญ่ ฉันได้ข่าวว่าเธอถูกเสนอรับรางวัลโนเบล"มีร่าถามอย่างกระตือรือร้น

"ไม่ ฉันชวดรางวัลนั้นเพราะอยู่รัฐบาลก็ของเก็บงานนี้เป็นความลับ ก็แอบเสียดาย"ไซลาร์ยักไหล่ ความจริงเขาไม่สนรางวัลเท่าไหร่ เพราะไม่มีใครจำได้หรอกหากไม่ได้อยู่ในวงการจริงๆ

"แล้วงานของพวกนายเป็นไงมั้งละ"ไซลาร์ถาม

"ก็เรื่อยๆไม่มีอะไรหวือหวาช่วงนี้โลกเวทมนตร์สงบมาก อยากให้มีวายร้ายป่วนเมืองในเลือดได้สูบฉีดเล่นๆมากอะ" อีวานตอบแล้วยกเบียร์ขึ้นดื่ม

"ฉันก็ทำงานต่อการพ่อแม่"มีร่าตอบ

"แล้วนายสองคนจะแต่งงานกันเมื่อไหร่" อยู่ไซลาร์ก็ยิงคำถาม ทำเอาอีว่นสำลักอย่างแรง

"เอ้า เขินไรเนี๊ยะคบกันตั้งนาน"ไซลาร์ยิ้มบางๆ

"มีร่าเขาของให้ถึงอายุ25ก่อนค่อยแต่ง"เอียนตอบแทน ในขณะนั้นก็มีเด็กหนุ่มเอเชียเกินเข้ามาในร้านแล้วนั่งใกล้ๆกันโต๊ะของพวกเขา เด็กหนุ่มที่ท่าทางหยิ่งๆคนนั้น ดึงความสนใจของไซลาร์ไปจากเพื่อนๆ อีวานสังเกตเห็นจึงทักขึ้น

"เฮ้ยๆ คนนั้นไม่ได้ ไอ้เสือไบ นั่นอัสแมเซียส พวกคลั่งเลือดบริสุทธิ์ "อีวานกระแทกศอกใส่ท้องไซลาร์เบาๆ ใช่ไซลาร์เป็นเสือไบตัวร้าย ตอนแรกมีน่าก็ไม่รู้จนไซลาร์เริ่มออกลายตอนอายุ15ปี มีร่าชอบเวลาไซลาร์คบกับผู้ชาย เพราะมีร่าเป็นสาววายตัวแม่ ชอบแอบจิ้นอีวาน/เอียนบ่อยๆครั้ง

"ไม่คุ้นหูเลย อัสแมเซียสไหน"ไซลาร์เลิกคิ้วสงสัย

"ก็เป็นพวกเลือดบริสุทธิ์เก่าแก่ มีอำนาจในโลกเวทมนตร์มาก อย่าไปยุ่งเลยพวกนี้น่ากลัว"เอียนตอบ มีร่าก็เสริมอีก "พวกนั้นไม่ชอบมักเกิ้ลอย่างเธอมากๆ อย่าไปยุ่งนะ"

"อะไรมั๊ย ฉันน่ะ มันพวกยิ่งห้ามยิ่งยุวะ สหาย"แล้วไซลาร์ก็ลุกไปหาเด็กหนุ่มคนนั้น เพือนๆ ได้แต่นั่งอ้าปากคัางทำอะไรไม่ถูก

"ไอ้หมอนี้มันไอคิว 200 จริงหรอวะ"อีวานสบถ

"สวัสดีอัสแมเซียส" ไซลาร์ทักอย่างเป็นมิตร ยิ้มละไมบางๆ

..........Eli Grimm Almaecious

"ใช่ เราไม่รู้จักกัน เราจึงต้องทำความรู้จักกันหนอย"ไซลาร์กล่าว เขานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเด็กหนุ่มโดยไม่ขออนุญาตใดๆ

...........Eli Grimm Almaecious

"ผมชื่อไซลาร์ เกรย์" ยืนมือข้ามโต๊ะไปหาเด็กหนุ่ม "มิสเตอร์อัลแมเซียสละชื่ออะไร"

..........Eli Grimm Alnaecious
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|Mobile|Archiver|HOGWARTS THAI  

GMT+7, 2019-7-18 01:52 , Processed in 0.119645 second(s), 17 queries , Gzip On.

Powered by Discuz! X3.2 R20160601, Rev.48

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้