Magic World of HOGWARTS THAI

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
ดู: 4769|ตอบกลับ: 63

{RPG} ร้านหม้อใหญ่รั่ว

[คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zennita เมื่อ 2017-2-24 16:47



          ร้านหม้อใหญ่รั่ว หรือโรงเตี๊ยมที่ผสมผสานกับร้านอาหารซึ่งขึ้นชื่อที่สุดของชาวอังกฤษ นอกจากจะเป็นบาร์ที่จำหน่ายอาหาร (เมนูพิเศษของร้าน : ซุปถั่ว!) และเครื่องดื่มอย่าง บัตเตอร์เบียร์ วิสกี้ไฟ น้ำฟักทอง โซดา ช็อคโกแลตร้อนและเครื่องดื่มมึนเมาประเภทอื่นแล้ว ร้านหม้อใหญ่รั่วยังมีห้องพักราคาประหยัดสำหรับผู้สัญจรไปมาพร้อมสรรพอีกด้วย ด้านหลังของร้านมีกำแพงอิฐสีแดงเรียบๆ ขวางกั้นอยู่ แต่ว่าหากคุณใช้ไม้กายสิทธิ์เคาะมันอย่างถูกวิธีล่ะก็ กำแพงอิฐจะเปิดออก เป็นทางเดินนำไปสู่ตรอกไดแอกอนซึ่งเต็มไปด้วยร้านรวงต่างๆ


----------------------------------------------------------------------------------------------------------

โปรดอ่าน "กฏระเบียบการเล่น RPG ที่ทุกคนต้องปฏิบัติตาม" ก่อนเริ่มต้นโพสต์ RPG

----------------------------------------------------------------------------------------------------------


ป.ล. ตอนนี้มีร้านหม้อใหญ่รั่วแล้วน้า อย่าสับสนไปแทะหม้อทีร้านหม้อใหญ่กันอีกล่ะ 555555




โพสต์ 2013-2-3 21:05:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ร้านหม้อใหญ่รั่ว

' ร้านหม้อใหญ่รั่ว.. '


พีคเงยหน้าขึ้นมองชื่อร้านแล้วมองหน้าแซลลี่ เมดสาวคู่กาย
"นี่แซลลี่.. ที่นี่หรือเปล่าที่ได้ลงหนังสือพิมพ์ เมื่อหลายวันก่อนน่ะ"
"ข่าวอะไรหรอคะคุณชาย ?" แซลลี่ทำหน้าฉงน สงสัยจะไม่ได้หยิบหนังสือพิมพ์มาอ่านบ้างเลยสินะ
"ก็ที่มีข่าวว่าเหล่าพ่อมดแม่มดมานั่งแทะหม้อทองแดงกันน่ะ"
"อ๋ออ ไม่ใช่ค่ะคุณชาย ร้านนั้นคือร้านหม้อใหญ่ในตรอกไดแอกกอนค่ะ ไม่ใช่ร้านหม้อใหญ่รั่ว"
"งั้นเราลองเข้าไปกันหน่อยไหม เผื่อจะได้เห็นคนนั่งแทะหม้อทองเหลือง" 55555 ฟันหักกันพอดี
"แต่จะดีหรอคะ.." แซลลี่ยืนคิดเก้ ๆ กัง ๆ ทำให้พีครำคาญใจฉุดมือเข้ามาภายในร้าน


ภายในร้านหม้อใหญ่รั่ว บรรยากาศจะดูอึมครึมไปสักหน่อย
เต็มไปด้วยพ่อมดและแม่มดที่ดูค่อนข้างมีอายุแล้ว..
"คุณชาย เรากลับกันเถอะค่ะ" แซลลี่ท้วงติง
"ดูปากฉันนะ ... ไม่ !" พีคพูดเสียงแข็งใส่แซลลี่ แน่นอนเคาดื้อมาก


..แซลลี่เดินตามพีคมานั่งที่โต๊ะ ๆ หนึ่งที่ยังว่างอยู่
"นี่แซลลี่ไปบัตเตอร์เบียร์ให้ฉันหน่อย ส่วนเธออยากดื่มอะไรก็ดื่ม"
"แต่จะดีหรอคะ.."
"..." พีคมองหน้านิ่ง ๆ ใส่แซลลี่
เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินออกจากโต๊ะไปทำตามคำสั่งของผู้เป็นใหญ่ในเวลานี้
ครู่นึงเธอกลับมาพร้อมแก้วสองใบในมือ ' ช๊อกโกแลตร้อน ' คืออีกแก้ว
"ให้ตายสิเธอ20กว่าแล้วนะ ยังกินอะไรเป็นเด็ก ๆ"
"ใครจะเหมือนคุณชายล่ะคะ.."แซลลี่บ่นเบา ๆ
"อะไรนะ ? "
"อ๋อ เปล่าค่ะ" แซลลี่ยกแก้วขึ้นมาเป่าแล้วค่อย ๆ ชิม
พีคก็ก้มลงมองเจ้าเบียร์ฟองฟอดนี่ แล้วค่อยทำใจยกขึ้นจิบ สาบานเลยว่านี่ครั้งแรกที่ดื่มแอลกอฮอล์
"อ่าาาาาาาา" ผมครางด้วยความชื่นใจ
แซลลี่มองด้วยความเป็นห่วง
"นี่ถ้าฉันหลับไปดื้อ ๆ นี่แบกฉันกลับปารีสด้วยนะ ฮ่า ๆๆ" พีคหัวเราะใส่แซลลี่..
คืนนี้นับเป็นคืนที่สนุกอีกคืน


โพสต์ 2013-2-5 12:12:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย EmeraldAlmaecious เมื่อ 2013-2-5 12:28



เหล่าผู้วิเศษเดินขวักไขว่ออกมาหาอาหารสำหรับมื้อเที่ยง  ร้านหม้อใหญ่รั่วคนแน่นไม่น้อย  ซึ่งไม่ใช่เรื่องร้ายแรงสำหรับเอ็มเมอรอล เพียงเด็กสาวย่างกราย  คนในร้านก็พร้อมใจหลีกทางให้เด็กสาวประหนึ่งเห็นสิ่งน่าขยะแขยง  ความเกรงกลัวที่อัดแน่นอยู่เต็มกำลังส่งผ่านสายตาคู่แล้วคู่เล่า  เอ็มเมอรอลชินตาเสียแล้ว ตั้งแต่จำความได้ เด็กสาวหาที่นั่งได้โดยง่าย  ก่อนจะลงมือสั่งเครื่องดื่มและอาหาร

"นายกินเป็นเพื่อนกับฉันนะ"เด็กสาวพูดกับผู้ติดตาม ชายหนุ่มพยักหน้ารับ  มิได้กล่าวปฏิเสธเช่นก่อนๆ   ใช้เวลารอไม่นานอาหารเครื่องดื่มที่สั่งก็มาพร้อม

"ถ้านายไม่ได้เป็นผู้ติดตาม นายคิดจะเป็นอะไร"เอ็มเมอรอลยิงคำถาม  ชายหนุ่มชะงักมือข้างที่ยกแก้วขึ้นดื่ม

"นักฆ่าครับ"

"ไม่อยากค้าขาย หรือว่าสอนหนังสือบ้างหรอ"

"ไม่ใช่ทางของผมครับ ผมเติบโตมาในสายอาชีพนี้"

"อืม .. นั่นสิ"เอ็มเมอรอลจิบช็อกโกแลตเย็นในแก้ว  คนที่เกิดอยู่ในอาณาจักรของอัลแมเชียสต่างมีชะตาชีวิตที่เลวร้าย  ด้วยกันทั้งนั้น  ไม่ว่าจะนายหรือลูกน้อง  ดั่งคำสาป .. ตามติด

"หมู่นี้คุณหนูดูไม่ค่อยแช่มชื่นเลยนะครับ"

"มีเรื่องมากมายให้คิดน่ะ"เด็กสาวตักซุปถั่วเข้าปาก  ต่างคนต่างเงียบไม่ได้คุยอะไรกันต่อ



อัลแมเชียส  ภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้ม กลับแอบแฝงไปด้วยคราบน้ำตา ..
โพสต์ 2013-2-10 21:37:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lady_Anne เมื่อ 2013-2-10 22:02


.....ณ ร้านหม้อใหญ่รั่ว

..ยิ่งดึกอากาศยิ่งหนาวเย็นแต่ฉันกลับมานั่งอยู่ที่นี่ เสื้อโค้ทสีแดงสดราวกับวันคริสมาสของแอนน์ช่างตัดกับโทนของร้าน ถ้าท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชายอยู่ในคฤหาสน์ตอนนี้ล่ะก็ ไม่มีวันซะหรอก แอนน์มาที่นี่ก็เพื่อแก้เบื่อให้ชีวิต ถึงแม้บรรยากาศร้านมันช่าง..จะพูดยังไงดีล่ะ ประมาณว่าไม่หรูหราเท่าควรน่าจะเป็นความเห็นที่สุภาพที่สุด ที่นี่เป็นแหล่งชุมนุมของเหล่าผู้วิเศษ แค่หวังว่าจะเจอเพื่อนจากฮอกวอตสักคนแก้เหงา ผู้ติดตามเกือบสิบชีวิตถูกสั่งให้รอข้างนอกตามเคย

ซุบถั่วที่สั่งมาเย็นชืดเพราะฉันชิมไปสองสามคำแล้วพบว่ามันไม่ค่อยถูกปาก แต่วิสกี้ไฟที่นี่ยอดมากทีเดียวฉันดื่มไปตั้งหลายแก้ว แต่ยังไม่เมาหรอกสติยังอยู่ครบ พรสวรรค์เล็กๆน้อยๆของคนที่คลุกคลีกับงานเลี้ยงมาเกือบทั้งชีวิต ถึงแม้การเป็นผู้หญิงไม่ควรดื่มแอลกอฮอมาก แต่ใครสนล่ะ?

"............"

แอนน์หันไปคุยกับคนที่มาสะกิด เขาเป็นเพื่อนและรุ่นน้องที่ฮอกวอตนั่นเอง"หวัดดีเจค ไม่นึกว่าชอบท่องราตรีเหมือนกัน"

"............"

"เชิญ"ฉันพูดแล้วยิ้มให้"ฉันนั่งคนเดียวตั้งนาน เหงาจะตาย"

"............."

"ช่วงนี้ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่อยู่น่ะ น้องสาวฉันเข้าเวรตามเสด็จพระราชินีสลับกับฉัน เลยมีโอกาสได้ออกมาเดินเล่นนอกวังมั่ง ญาติที่เหลือค่อนข้างเก็บตัว ฉันเลยมาที่นี่เผื่อเจอเพื่อน บังเอิญจังที่ได้เจอเธอ"

"............."

"ปิดเทอมเป็นไงบ้าง สนุกไหมล่ะ"

"..............."

"ดื่มนี่สิ"ฉันพูดพลางรินวิสกี้ไฟให้เจค ถึงแม้ว่าเขาจะยังเด็กแต่ผู้ชายก็น่าจะกินได้มั้ง"อากาศเย็นๆ ดื่มแล้วอบอุ่นดีนะ"

".............."

ฉันจิบวิสกี้ไฟนิดนึง"ไม่หรอก แก้วแค่นี้สบายมาก ฉันเป็นความเคยชินแล้วล่ะ" เป็นข้าราชสำนักแล้วคออ่อนก็หมดสนุกกับชีวิตในวังสิ

"............"

"เทอมที่แล้วเป็นไงบ้าง ผลออกมาน่าพอใจไหม" ฉันหาเรื่องอะไรๆที่น่าจะเข้าท่าในฐานะนักเรียนฮอกวอต

".............."

"ดีบ้างแย่บ้าง คือมัน..มีปัจจัยมากระทบเยอะน่ะ" ฉันพูดจริงๆไม่ใช่แก้ตัวกับผลการเรียนที่ไม่น่าพอใจ การจากไปของเพื่อนสาวจากตระกูลซาซากิมันแย่เอาการเลย

"............"

"อย่าไปพูดถึงอะไรมันผ่านไปแล้วดีกว่าเนอะ คิดถึงอะไๆที่มันจรรโลงใจดีกว่า" ฉันไม่ต้องการตอกย้ำบาดแผลในความรู้สึกตัวเอง ในเมื่อสิ่งงดงามในชีวิตจากไป แล้วตอนนี้ก็มีเข้ามาอีกครั้ง แล้วฉันหวังว่าจะไม่โดนพรากไปอีก

"อย่ากินอะไรไหม เดี๋ยวฉันเลี้ยง" ก็อยากลองทำตัวเป็นรุ่นพี่ดีบ้าง แต่รินวิสกี้ไฟให้รุ่นน้องเนี่ยนะ?

"............"

"เอาล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว เดี๋ยวฉันไปก่อนละกัน" ฉันเอาเงินจำนวนกว่าร้อยเกลเลียนที่ดูจะเกินค่าของที่สั่งมาไปเยอะวางบนโต๊ะ"เก็บเงินด้วยค่ะ คุณลองบัตท่อม ไม่ต้องทอนนะคะ ฉันรีบกลับ ยินดีที่ได้พบวันนี้"

".............."

"บายเจค ว่างๆก็มาเยี่ยมที่คฤหาสน์ได้นะ"ฉันยิ้มให้เจคอบก่อนจะโบกมือลา แล้วก้าวเท้าออกไปนอกร้านซึ่งผู้ติดตามรอรับอยู่


โพสต์ 2013-2-10 22:41:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
   
         ..... ร้านหม้อใหญ่รั่ว
หากคุณไม่ต้องการที่จะลิ้มลองอาหารรสจัดจ้านที่ร้านเปิดใหม่ในลอนดอน "ส้มตำนัว"
ร้านหม้อใหญ่รั่วน่าจะเป็นทางเลือกที่ดี สำหรับเหล่าผู้วิเศษผู้ดื่มด่ำกับความหวานหอมของเครื่องดื่มแสนหวาน ไม่ว่าจะวิสกี้ไฟ หรือ บัตเตอร์เบียร์
บรรยากาศยามค่ำคืนช่างน่าหลงใหล ติดตรงที่ว่าผู้คนเลือนลาง เหลือแต่เก้าอี้กับโต๊ะที่เกรอะไปด้วยฝุ่น หนุ่มผิวแทนในชุดดำ "เจค" เดินเข้ามาในร้านพร้อม
กวาดสายตาไปทั่วร้าน นานมากแล้วที่เขาไม่ได้มาที่นี่แต่อะไรๆก็ยังคงสภาพความเป็นเอกลักษณ์อยู่ นัยตาสีเขียวขจีหยุดอยู่่ตรงเก้าอี้ไม้เก่าๆ ใครสักคนใน
เสื้อโค๊คสีแดงกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่คนเดียว มันคงไม่น่าแปลกอะไรที่เขาคนนั้นจะเงียบเพราะดูบรรยากาศในร้านแล้วเห็นจะมีเขาคนเดียวถ้าไม่รวมเจค
และคงไม่มีใครจะมีผมสีบรูเนตเป็นลอนที่พล้อยลงมาปิดเสื้อกับริมฝีปากแดงระเรื่อนอกจาก เลดี้ แอน ลูกสาวของดยุคแห่งเฮเวอร์ที่ 7 ผู้งดงาม
เจคอบในเสื้อยืดสีดำกับกางเกงฮาเลมสีดำล้วนเดินตรงไปยังเลดี้ แอน เธอคงนั่งคิดอะไรเพลินก่อนที่จะถูกสะกิด
"ไงเลดี้ แอน"มือสากๆของเจคอบ แตะลงบนโค๊ทสีแดงเบาๆ ซุบถั่วที่ตั้งอยู่ตรงหน้าเธอส่งกลิ่นหอม
"สวัสดีเจค ไม่นึกว่าจะชอบท่องราตรีเหมือนกัน" เธอหันกลับมา ผมยาวถึงเอวของเธอสะบัดเป็นวงลูปเหมือนกับเพลงในไอพอดที่เล่นซ้ำกัน
"ก็ไม่อยากจะออกมาหรอกนะ ถ้าไม่จำเป็น,นั่งนะ ?"เจคตอบเธอด้วยท่าทางกำกวมก่อนที่เข้าจะพยักหน้าไปที่เก้าอี้อีกด้าน
"เชิญ,ฉันนั่งคนเดียวเหงาจะตาย"เธอยิ้มแล้วผายมือ ริมฝีปากสีเชอรรี่สุกของเธอขยายกว้างเผยให้เห็นความสุขบนใบหน้า
"แล้วไหงมานั่นอยู่คนเดียวหละ คนอื่นไปไหนหมด?"มือขวาของเจคยกขึ้นสะบัดผมข้างหลังที่ยกเป็นแถว
"ช่วงนี้ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่อยู่น่ะ น้องสาวฉันเข้าเวรตามเสด็จพระราชินีสลับกับฉัน เลยมีโอกาสได้ออกมาเดินเล่นนอกวังมั่ง ญาติที่เหลือค่อนข้างเก็บตัว ฉันเลยมาที่นี่เผื่อเจอเพื่อน บังเอิญจังที่ได้เจอเธอ" เธอตอบ คงไม่แปลกอะไรกับธิดาของดยุคแห่งฮาเวอร์ที่จะพูดอะไรแบบนี้
"ปิดเทอมเป็นไงบ้าง สนุกไหมหละ"เธอถามกลับมาด้วยสำเนียงบริสทิส ฟรานส์ ก็แน่สิเธอเป็นลูกครึ่งนี่นา
"ก็งั้นๆแหละ มีแต่เรื่องเดิมๆ เจ็บตัวบ่อยๆ เนี่ยพึ่งกลับจากชายฝั่งแคนาดามาหมาดๆ ก็ต้องมาแถวนี้ซะละ"เจคอบตอบด้วยสีหน้าโทรมๆ ใบหน้าของเขาดูซูบลงแปลกๆหลังจากปิดเทอม รอยขีดข่วนที่คิ้วข้างซ้ายเผยให้เห็นชัดเจน มันเหมือนกับรอยเล็บยาวๆของอะไรสักอย่าง
"ดื่มนี่สิ"แอนนารินวิสกี้ไฟลงในแก้วแล้วเลื่อนมาข้างหน้าเจค
"อากาศเย็นๆดื่มแล้วอบอุ่นนะ"เธอยกแก้วของเธอขึ้นก่อนที่จะทำเป็นวงเพื่อชวนให้เจคดื่ม
"ดื่มเยอะๆ ไม่ดีนะแอนนี่"หลังจากวิสกี้ชอทแรกหล่นหายเข้าไปตามลำคอของเจค เขาพูดขึ้น
"ไม่หรอก แก้วแค่นี้สบายมาก ฉันเป็นความเคยชินแล้วล่ะ" แหงหละ ก็เธอเป็นถึงข้าราชการในสำนักและใครๆก็รู้ดีว่าคงไม่มีใครโง่คออ่อนเกินที่จะพลาดกับเครื่องดื่มทั้งหลายในสำนักหรอก
"แน่ใจนะ"เจคอบยิ้ม
"เทอมที่แล้วเป็นไงบ้าง ผลออกมาน่าพอใจไหม"แอนถาม
"ก็งั้นๆแหละ เกิดเรื่องขึ้นหลายอย่าง เลยไม่ค่อยได้สนใจเรียนเท่าไหร่ เธอหละ"
"ดีบ้างแย่บ้าง คือมัน..มีปัจจัยมากระทบเยอะน่ะ" เธอบอกด้วยสีหน้าอ้ำอึ้ง
"เอาหน่าา อย่างน้อยก็จบมาทั้งคู่"เจคอบหัวเราะเบาๆ
"อย่าไปพูดถึงอะไรมันผ่านไปแล้วดีกว่าเนอะ คิดถึงอะไรๆที่มันจรรโลงใจดีกว่า"เธอพยักเพยิด
"อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวฉันเลี้ยง"เธอถาม มันคงจะไม่หนักหนาอะไรสำหรับผู้ที่อยู่ในตระกูลสูงส่งที่จะเจียดเศษเงินมาเลี้ยงคนที่แทบจะไม่เจอกันเลยในฮอกวอตส์
"ไม่ดีกว่า,จะมีอะไรให้ทำอีกเยอะ กินไปเดี๋ยวไม่ทันเวลา"เจคอบปฏิเสธช้าๆ
"เอาล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว เดี๋ยวฉันไปก่อนละกัน"เธอพูดก่อนจะลุกจากเก้าอี้
"เก็บเงินด้วยค่ะ คุณลองบัตท่อม ไม่ต้องทอนนะคะ ฉันรีบกลับ ยินดีที่ได้พบวันนี้"เงินจำนวนร้อยเกลเลียนซึ่งมันน่าจะไม่เท่ากับราคาของซุปถั่วโง่ๆที่วางอยู่บนโต๊ะถูกวางลง
"ไงก็โชคดีแล้วกัน"เจคอบลุกขึ้นเดินไปส่งเธอที่ประตู
"บายเจค ว่างๆก็มาเยี่ยมที่คฤหาสน์ได้นะ"เธอโบกมือลา นับวันเป็นบุญอันดีที่จะมีใครสักคนชวนไปเที่ยวคฤหาสน์ แล้วมันคงไม่ใช่กระท่อมปลายนาหรอกนะ
"เอาหละ ทีนี้ก็เหลือสิ่งที่ต้องไปสะสาง คงไม่ไกลจกนี่หรอกมั้ง"เจคอบพรึมพรำ
"ไว้เจอกันครับ คุณลองบัทท่อม"
เจคอบวิ่งพรวดออกจากร้าน ท่าทางเหมือนคนกำลังหมอบสีเท้าขณะวิ่ง





โพสต์ 2013-2-26 21:31:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ร้านหม้อใหญ่รั่ว

... ในร้านแห่งนี้ เห็นได้ชัดว่า ไม่ว่าเสื้อคลุมทรงผีเสื้อของเธอจะมีฮู้ดมาปิดใหน้าเพียงใด ออร่าแห่งพี่น้องสเปนเซอร์ก็ไม่ได้ลดลงเลยผู้คนต่างเขยิบออกห่าง จากเธออย่างไม่ลดละ และยังแอบมองเธอด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น ทว่าในขณะเดียวกัน..?พวกเขากำลังหลบสายตาเธออยู่
ดวงตาสีน้ำตาลฮาเซลที่ดูอ่อนหวานบนใบหน้าเด็กหญิงคนอื่นๆ แต่ไม่ใช่กับเธอ ซึ่งเต็มไปด้วยอำนาจแห่งการล้างผลาญ แต่อย่างไรก็ตาม
เธอก็ยังพยายามหลบสายตาผู้คนรอบข้างอยู่ด้วยความอึดอัดใจ  เธอเดินไปถึงหน้าเคาน์เตอร์และเอ่ยปากกับหญิงคนหนึ่ง..
" น้ำเปล่า " คอร์ดิเลียเอ่ยเสียงแผ่ว จากนั้นจึงนั่งลงบนเก้าอี้ช้าๆ
" ... " Envy
" หืม.. ? " เด็กสาวหันไปมองเด็กชายข้างๆอย่างสงสัย
" ... " Envy
" ฉันจะดื่มอะไรก็เรื่องของฉันสิ.. จริงมั้ย " คอร์ดิเลียพูดและดึงฮู้ดลงพร้อมกับแสยะยิ้มทำเอาผู้คนรอบข้างแอบสะดุ้งเล็กน้อย
" ... " Envy
" เดี๊ยวนี้คนรู้จักฉันกับพี่เยอะจริงเลยนะ " คอร์ดิเลียตอบและหยิบแก้วน้ำขึ้นมามอง
" ... " Envy
" ฟรานซิสหรอ อื้ม ดวงตาแห่งอัญมณี " เด็กสาวเอ่ยเบาๆ ด้วยความรู้ของแต่ละตระกูลที่มีอยู่
" ... " Envy
" นายคงรู้จักฉันแล้ว.. คอร์ดีเลีย เซซิล สเปนเซอร์ " ร่างบางนั่งนิ่งเฉย
" ... " Envy
" เราคงได้เจอกันที่ฮอกวอตส์สินะ อื้ม "
" ... " Envy
" ทำไมผู้คนต้องทะเลาะกันด้วยเรื่องของฝักฝ่าย " สาวน้อยถามพลางคิดถึงตัวตนของเธอในอดีต ธาเลีย..
" ... " Envy
" สงครามกำลังจะเริ่มขึ้น.. " คอร์ดิเลียหลบตาลงอย่างช้าๆ
" ... " Envy
" ฉันไม่ได้ปากพล่อย ฉันเห็นมัน " เด็กสาวตอบเสียงเรียบ
" ... " Envy
" เห็นบ้างมั้ย รอบๆตัวพวกเรา อาวุธ ยุทธวิถีของตระกูลต่างๆ อำนาจ.. " คอร์ดิเลียลืมตาและหันมาจ้องตาคิววี่ตรงๆจนเขาสะดุ้ง
" ... " Envy
" ก่อให้เกิดสงคราม นาทีสุดท้ายความถูกต้องไม่ได้ช่วยอะไร "
" ... " Envy
" ศึกครั้งที่แล้วฝ่ายของนายชนะ ใช่ ฉันรู้ แต่ครั้งนี้ล่ะ.. " คอร์ดิเลียเอ่ยน้ำเสียงสั่น ศึกครั้งที่แล้วใครเป็นแม่ทัพกันล่ะ..
" ... " Envy
" แล้วครั้งนี้ละ.. " สาวน้อยเลิกคิ้วอย่างสงสัย
" ... " Envy
" แปลกดีที่ในโลกเวทย์มนต์ เด็กๆอย่างพวกเราก็ไม่ถูกละเว้นจากการรบรา " คอร์ดิเลียหัวเราะๆเบาๆอย่างน่าสงดสยอง
" ... " Envy
" ที่ฮอกวอตส์ไม่ได้สอนใช้อาวุธเสียหน่อย "
" ... " Envy
" นายนี่กวนจริงๆเลยนะ " สาวน้อยบอกอย่างเรียบๆ
" ... " Envy
" ถ้าตระกูลของนายจะล่มสลายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันละ " ร่างบางตีหน้าซื่อ
" ... " Envy
" สงครามไม่เคยให้อะไร นอกจากความสูญเสีย " คอร์ดิเลียเอ่ย
" ... " Envy
" นายจะคิดว่าฉันกำลังพูดพล่อยๆแล้วปล่อยไปก็ได้ หรือนายจะเก็บกับไปที่บ้านและเตรียมพร้อมไว้ก่อนล่ะ " คอร์ดิเลียทิ้งท้าย
... เด็กสาวก้าวยาวๆออกมาจากจุดนั้นทำเอาเด็กหนุ่มยืนมองอย่างสงสัยก่อนจะหันกับไปหาเครื่องดื่มของเขา
' กระหายสงครามหรอที่รัก ' เซซิลถามอย่างกวนประสาท
' สงครามไม่ได้ช่วยอะไร.. '
' นอกจากให้ความบันเทิง..? '
' เธอรู้จักฉันดีเกินไปแล้วเซซิล ' คอร์ดิเลียยิ้ม
' ก็เพราะฉันคือเธอยังไงละสาวน้อย '
... จากนั้นเด็กสาวก็ย่างก้าวออกจากประตูร้านไปพร้อมร้อยยิ้มกระหายเลือดอันน่าสยดสยอง
โพสต์ 2013-2-27 02:06:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Qoz เมื่อ 2013-2-27 02:11

.. ร้านหม้อใหญ่รั่ว .. ย้อนเวลา
.. " หิวจังเลยแฮะ เล่นไม่ได้กินอะไรมาพักนึงแล้วนินา หาพวกน้ำปั่นหรืออะไรกินดีน้า " คิวเดินก้าวเท้าเข้าร้านหม้อใหญ่รั่วในขณะที่เขาเดินเข้าไปก็รู้สึกเหมอืนมีพลังอำนาจอะไรอย่างปกคลุมที่ร้านนี้ผู้คนมีท่าทีแปลกๆ แตกต่างกันไปแต่ไม่ใช่กับคิว ถึงเขาจะรู้สึกว่ามีอะไรมาปกคลุมร้านนี้หรือไม่แต่เรื่องที่เขากระหายน้ำหรืออยากหาอะไรรองท้องก็เป็นเรื่องสำคัญยิ่งกว่าอะไรดี เมื่อเขาเดินมาถึงที่เค้าเตอร์เสียงของเด็กสาวที่ยืนอยู่เพียงลำพังก็ดังขึ้น
" น้ำเปล่า " เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาหลังจากได้สิ่งที่เธอต้องการเธอก็นั่งลงตรงเก้าอี้ที่ทางร้านจัดให้
" เอาอะไรก็ได้ขอแค่ชุ่มคอก็พอนะพี่สาว " หลังจากที่คิวสั่งเสร็จก็ดันไปเจอะกับสายตาของเด็กสาวคนนั้นเข้า
" หืม.. ? " เด็กสาวหันไปมองอย่างสงสัย
" เธอนี่.. แปลกนะมาร้านอย่างนี้ทั้งทีมาดื่มน้ำเปล่า " บทสนทนาแรกก็เกิดขึ้นแต่เหมือนคิวจะเป็นผู้สอดรู้มากกว่าเป็นคนถาม
" ฉันจะดื่มอะไรก็เรื่องของฉันสิ.. จริงมั้ย " เด็กสาวพูดและดึงฮู้ดลงพร้อมกับแสยะยิ้มทำเอาผู้คนรอบข้างแอบสะดุ้งเด็กหนุ่มเห็นแบบนั้นแต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย ไอ้พวกนั้น.. ท่าทางจะประสาทกินกันหมดแล้ว
" เอ๋.. หรือเธอ คนจาก สเปนเซอร์หรอ? เคยได้ยินมาบ้างแต่ไม่คิดว่าจะเจอกันในที่แบบนี้ " เด็กหนุ่มปากพูดมือรับของจากหญิงสาวที่เอาน้ำมะนาวที่สุดจะชุ่มคอ(?)
" เดี๋ยวนี้คนรู้จักฉันกับพี่เยอะจริงเลยนะ "
" อื๋อ.. อ่อ ลืมไป ฉัน เอนวี่ คิว.ฟีแอนเซ่ ฟรานซิส จะเรียกยังไงก็แล้วแต่เธอแล้วกัน " คิวมองเด็กสาวที่อยู่ข้างๆ และก็ยกน้ำมะนาวขึ้นดื่ม จะว่าน่ารักก็น่ารักอยู่หรอก.. แต่ไอ้รังสีอำมหิตนี่มันอะไรกัน
" ฟรานซิสหรอ อื้ม ดวงตาแห่งอัญมณี " เด็กสาวเอ่ยเบาๆ ด้วยความรู้ของแต่ละตระกูลที่มีอยู่
" จำได้ด้วยหรอ ขนาดบ้านฉันทำการค้าพวกฉันกับพี่น้องยังจำไม่ได้เลย นอกจาก กรีด " ไอ้เจ้านั่นมันหัวการค้า ถ้าลืมสงสัยตระกูลฉันมีล่มจม
" นายคงรู้จักฉันแล้ว.. คอร์ดีเลีย เซซิล สเปนเซอร์ "
" ยินดีที่ได้รู้จักนะ เธอคงจะ.. "  ยังไม่ทันที่คิวจะพูดจบเด็กสาวก็แทรกขึ้นมาในทันที
" เราคงได้เจอกันที่ฮอกวอตส์สินะ อื้ม "
กะแล้วเชียวแม่มดหรอเนี่ย " หืมม? " คิวทำหน้าฉงนและเขาก็สั่งน้ำมะนาวมาอีกแก้วโดยที่เด็กสาวนั่นกำลังจะพูด " พี่เอามาอีกแก้วนึง "
" ทำไมผู้คนต้องทะเลาะกันด้วยเรื่องของฝักฝ่าย " เสียงของเด็กสาวดูเศร้าลงไปในทันที
" เพื่ออะไรสักอย่าง ถ้าฝ่ายไหนชนะมันคงจะเป็นอะไรที่สุดยอดด้วยละมั้ง ในความคิดฉันนะ.. อ้อ ขอบคุณฮะ " คิวพูดและรับน้ำมะนาวที่เขาสั่งไปเมื่อครู่
" สงครามกำลังจะเริ่มขึ้น.. " คอร์ดิเลียหลบตาลงอย่างช้าๆ เหมือนเธอกำลังคิดถึงเรื่องอะไรกันอยู่
" เหลวไหล ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีวี่แววอะไรกับสงครามที่เธอพูดเลยสักนิด "
" ฉันไม่ได้ปากพล่อย ฉันเห็นมัน " เด็กสาวตอบเสียงเรียบ
" แล้ว.. สิ่งที่เธอเห็นมันบอกอนาคตได้หรือเปล่าละ ยัยบ๊อง! "
" เห็นบ้างมั้ย รอบๆตัวพวกเรา อาวุธ ยุทธวิถีของตระกูลต่างๆ อำนาจ.. " คอร์ดิเลียลืมตาและหันมาจ้องตาคิววี่ตรงๆจนเขาสะดุ้ง
" นี่.. ถึงฉันจะไม่ใช่พวกจิตตกแต่ไอ้ที่เธอทำแบบนี้น่ะมันน่ากลัวรู้มั้ย? " หลังจากที่เขาตั้งหลักได้เขาก็ดื่มน้ำมะนาวต่อ
" ก่อให้เกิดสงคราม นาทีสุดท้ายความถูกต้องไม่ได้ช่วยอะไร "
" โจ๊กมากคุณหญิงอะพูดต่อๆ "
" ศึกครั้งที่แล้วฝ่ายของนายชนะ ใช่ ฉันรู้ แต่ครั้งนี้ล่ะ.. " คอร์ดิเลียเอ่ยน้ำเสียงสั่น ศึกครั้งที่แล้วใครเป็นแม่ทัพกันล่ะ..
" เท่าที่รู้ๆ มานะ ที่บ้านฉันไม่สนับสนุนให้สู้รบกับใคร โดยเฉพาะการเสียเลือดเสียเนื้อ เราจะห่ำหั่นกันแค่เฉพาะเรื่องธุริกิจเท่านั้น " คิวเริ่มคิ้วขมวดต่อคำพูดของคอร์ดิเลีย ยัยนี่.. เอาจริงกับสงครามนักหรือไง
" แล้วครั้งนี้ละ.. " สาวน้อยเลิกคิ้วอย่างสงสัย
" ฉันจะไปรู้หรอ ไม่ใช่พระเจ้านะเฟ้ย ดวงตาของฉันมันคืออัญมณี ไม่ใช่ลูกแก้วบอกอนาคต " คิวซัดน้ำมะนาวที่เหลือจนหมดและนั่งฟังเด็กสาวข้างๆ เพ้อต่อ
" แปลกดีที่ในโลกเวทย์มนต์ เด็กๆอย่างพวกเราก็ไม่ถูกละเว้นจากการรบรา " คอร์ดิเลียหัวเราะๆเบาๆอย่างน่าสยดสยอง
" ครับๆ ฉันคิดว่า ที่ฮอกวอตส์อะไรนั่นคงจะสอนให้พวกเราใช้อาวุธไปสู้เองละมั้ง " เด็กหนุ่มพูดไปโดยที่ไม่ได้คิดอะไรเลย
" ที่ฮอกวอตส์ไม่ได้สอนใช้อาวุธเสียหน่อย "
" ถึงสอนฉันก็ไม่เรียน บ้านฉันสอนให้ทำธุรกิจไม่ได้ไปฆ่าแกง คติคือ มีเรื่องกับครอบครัวแยกใครแยกมัน เรื่องธุรกิจต้องมาก่อน "
" นายนี่กวนจริงๆเลยนะ "
" ถือว่ามันเป็นคำชมสำหรับฉันแล้วกัน แต่ก็นะถ้าสงครามเกิดจริงๆ ตระกูลฉันคงล่มจมก่อนชาวบ้านชาวช่อง ฮ่าๆ " คิวพูดไปหัวเราะไปดูเหมือนเขาไม่ได้เครียดอะไรเลย
TO BE CONTINUED


โพสต์ 2013-2-27 02:07:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
CONTINUED
" ถ้าตระกูลของนายจะล่มสลายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันละ "
" และไอ้สงครามของเธอเนี่ย บวกลบ แล้วจะให้อะไรบ้าง? " คิวถามด้วยความฉงนเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าโลกแบบนี้เนี่ยนะจะมีสงคราม
" สงครามไม่เคยให้อะไร นอกจากความสูญเสีย " คอร์ดิเลียเอ่ย
" เธอ.. กลับบ้านไปนอนพักหน่อยก็ดีนะ หน้าตาก็สวยอยู่หรอกแต่โทรมชะมัดและก็นะ.. " เป้นอีกครั้งที่คิวกำลังพูดและคอร์ดิเลียพูดแทรกขึ้นมา สองรอบแล้วนะ.. ยัยบ๊อง!
" นายจะคิดว่าฉันกำลังพูดพล่อยๆแล้วปล่อยไปก็ได้ หรือนายจะเก็บกับไปที่บ้านและเตรียมพร้อมไว้ก่อนล่ะ " คอร์ดิเลียทิ้งท้าย
.. เด็กสาวเดินก้าวเท้ายาวๆ ออกจากร้านไปที่ให้คิวนั้นนั่งอยู่กับน้ำมะนาวสองแก้วที่เขาเพิ่งจะกินหมดและ.. แก้วน้ำเปล่าที่เธอคนเมื่อกี้ทิ้งเอาไว้
" สงคราม ตระกูล ล่มสลาย.. ถ้ามันจะล่มสลายมันก็น่าจะล่มตั้งแต่ท่านพ่อฉันมีเมียเจ็ดคนแล้วเฟ้ย! " เด็กหนุ่มหันไปทางหญิงสาวที่เคาน์เตอร์ " พี่ฮะคิดเงินด้วย " แต่ถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆ ตระกูลฉันไม่เข้าร่วมแน่ๆ
" ทั้งหมด 90 เกลเลียน บวกกับน้ำเปล่าของคนเมื่อกี้้อีก 10 เกล รวมเป็น 100 เกลพอดีค่ะ " คิวกำลังควักเงินในกระเป๋าก่อนที่เขาจะกระดิกหู
" อะไรนะฮะ? น้ำเปล่า ยัยคนเมื่อกี้ คิดรวม? " หญิงสาวพยักหน้ารับ " ครับๆ นี่ครับ 100 เกล "
.. คิวเดินออกมาจากร้านด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดี " หนอยย.. ยัย คอร์ดิเลีย มานั่งกินแล้วก็ไม่จ่ายเงินให้ตายเหอะ! " เด็กหนุ่มบ่นพึมพำ ก่อนที่จะนั่งรถที่ จี.ที พ่อบ้านของเขาจะมารับ
โพสต์ 2013-2-27 12:45:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
    ร้านหม้อใหญ่รั่ว

   เด็กสาวผมแดงสดยืนมาหยุดตรงหน้าร้าน เธอเงยหน้าขึ้นมองสภาพของร้าน ..ไม่ได้ดูดีแต่ก็ยังพอใช้ได้ เธอพึมพำในใจ ก่อนจะหยุดมองรอบข้างที่ผู้คนกำลังคึกคัก l?l เฮเลนเปิดประตูเข้าไปภายในร้านก่อนจะนั่งลงตรงโต๊ะที่ว่าง
"เฮ้! จำฉันได้มั้ย?" เด็กหนุ่มแปลกหน้าเดินเข้ามาทักทาย สถานที่แบบนี้น่าจะมีแต่พวกพ่อมดแม่มดที่แก่ชราเข้ามาใช้บริการแต่ทำไมถึงมีคนรุ่นราวคราวเดียวกับเธอเข้ามาด้วย
"อย่าบอกน่ะว่าจำไม่ได้" หนุ่มตรงหน้าพูดก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
"ใครให้นายนั่ง?" เสียงเรียบๆแต่บ่งบอกถึงอารมณ์ได้เป็นอย่างดี
"ห่ะห่ะ ฉันเซนไง" เซนแนะนำตัว
"..." เฮเลนมองหน้าก็จะพยายามนึก
"คนในฮอกวอตส์น่ะ"
"อ่อหรอ? ..ขอโทษที่ต้องเสียมารยาท ฉัน อยาก อยู่ คน เดียว !" เฮเลนพูดเน้นทีละคำให้เซนได้ยินชัดเจนที่สุด
"คราวที่แล้วเธอก็พูดแบบนี้" ชายหนุ่มตรงหน้าไม่เกรงกลัวแต่กลับจ้องเธอราวกับตัวตลก "จะทานอะไรดี วันนี้ฉันเลี้ยงเอง"

   
ซุปถั่วและน้ำฟักทอง ถูกวางตรงหน้าเด็กสาวมาสักพักจนมันเย็นชืดไปซะแล้ว
"เป็นอะไรไป ไม่อร่อยงั้นหรอ?" เซนถาม
"เปล่าหรอกๆ ฉันก็แค่...."
"มีอะไรไม่สบายใจบอกได้เลยน่ะ ฉันเก็บความลับเก่ง!"
"ฉันก็แค่ไม่หิวนะ" เฮเลนโยนคำโกหกออกจากปาก เธอเอาเวลาที่เหลือสำรวจร้าน "ฉันขอตัวก่อนนะ พึ่งนึกได้ว่ามีธุระ" เด็กสาวลุกขึ้นและเดินออกจากร้านไปโดยไม่ฟังเสียงตะโกนเรียกของเด็กหนุ่มเลย

'เซน ? ใครกันน่ะ' เฟียสที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น
'ฉันจำไม่ได้ คนในฮอกฯอย่างที่เขาว่านั้นแหละ'
'ฉันว่า เขาดู..ลนลาน'
'จะว่างั้นก็ใช่ ฉันอยากได้ชุดใหม่เธอสนใจไปช่วยเลือกหน่อยมั้ย?' เฮเลนถาม
'ขอโทษที่น่ะ ฉันมีธุระต้องไปจัดการ..' เฟียสกล่าวเสียงเบา

  เฮเลนไม่คิดอะไรมากเธอปล่อยให้เฟียสไปจัดการธุระให้เสร็จ ก่อนที่ตัวเองจะแวะไปหาแหล่งซื้อชุดใหม่ที่อยากได้


โพสต์ 2013-2-27 22:53:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
    ณ ร้านหม้อใหญ่รั่ว {ย้อนเวลา}
... ลาสท์มาที่นี่ครั้งแรก โรงเตี๊ยมผสมร้านอาหารขึ้นชื่อของอังกฤษ.. บางคนอาจจะหาว่าเด็กหนุ่มปัญญาอ่อน ถ้าได้ฟังเรื่องที่ว่า.. ลาสท์เคยคิดว่าร้านหม้อใหญ่ที่ขายหม้อ กับร้านหม้อใหญ่รั่วที่ขายของกินหรือเปิดบาร์ เป็นที่ ๆเดียวกัน เห่อะ.. ช่างตลกสิ้นดี
"ช็อคโกแลตร้อนฮะ" ลาสท์สั่งพนักงานหลังนั่งลงบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ มันเป็นเก้าอี้ไม้ที่แข็งพอสมควร มันนั่งไม่ค่อยสบายเลยนะ.. เอ้อ
"ครับ" สุภาพซะเชียว.. ลาสท์มองหน้าพนักงานด้วยท่าทางขำ ๆ
"เธอมานี่จะกินอะไรล่ะนิ่" ลาสท์หันไปถามเด็กสาวข้าง ๆ
"..." เฮเลนหันไปบอกนพักงานแทนการตอบเด็กหนุ่ม ก่อนจะนั่งไขว่ห้างกระดิกขาไปมาอย่างสบายอารมณ์
ที่นี่ดูไม่เหมือนบาร์แฮะ..ไม่ยักกะมีวัยรุ่ยเลย ลาสท์นึกอย่างเซ็ง ๆ ก่อนกวาดสายตาไปรอบ ๆร้าน
"เธออยากลองซุปถั่วนั่นมั้ย.." เขาถามเฮเลนขณะชี้ไปที่ถ้วยซึ่งมีเมนูพิเศษของร้านอยู่ภายใน
"..." เธอหยีหน้า
"นั่นสิ.. ไม่น่าเสี่ยงแฮะ ฮ่า ๆ"
"ได้แล้วครับ.." พนักงานเอ่ยเสียงสุภาพอย่างเดิม กึก.. แก้วสองแก้ววางถูกวางลงตรงหน้าคนทั้งคู่
"..." เฮเลนเอ่ยขอบคุณพนักงาน ขณะที่ลาสท์ใช้การส่งยิ้มแทน
   สักพัก
"กลับกันได้รึยัง"
"..." เฮเลนตอบ
"โอเค เธอออกไปก่อนเลย" ลาสท์บอกพร้อมยกมือไล่
"..." เธอรั้น
"เธอออกไปก่อนนนน" ลาสท์ลากเสียง
"..." เฮเลนไม่ยอม เธอยังคงรั้น
"ก็ได้.." เด็กชายต้องยอมเธออย่างไม่มีข้อกังขา หัวรั้นชะมัด..
"..." เธอแสดงท่าทีดีใจที่เอาชนะลาสท์ได้
"มา ๆ" ลาสท์เดินนำหน้าเฮเลนมา
   "กลับดี ๆนะ.."
"..." เฮเลนบอกยิ้ม ๆ
ทั้งสองแยกกันกลับ ช็อคโกแลตร้อนอร่อยชะมัดเลย.. ...
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|Mobile|Archiver|HOGWARTS THAI  

GMT+7, 2019-9-18 02:19 , Processed in 0.109136 second(s), 20 queries , Gzip On.

Powered by Discuz! X3.2 R20160601, Rev.48

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้