Magic World of HOGWARTS THAI

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
ดู: 2976|ตอบกลับ: 40

{RPG} ร้านส้มตำนัว (ปิดกิจการแล้ว)

 ปิด [คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zennita เมื่อ 2017-2-24 16:30

_____________________________________________________________________________




_____________________________________________________________________________


อาหารนำเข้าขึ้นชื่อจากประเทศไทยสู่ลอนดอน ความเผ็ดแซ่บที่ถูกส่งตรงมาแบบไม่น้อยหน้าใคร
นำมาให้เหล่ามักเกิ้ลและผู้วิเศษได้ลิ้มลองแล้ววันนี้ โดยเฉพาะเมนูเด็ดขึ้นชื่อของร้าน 'ส้มตำ'









_____________________________________________________________________________


ข้อบังคับสำหรับ RPG นี้ (โปรดอ่านและปฏิบัติตาม)


  • ต้องเคารพและปฏิบัติตามกฎระเบียบของ RPG ของโลกเวทมนตร์ทุกข้อ
  • สืบเนื่องจากร้านอาหารร้านนี้มีตัวตนจริงๆ และนำมาใช้เป็นร้านจำลองในระบบ RPG เท่านั้น มิได้มีเจตนาจะล่วงละเมิดแต่ประการใด เพราะฉะนั้น ได้โปรดอย่าแต่ง RPG หมิ่นร้านอาหารร้านนี้เด็ดขาดค่ะ (ภาพจาก EatingOut Magazine)
  • ร้านร้านส้มตำนัวเป็นร้านของมักเกิ้ล จึงไม่อนุญาตให้เสกเวทมนตร์คาถาภายในร้านโดยเด็ดขาด


_____________________________________________________________________________



โพสต์ 2013-1-24 19:40:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Seamusfinnigan เมื่อ 2013-1-24 21:19


ร้านส้มตำนัว .. {ย้อนเวลา 18.00 น.}
ยามเย็นแล้ว ผู้คนก็ยังคงพากันมาแถวนี้ โทนี่เดินนำเด็กหนุ่มที่เดินตามมาด้วย
ตอนนี้ไม่ใช่พ่อบ้านที่ติดตามเขาออกมาแล้ว แต่เป็นพี่ชายต่างมารดาของเขา ซึ่งนั่นก็คือ คิว ..
" โห นั่นอะไรน่ะฮะ ?! " โทนี่ดูท่าทางตกใจทันเห็นคนชุลมุนกันที่ร้านหนึ่ง
" ... " คิว
" ร้านอาหารเหรอ ? แฮ่ๆ " โทนี่หันไปยิ้มให้พี่ชาย
" ... " คิว
" ได้ยินว่าเพิ่งมาเปิดใหม่ใช่มั้ยฮะ อย่างนี้ต้องลองไปชิมสินะฮะ " โทนี่พูดอ้อนวอนขอร้องให้คิวเข้าร้าน
" ... " คิว
" ขอทางหน่อยฮะ " โทนี่เอ่ยให้กับผู้คนที่ยืนอยู่นิ่งๆ ' ขวางทางเข้าจริงๆ '
เราสองคนเข้าไปข้างในร้าน  พนักงานหญิงเดินมาและนำเราไปยังโต๊ะทานอาหาร..
ระหว่างนั้นโทนี่เห็นหญิงสาวคนนึงเดินเข้ามาในร้าน หน้าตาคุ้นๆ แต่ทันทีที่เธอเดินเข้ามา
ทุกคนที่ชุลมุนอยู่หน้าร้านก็เริ่มออกห่างจากตัวเธอ โทนี่ใช้ความจำพักนึงก่อนจะนึกได้ ' พี่เอ็มเมอรอลนี่นา '
" พี่เอ็มเมอรอลฮะ ! มานั่งด้วยกันก่อนสิฮะ " โทนี่ตะโกนไปหาเธอ
" ... " คิว
" ผมตะโกนดังเหรอ ? " โทนี่หันไปมองหน้าพี่ชาย
เอ็มเมอรอลเธอเดินมานั่งตรงข้ามกับผมส่วนคิวนั่งข้างๆเธอ
" ... " เอ็มเมอรอล
" ... " คิว
" พี่สาวมาทำอะไรที่นี่ฮะ ? " โทนี่ถามเธอ
" ... " เอ็มเมอรอล
" ... " คิว
" ... " เอ็มเมอรอล
" สั่งอาหารเหรอ ? " โทนี่ตาเป็นประกายอีกแล้วเมื่อได้ยินพี่ชายชวนสั่งอาหาร
" ... " คิว
" ผมไม่ได้ตระกละสักหน่อยนะฮะ " โทนี่เอ่ยยังไม่ทันจบพี่ชายก็พูดขึ้น
" ... " คิว
" รู้ทันผมอีกนะฮะ " โทนี่ทำหน้าเซ็งๆ
" ... " เอ็มเมอรอล
" ... " คิว
" ... " ไม่ได้พูดอะไร พลางเปิดเมนู
" ... " คิว
" อาหารที่นี่แปลกๆนะฮะ ผมยังไม่เคยทานมาก่อนเลย " โทนี่มองไปที่รูปส้มตำต่างๆที่ไม่คุ้นตา แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาเคยกินนั่น คือ ไก่ย่าง
" ... " เอ็มเมอรอล
" รับอะไรดีคะ ? " พนักงานเอ่ยถามพร้อมสมุดจด
" ... " คิว
" ... " เอ็มเมอรอล
" มีเมนูอะไรแนะนำผมมั้ยฮะพี่สาว ? " โทนี่หันไปถามพนักงาน
" เมนูวันนี้ ฉันขอเสนอ ส้มตำปูปลาร้าค่ะ " พี่สาวแนะนำเมนูวันนี้
" งั้น 2 ที่เลยฮะ แล้วก็ ไก่ย่างอีก 4 ตัว "
" ... " คิว
" แค่นี้ก็พอแล้วฮะ เดี๋ยวผมโดนตัดค่าขนมอีก " โทนี่เอ่ยเมื่อรู้สึกถึงรังสีนั้นอีกแล้ววว ~
" ... " เอ็มเมอรอล
" ... " คิว
" ฮ่าๆ " โทนี่หัวเราะออกมา
สักพักพนักงานก็นำของที่เราสั่งมาเสิร์ฟไว้บนโต๊ะเรียบร้อย
" น่ากินจังเลยนะฮะ " โทนี่ยิ้มแป้นเมื่อเห็นอาหาร
" ... " คิว
" ... " เอ็มเมอรอล
" นี่มันคืออะไรเหรอฮะ ? " โทนี่เอ่ยถามพี่ๆพร้อมเอาส้อมตักขึ้นมา รูปร่างคล้ายๆปลา
" ... " คิว
" ปลาร้าเหรอ ? " โทนี่ทวนคำพูดพร้อมนึกชื่อปลาพันธุ์ต่างๆ
" ... " เอ็มเมอรอล
" อ๋อ พี่อยากลองชิมสักตัวไหม ? " โทนี่พูดเสร็จทำท่าจะตักไปให้คิว
" ... " คิว
" ให้ผมชิมก่อนเหรอ ? " โทนี่ทวนคำพูดของคิวอีกครั้ง
" ... " คิว
โทนี่ตักปลาร้าใส่ในจานตัวเองแล้ว แบ่งให้พอดีคำ ในระหว่างที่เขาจะตักมันใส่ปากนั้น โทนี่สังเกตดูสีหน้าของพี่ๆทั้งสองคนลุ้นเหลือเกิน
" นี่มอง อะไรกันฮะ ? " โทนี่ถามอย่างสงสัย
" ... " คิว
" ... " เอ็มเมอรอล
โทนี่ได้ยินอย่างนั้น ก็ตักมันเข้าปากไป แต่เขารู้สึกแปลกๆกับรสชาติของมัน กลิ่นเหมือนมันหมักมาเป็นสิบๆปี เขาหยุดเคี้ยวและมองหน้าพี่ๆทั้งสองคน ตอนนี้กำลังหัวเราะอยู่
" ... " คิว
" ... " เอ็มเมอรอล
โทนี่จำใจกลืนมันลงคออย่างอดทน ..
" พี่ฮะ ผม..ขะ ขอถังขยะหน่อย " พูดจบโทนี่รู้สึกได้ถึงปฏิกิริยาที่มันกำลังปะทุออกมา เขารีบรับถังขยะจากเอ็มเมอรอลมา และบรรจงอ้วกลงในนั้น
" ... " เอ็มเมอรอล
" ขอบคุณฮะ " โทนี่รับขวดน้ำจากเธอมาบ้วนปาก
" ... " คิว
" นี่ทำไมไม่บอกผมน่ะว่ารสชาติของปลานี่มัน ไม่ถูกกับปากผมเลยจริงๆ " โทนี่ทำหน้ามึนๆ
" ... " คิว
" ผมคงไม่ตระกละกับร้านนี้แล้วล่ะฮะ " โทนี่เอ่ยตอบ
" ... " เอ็มเมอรอล
" แต่ยกเว้นไก่ย่างนะฮะ " โทนี่ยิ้มแป้นเมื่อมองไก่ย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ
" ... " เอ็มเมอรอล
" เอ๋ ..ทำไมไปเร็วล่ะฮะพี่สาว ? " โทนี่ถามเธอ
" ... " คิว
" ... " เอ็มเมอรอล
" ไว้เจอกันวันหลังฮะพี่เอ็มเมอรอล " โทนี่ส่งยิ้มน่ารักๆให้กับเธอ และโบกมือลา
" ... " คิว
" ... " เอ็มเมอรอล
" ... " คิว
" ผมไม่ทานแล้วนะ ส้มตำปูปลาร้า " ' ผมกลัววววปลาร้า  T ^ T '
" ... " คิว
" แต่ผมจะทานไก่ย่าง ฮี่ๆ " โทนี่หัวเราะ
" ... " คิว
" พี่จะให้ผมทานมันอีกเหรอฮะ ? ผมยอมโดนหักค่าขนมดีกว่า กินสัตว์ประหลาดนั่น " ' ผ๊มกลัววววว '
" ... " คิว
" เอากลับไปกินที่คฤหาสน์เหรอ ? ก็ได้ฮะ " โทนี่ตกลง
" ... " คิว
ไม่นานพนักงานก็เอายื่นถุงที่ใส่ไก่และส้มตำที่ไม่มีสัตว์ประหลาดมาให้เรา
" ... " คิว
" ขอโทษด้วยฮะ คราวหลังผมจะพกเงินมาด้วย " โทนี่กล่าว
" ... " คิว
เด็กหนุ่มสองคนเดินกลับไปยังคฤหาสน์สองคน พร้อมทั้งเสียงบ่นของโทนี่ที่บอกว่าเวียนหัวเพราะสัตว์ประหลาดนั่นน ..

โพสต์ 2013-1-24 21:41:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด

    ....? ร้านส้มตำนัว ...?อ่า อาหารไทยงั้นหรอ อืม เธอก็เคยกินมาก่อนนะตอนที่ไปเที่ยวประเทศไทย อาหารค่อนข้างจะอร่อย ไม่สิอร่อยเลยแหละถ้าไม่ติดว่าเธอค่อนข้างจะเป็นคนกินเผ็ดไม่ค่อยเก่ง
   ?"รับอะไรดีค่ะ" พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาถามเธอกับเพื่อนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ
   "ขอเป็น ...?ส้มตำไทย ลาบ น้ำตก ส้มตำปูม้า ไก่ย่าง ข้าวเหนียวสองค่ะ เอ่อ ต้มยำทะเลอีกหนึ่งค่ะ" เรเนสเม่สั่งอย่างคล่องแคล่วว แล้วหันมาพูดกับเพื่อนสาว "เซียหล่ะจะทานอะไร สั่งเลยสิ" เรเนสเม่ ยิ้มให้เพื่อน
   "................" เซียสั่งบ้าง สตาเซียหญิงสาวร่างเล็กบอบบาง และทานอะไรไม่เก่งเหมือนเธอเลยได้แต่สั่งอย่างละนิดอย่างหละหน่อย
   "อ้อ .. ขอเผ็ดน้อยทุกอย่างนะค่ะ" เรเนสเม่หันกลับไปพูดกับพนักงานเสิร์ฟ
   "ค่ะ" พนักงานเสิร์ฟขานรับอย่างสุภาพก่อนจะเดินไป
   "................." เซีย
   "หมดสิระดับเนสนะเซีย" เรเนสเม่พูด
   "................." เซีย
จากนั้นไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟลงบนโต๊ะ .... และทั้งสองก็เริ่งรับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อยและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
   "อ่าา ... อิ่มจัง" เรเนสเม่พูดหลังจัดการกับอาหารของเธอเสร็จ
   "................." เซีย
   "แหม เซียที่แค่น้ำจิ้มๆนะ" เรเนสเม่พูดติดตลก "ไปกินขนมกันหน่อยดีกว่าาา~" เรเนสเม่ชวนก่อนจะวางเงินจำนวนมากจำนวนหนึ่งไว้บนโต๊ะก่อนลุกออกไปจากร้าน
โพสต์ 2013-1-24 22:14:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
....เมื่อมาถึงหน้าร้าน สตาเซียก็อ่านชื่อร้าน ? ร้านส้มตำนัว? เอ?ส้มตำ อาหารไทยนี่นา อาหารไทยได้ชื่อว่าเผ็ดมาก เธอยังไม่เคยลองกินสักครั้ง เมื่อมาถึงโต๊ะแล้วพนักงานมาถาม

   "รับอะไรดีค่ะ" พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาถามสตาเซียกับเรสเม่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ
   "ขอเป็น ...ส้มตำไทย ลาบ น้ำตก ส้มตำปูม้า ไก่ย่าง ข้าวเหนียวสองค่ะ เอ่อ ต้มยำทะเลอีกหนึ่งค่ะ" เรนสเม่สั่งอย่างคล่องแคล่วว เล่นเอาสตาเซียเหวอเลย  "เซียหล่ะจะทานอะไร สั่งเลยสิ" เรสเม่ หันมายิ้มให้เธอ ก่อนที่เธอจะก้มดูเมนู
   "เอ่อ?ส้มตำไทย คอหมูย่าง ข้าวเหนียวค่ะ" สตาเซียสั่งบ้าง เธอไม่เคยกินอาหารไทยเลยไม่รู้ว่ารสชาติเป้นอย่างไร อีกอย่างสั่งเยอะเดี๋ยวจะกินไม่หมด สตาเซียหันไปมองเรสหลังจากที่สั่งเสร็จ
   "อ้อ .. ขอเผ็ดน้อยทุกอย่างนะค่ะ" เรสเม่หันกลับไปพูดกับพนักงานเสิร์ฟ  สตาเซียนึกว่าเรสเม่จะสั่งเพิ่ม
   "ค่ะ" พนักงานเสิร์ฟขานรับอย่างสุภาพก่อนจะเดินไป
   "เรสจะกินหมดเหรอ เยอะนะนั่น" สตาเซียถามอีกครั้ง เพราะถึงเอจะรู้ว่าเรสกินเก่งแต่ไม่คิดว่าคราวนี้จะสั่งเยอะขนาดนี้
   "หมดสิระดับเนสนะเซีย" เรสเม่พูดอย่งมั่นใจ
   "โอเคจ้า"
จากนั้นไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟลงบนโต๊ะ .... และทั้งสองก็รับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อยและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
   "อ่าา ... อิ่มจัง" เรสเม่พูดหลังจัดการกับอาหารของเธอเสร็จ
   "อื้ม อิ่มมาก" สตาเซียตอบหลังจากเคี้ยวหมูเป็นคำสุดท้าย
   "แหม เซียที่แค่น้ำจิ้มๆนะ" เรสเม่พูดติดตลก "ไปกินขนมกันหน่อยดีกว่าาา~" เรสเม่ชวนก่อนจะวางเงินจำนวนมากจำนวนหนึ่งไว้บนโต๊ะก่อนลุกออกไปจากร้านไปทันที เล่นเอาสตาเซียตั้งตัวไม่ทัน
?เรสสสสส  รอก่อนสิ?สตาเซียรีบวิ่งตามไป
โพสต์ 2013-1-25 18:37:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด


เย็นวันนี้เป็นวันที่แอนนิต้าขออนุญาตท่านพ่อท่านแม่ของเธอแล้ว เธอนึกอยากเปลี่ยนบรรยากาศจากการทานอาหารที่บ้านแฟนธ่อมไฮฟ์มาทานนอกบ้านบ้าง หญิงสาวกำลังเดินดูร้านข้างทางในชาริงครอสเพราะได้ยินว่ามีร้านอาหารและร้านขายของเปิดใหม่อยู่แถวนี้ หญิงสาวมองเห็นร้านส้มตำนัว ร้านอาหารหน้าตาแปลกประหลาดของมักเกิ้ลร้านหนึ่งตั้งอยู่ มีป้ายกำกับไว้ว่าเป็นร้านอาหารนำเข้าจากประเทศไทย ประเทศที่อยู่อีกทวีปซึ่งไกลจากบ้านเกิดของเธอมากเหลือคณา ดูจากภาพโฆษณาหน้าร้านแล้ว เป็นร้านที่น่าลองทานอีกร้านหนึ่ง แอนนิต้าเดินเข้าไปด้อมๆมองๆแถวหน้าต่างร้านอาหาร เมื่อแอบมองจนพอใจแล้วเธอก็เดินถอยหลังแต่ก็เซไปชนถูกเด็กหญิงร่างเล็กที่อยู่ข้างหลังจนเกือบล้ม

"ขอโทษค่ะ คุณเป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ" แอนนิต้ารู้สึกตกใจมากเพราะคนที่เธอชนเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งอายุห่างกับเธอประมาณเจ็ดปีเห็นจะได้ "ไม่เจ็บนะคะ..."
"..........................." เด็กหญิงผมแดงเพลิงตอบเบาๆ จากลักษณะหน้าตากับเสื้อผ้าของเธอ เธอน่าจะเป็นแม่มดเหมือนกัน
"คุณเป็นแม่มดใช่ไหมคะ...เพราะฉันเป็น" แอนนิต้ากระซิบใส่หูเด็กหญิง ซึ่งเธอก็ยิ้มตอบรับ
"..........................."
"เอ่อ คุณจะมาทานอาหารที่ชื่อว่าส้มตำนี่เหมือนกันหรือเปล่าคะ" แอนนิต้าถามอย่างหาเพื่อนทันทีแม้ว่าคนตรงหน้าจะอายุห่างกับเธอหลายปีก็ตาม แต่เธอก็ปฏิบัติตัวต่อเด็กหญิงผมแดงตรงหน้าไม่ต่างจากผู้หญิงวัยเดียวกันทั่วไป "คือ เรามีอะไรที่เหมือนกัน ถึงฉันจะโตแล้ว ฉันก็ไม่กล้าไปคนเดียวเท่าไหร่...เราไปด้วยกันได้ไหมคะ"
"..........................."
"งั้นไปกันเลยนะคะ" แอนนิต้ายิ้มหน้าบาน จูงมือเด็กหญิงผมแดงตรงหน้าเข้าไปยังร้านอาหารทันที หญิงสาวเอ่ยปากขอที่พนักงานสองที่ ในที่สุดทั้งสองก็ได้มุมที่นั่งเล็กๆน่ารัก ตกแต่งด้วยเก้าอี้ไม้และต้นไม้แปลกตา คงจะเป็นของประเทศไทยกระมัง
"ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ ฉันชื่อ แอนนิต้า แชนเซลเลอร์ค่ะ แล้วคุณชื่ออะไร" แอนนิต้าเอ่ยถาม
"..........................." เด็กหญิงผมแดงเอ่ยตอบฉะฉาน ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มปรากฎขึ้น ทำให้แอนนิต้ารู้สึกเอ็นดูเธอขึ้นมาทันที เธอทำให้หญิงสาวหวนนึกถึงครอบครัวที่เคยอบอุ่นของเธอ...ก่อนที่เหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้น...
"ยินได้ที่รู้จักนะคะ เฮเลน มาจากตระกูลคอนโทรลางั้นหรือ..." หญิงสาวพึมพำเหมือนกับพูดกับตัวเอง "นามสกุลคุ้นจัง..."
"จะรับอะไรดีครับ" พนักงานเดินเข้ามาถามหลังจากทั้งคู่สนทนากันจบ
"..........................." เฮเลนสั่งรายอาหาร
"ขอส้มตำไก่ย่างที่นึงค่ะ" เมื่อเฮเลนสั่งเสร็จ แอนนิต้าก็สั่งด้วย
"สักครู่นะครับ" พนักงานจดรายการเสร็จแล้วก็เดินออกไป
"เฮเลน คุณมีความเกี่ยวข้องกับเอมิสเทซหรือเปล่าคะ ฉันรู้สึกคุ้นนามสกุลคุณมาก" แอนนิต้าเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากห้าวินาทีผ่านไป
"..........................." เฮเลน
"ถึงว่าเคยได้ยินมาก่อน..." แอนนิต้าพึมพำงึมงำกับตัวเองอีก แต่ด้วยความรวดเร็วอันน่าประหลาด ส้มตำไก่ย่างและอาหารของเฮเลนก็ถูกเสิร์ฟ หน้าตาของมันประหลาดมาก แต่แอนนิต้าก็ลองใช้ช้อนตักมันเข้าปากดูพร้อมๆกับเฮเลน
"เผ็ดมาก ไม่เคยกินอะไรของเผ็ดอย่างงี้มาก่อนเลย" แอนนิต้าอุทาน รีบซดน้ำคำนึง เฮเลนก็ดูชอบใจกับส้มตำด้วยเหมือนกัน
"..........................." เฮเลน
สองสาวต่างวัยรับประทานอาหารจนหมดเกลี้ยง แอนนิต้าเสนอตัวเลี้ยงอาหารมื้อนี้เอง รู้สึกประทับใจมาก
"วันหลังเราต้องมากินอีกนะคะ ฉันว่ามันเผ็ดจริงแต่ก็อร่อยมากเลย" แอนนิต้าเอ่ยชวน
"..........................." เฮเลน

แอนนิต้าส่งยิ้มให้กับเด็กหญิง "คุณกลับบ้านเองได้ใช่ไหมคะ"
"..........................."
"งั้นเจอกันใหม่นะคะ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะคะ เฮเลน"
"..........................."
เมื่อมองดูเฮเลนเดินลับตาไปแล้ว แอนนิต้าก็เดินเลี้ยวเข้าตรอกซอยซอยๆนึงแล้วหมุนตัวสามครั้ง พร้อมกับเสียงดังป๊อปเกิดขึ้น และร่างของเธอก็หายไป

โพสต์ 2013-1-25 19:13:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย EmeraldAlmaecious เมื่อ 2013-1-25 19:15

เมื่อวาน  ย้อนไป เวลา 18.00 น.
..... ร้านส้มตำนัว  ....


เอ็มเมอรอลเงยหน้ามองป้ายร้านเปิดใหม่ด้วยความเฉลียวใจสงสัย

"ส้มตำ..นัว คิกๆ"เด็กสาวอ่านป้าย ก่อนจะหัวเราะคิก  

"คะ คุณหนูเป็นอะไรไปครับ"ผู้ติดตามถามเด็กสาวด้วยความสงสัย

"เปล่าจ้า อืม...ฉันรู้สึกคุ้นๆ หูกับชื่ออาหารนี้"เด็กสาวทบทวนความจำ

"อยากรู้ก็ต้องเข้าไปดู ไปเถอะ"เด็กสาวลากแขนชายหนุ่มเข้าไปในร้านทันที  คนในร้านเนืองแน่นตามประสาคนเห่อของใหม่ แน่นไม่แพ้ร้านเบเกอร์รี่ ที่เด็กสาวไปกินก่อนหน้า

เด็กสาวเดินไปที่เคาน์เตอร์มองดูภาพเมนูอาหารติดเป็นระเบียบอยู่ด้านบนเหนือศีรษะพนักงาน

"ชื่ออาหารแปลกๆ ขายอาหารอะไรก็ไม่รู้สิครับ ผมดูแล้วไม่น่ากินได้"ชายหนุ่มผู้ติดตามของเอ็มมอรอลพลางย่นจมูก  สูดกลิ่นฟึดๆ

"กะ...กลิ่นอะไรเน่าๆ ครับเนี่ย ผมจะเป็นลม"ผู็ติดตามของเด็กสาวรีบเอามือปิดจมูก  

"จริงด้วย กลิ่นแปลกๆ 5555"เอ็มเมอรอลหัวเราะ เป็นกลิ่นที่แปลกจมูกมาก  ลอยจางๆ ไปทั่วร้าน

"คุณหนูครับ ผมออกไปรอคุณหนูหน้าร้านดีกว่าครับ ผม...ทนไม่ไหวจริงๆ ครับ ขออภัยคุณหนู"ผู้ติดตามของเด็กสาววิ่งออกไปนอกร้านด้วยความเร็วแสง เอ็มเมอรอลยืนทำหน้าเอ๋อ

"อ่าว ... ???"เด็กสาวหันรีหันขวาง จะอยู่ต่อหรือจะเดินออกไปดี


" พี่เอ็มเมอรอลฮะ ! มานั่งด้วยกันก่อนสิฮะ "เด็กสาวเกือบจะก้าวเท้าออกจากร้านไปแล้ว ถ้าไม่มีเสียงหนึ่งดังมาจากโต๊ะด้านหนึ่ง เด็กน้อยจากตระกูลฟรานซิสนี่เอง เอ็มเมอรอลเดินไปหาโทนี่และมีคิวอีกคนนั่งด้วยที่โต๊ะ

เด็กสาวนั่งลงตรงข้ามกับโทนี่  ส่วนด้านข้างมีคิวนั่งอยู่ข้างๆ

"สวัสดี ได้เจอกันอีกแล้ว"เอ็มเมอรอลยิ้ม  

" ... " คิว

" พี่สาวมาทำอะไรที่นี่ฮะ ? "โทนี่ถาม

"มาเดินเล่น แล้วก็ซื้อของน่ะ"เด็กสาวตอบ

" ... " คิว

"อืม...สั่งเลย"เด็กสาวเสริมคำพูดของคิวอีกแรง

" สั่งอาหารเหรอ ? "โทนี่ทำตาเป็นประกาย

" ... " คิว

" ผมไม่ได้ตระกละสักหน่อยนะฮะ "

" ... " คิว

" รู้ทันผมอีกนะฮะ "

เอ็มเมอรอลกวักมือเรียกพนักงานคนหนึ่ง  เด็กสาวจึงไม่ได้สนใจว่าพี่น้องสองคนนั้นเถียงกันเรื่องอาหาร

"หือ ?"เด็กสาวกางเมนู  มีแต่อาหารหน้าตาแปลกๆ ชื่อยังแปลกอีกด้วย

"2 คนจะสั่งอะไรกัน"เด็กสาวถามความเห็นของโทนี่และคิว  

" ... " คิว

" ... " โทนี่ใจจดจ่ออยู่ที่เมนู

" ... " คิว

" อาหารที่นี่แปลกๆนะฮะ ผมยังไม่เคยทานมาก่อนเลย "เอ็มเมอรอลเห็นตรงกันกับโทนี่ เธอนึกออกแล้วว่าอาหารเหล่านี้มาจากประเทศหนึ่งทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  

" ... " เอ็มเมอรอลยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะสั่งอะไร

" รับอะไรดีคะ ? "พนักงานเอ่ยถามพร้อมสมุดจด

" ... " คิว

" ขอเมนูแนะนำดีกว่าค่ะ" เอ็มเมอรอลยิ้มแหยๆ  พนักงานสาวทำหน้าประมาณว่าไม่ได้ยินที่เด็กสาวพูด

" มีเมนูอะไรแนะนำผมมั้ยฮะพี่สาว ? "โทนี่หันไปถามพนักงานอีกครั้ง  

" เมนูวันนี้ ฉันขอเสนอ ส้มตำปูปลาร้าค่ะ "พนักงานร้านแนะนำ

" งั้น 2 ที่เลยฮะ แล้วก็ ไก่ย่างอีก 4 ตัว "

เอ็มเมอรอลทำตาโต มา 3 คน สั่งไก่ย่าง 4 ตัว

" ... " คิว

" แค่นี้ก็พอแล้วฮะ เดี๋ยวผมโดนตัดค่าขนมอีก "

"สั่งไก่ย่าง 4 ตัวมาแค่ 3 คนเองนะ  กินหมดเหรอ ??"เด็กสาวถามตามประสาซื่อ (???)

" ... " คิวเป็นคนเฉลยให้ฟัง

" ฮ่าๆ "โทนี่ได้ยินคำพูดของพี่ชาย ก็หัวเราะออกมา  เอ็มเมอรอลยิ้มแห้งๆ กินจุจังเลยตระกูลนี้

หลังนั่งรอไม่นานอาหารออกทยอยออกมาเสิร์ฟทีละอย่าง อย่างรวดเร็ว

" น่ากินจังเลยนะฮะ "

" ... " คิว

"จะกินแล้วนะ"เอ็มมอรอลมองไปที่ส้มตำ  กลิ่นไม่พึงประสงค์ลอยฉุย  เด็กสาวทำจมูกฟุดฟิด  กลิ่นแรงกว่าตอนที่ได้กลิ่นครั้งแรก มือบางเอาซ้อมจิ้มๆ เขี่ยๆ ไปที่ส้มตำ พลิกไปพลิกมา

" นี่มันคืออะไรเหรอฮะ ? " โทนี่เอาส้อมจิ้มซากปลาในส้มตำขึ้นมา

" ... " คิวตอบ

" ปลาร้าเหรอ ? "

" ... " เอ็มเมอรอลนั่งดูตาปริบๆ เขาเรียกว่าปลาร้า ชื่อแปลกจัง  เด็กสาวจึงเอาส้อมของตนจิ้มที่ตัวปลาร้าอีกตัวยกขึ้นมอง พร้อมกับดมใกล้ๆ

"...หื้อ กลิ่นแรงดีจัง"เด็กสาวเอามือบีบจมูก  ก่อนจะเอาปลาร้าจ่อที่ปาก  ลองใช้ลิ้นแตะๆ ลิ้มรสชาติ ก่อนจะรีบวางปลาร้าลงบนจาน
"เค็มปี๋ คาวด้วย แค่กๆ"เด็กสาวเขี่ยปลาร้าไว้ข้างจาน


โพสต์ 2013-1-25 19:14:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด


โทนี่เองก็อยากลิ้มลองรสชาติปลาร้า  ตามที่คิวอธิบายมา  เอ็มเมอรอลรีบเก็บสีหน้าให้เป็นปกติ  เด็กสาวหันไปสนใจโทนี่

" นี่มอง อะไรกันฮะ ? "

" ... " คิว

" ... " เอ็มเมอรอลส่ายหัว  อมยิ้ม

โทนี่ได้ยินอย่างนั้น ก็ตักมันเข้าปากไป ก่อนจะทำหน้าเบ้

" ... " คิว

"555555" เอ็มเมอรอลอดหัวเราะออกมาไม่ได้

โทนี่จำใจกลืนมันลงคออย่างอดทน ..

" พี่ฮะ ผม..ขะ ขอถังขยะหน่อย " เด็กสาวทำตามที่โทนี่ร้องขอ  เด็กหนุ่มอ้วกออกมาแบบไม่เกรงใจเมื่อถังขยะจ่อที่ปาก

"ระวังสำลัก" เอ็มเมอรอลลูบหลังเด็กหนุ่มเบาๆ  ก่อนจะหยิบน้ำเปล่าส่งให้เด็กหนุ่ม

" ขอบคุณฮะ " โทนี่รับขวดน้ำจากเธอมาบ้วนปาก

" ... " คิว

" นี่ทำไมไม่บอกผมน่ะว่ารสชาติของปลานี่มัน ไม่ถูกกับปากผมเลยจริงๆ " โทนี่ทำหน้ามึนๆ

" ... " คิว

" ผมคงไม่ตระกละกับร้านนี้แล้วล่ะฮะ " โทนี่ตอบ

"แล้วเจ้านี่ล่ะ"เด็กสาวชี้นิ้วไปที่ไก่ย่างตัวโตๆ อีก 4 ตัว

" แต่ยกเว้นไก่ย่างนะฮะ " โทนี่ยิ้มเมื่อมองไก่ย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ

หยิบน่องไก่กินไปได้น่องเดียว ผู็ติดตามของเด็กสาวก็โผล่หน้าเข้ามาในร้าน มองหาเด็กสาว  เอ็มเมอรอลลืมไปด้วยว่าเธอไม่ได้มาคนเดียว

"คิว  โทนี่ ฉันต้องไปก่อน ไว้เจอกันใหม่นะ"เด็กสาวลุกจากเก้าอี้  

" เอ๋ ..ทำไมไปเร็วล่ะฮะพี่สาว ? " โทนี่ถามเธอ

" ... " คิว

"ฉันกินอิ่มมาแล้วล่ะ พวกนาย 2 คนกินตามสบายเลย" เอ็มเมอรอลยกมือเป็นสัญญาณให้ผู้ติดตามของเธอเห็น ชายหนุ่มชุดสูทแสดงสีหน้าไม่พอใจ   

" ไว้เจอกันวันหลังฮะพี่เอ็มเมอรอล " โทนี่ส่งยิ้ม  และโบกมือลา

" ... " คิว

"จ๊ะ  บ้านบายโทนี่ บายคิว"

" ... " คิว


"คุณหนู......."

"รู้แล้วๆ ป่ะ กลับกัน"เอ็มเมอรอลหันมายิ้มกว้าง  ก่อนจะดึงแขนชายหนุ่มออกไปจากร้าน  

"ไม่ได้ครับ"ผู้ติดตามชักมือกลับ เสหน้ามองไปทางอื่น ความมืดทำให้เด็กสาวเห็นสีหน้าของเขาไม่ถนัดนัก

"ค่า..."เอ็มเมอรอลพูดแหย่ ก่อนจะเดินนำหน้าชายหนุ่มจนห่างออกไป


------------------------------

เรปเดียวไม่พอค่ะ T T ต้องลบแล้วลงใหม่ งี๊ดดดดดดดดดดดดดด TOT

โพสต์ 2013-1-25 19:33:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ร้านส้มตำนัว ..

..หลังจากที่กลับไปเปลี่ยนชุดและรองเท้าใหม่ [แน่นอนว่าเฮเลนจะต้องตรวจดูรองเท้าทุกระเบียบนิ้ว] เธอก็เดินทางมาหาอะไรทานสักหน่อย ร้านเปิดใหม่ชื่อร้านแปลกๆแถมภาพก็แปลกตาหวังว่ารสชาติมันคงไม่แปลกจนกินไม่ได้หรอกนะ เฮเลนเดินมาเรื่อยๆจนถึงหน้าร้านอาหาร เธอสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมองเข้าไปในร้านอย่างสนใจ

อุ๊บ!
อยู่ๆเธอคนนั้นก็ถอยหลังมาชนเฮเลนจนเกือบล้มหน้าทิ่ม
"ขอโทษค่ะ คุณเป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ" ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้น เฮเลนอยากจะร้องวีน วันนี้เหมือนวันซวยของเธอจริงจริง! คอยดูนะถ้าเป็นพวกมักเกิ้ลจะด่าให้หายแค้นเลย!
"ไม่เจ็บนะคะ..." เธอคนนั้นพยายามขอโทษ เฮเลนเริ่มใจอ่อนซะแล้ว
"ไม่เป็นไรค่ะ.." เฮเลนกล่าว
"คุณเป็นแม่มดใช่ไหมคะ...เพราะฉันเป็น" เธอกระซิบข้างหู เฮเลนยิ้มออกมาค่อยๆ
"ใช่ค่ะ"
"เอ่อ คุณจะมาทานอาหารที่ชื่อว่าส้มตำนี่เหมือนกันหรือเปล่าคะ คือ เรามีอะไรที่เหมือนกัน ถึงฉันจะโตแล้ว ฉันก็ไม่กล้าไปคนเดียวเท่าไหร่...เราไปด้วยกันได้ไหมคะ"
"ยินดีค่ะ ฉันอยากมีเพื่อนเหมือนกัน"
"งั้นไปกันเลยนะคะ" เธอพูดพร้อมกับจูงมือเด็กสาวเข้าร้าน จัดแจงที่นั่งทุกอย่างพร้อมกับสั่งพนักงานด้วยตัวเอง บรรยากาศภายในร้านดูเป็นกันเองและอบอุ่นมาก
"ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ ฉันชื่อ แอนนิต้า แชนเซลเลอร์ค่ะ แล้วคุณชื่ออะไร" แอนนิต้าเอ่ยถาม 'แปลกจังทั้งที่อายุห่างกันแต่กับทำตัวเหมือนเพื่อน สงสัยเป็นผู้ดีอังกฤษแน่นอน' เฮเลนบ่นในใจ
"ฉันชื่อ ออโรร่า เฮเลน เลอ คอนโทรลา ค่ะ เรียกว่าเฮเลนจะดีกว่า"
"ยินได้ที่รู้จักนะคะ เฮเลน มาจากตระกูลคอนโทรลางั้นหรือ..." แอนนิต้า
"จะรับอะไรดีครับ" พนักงานเดินเข้ามาถามหลังจากทั้งคู่สนทนาจบกัน
"เอา.ส้มตำ แล้วก็นี่ แล้วก็น้ำแตงโมค่ะ" เฮเลนพูดพลางชี้ลงเมนูอาหารเธอไม่รู้ว่าเธอเรียกชื่อมันถูกรึเปล่า
"ขอส้มตำไก่ย่างที่นึงค่ะ" แอนนิต้า
"สักครู่นะครับ" พนักงานจดรายการเสร็จแล้วก็เดินออกไป
"เฮเลน คุณมีความเกี่ยวข้องกับเอมิสเทซหรือเปล่าคะ ฉันรู้สึกคุ้นนามสกุลคุณมาก" แอนนิต้า
"อ้อ! ฉันเป็นหนึ่งในสายตระกูลนะค่ะ"
"ถึงว่าเคยได้ยินมาก่อน..." แอนนิต้า
..ไม่นานนักอาหารที่ถูกสั่งก็ถูกยกเข้ามาเสริฟ์  หน้าตาของมันประหลาดมาก แต่แอนนิต้าก็ลองใช้ช้อนตักมันเข้าปากดูพร้อมๆกับเฮเลน
"เผ็ดมาก ไม่เคยกินอะไรของเผ็ดอย่างงี้มาก่อนเลย" แอนนิต้าเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน เฮเลนรู้สึกตลกกับท่าทางของแอนนิต้า เด็กสาวตักเข้าปากบ้าง รสชาติมันเผ็ดเอาซะจนเธอแทบจะร้องออกมา
"เผ็ดจริงๆด้วยค่ะ!" เฮเลนยกน้ำแตงโมขึ้นมากินพลางกับตักส้มตำมากินพลาง ไม่นานนักอาหารตรงหน้าก็เริ่มหมดลง แอนนิต้าอาสาจะเลี้ยงอาหารมื้อนี้ แน่นอนเฮเลนไม่ปฎิเสธชัว
"วันหลังเราต้องมากินอีกนะคะ ฉันว่ามันเผ็ดจริงแต่ก็อร่อยมากเลย" แอนนิต้า
"แน่นอนค่ะ คราวหน้าฉันขอเลี้ยงบ้างนะค่ะ"

"คุณกลับบ้านเองได้ใช่ไหมคะ" แอนนิต้า
"ได้ค่ะ" เด็กสาวยิ้มให้
"งั้นเจอกันใหม่นะคะ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะคะ เฮเลน" แอนนิต้า
"เจอแน่นอนค่ะ ขอตัวก่อนนะค่ะ" พูดจบเฮเลนก็เดินกลับบ้าน เด็กสาวเดินไปอย่างช้าช้าอย่างเคย คืนนี้ดาวสวยมากสงสัยเธอคงต้องไปนอนดูดาวที่บ้านซะแล้วละ



โพสต์ 2013-1-25 21:24:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
...โดเนลเพเซียได้มาถึงร้านส้มตำนัว เธอได้ยินข่าวว่าเป็นร้านเปิดใหม่และ คนเยอะตลอด ทำให้อดไม่ได้ที่จะไม่มา เพราะเธอก็เป็นคนหนึ่งที่ชื่นชอบในการกิน  เธอก้าวเข้าไปในร้านก่อนแล้วมองไปรอบๆร้าน  บรรยากาศน่านั่งเล่นมากเลย เสียดายที่วันนี้เธอมาแค่ซื้อกลับบ้าน
?วันหลังชวนพี่ลีเฟย์มาด้วยดีกว่า?เพเซียมองไปรอบๆจนสายตาหยุดอยู่ที่โต๊ะนึง
?หืม?? เพเซียเห็นเด็กหนุ่มผิวขาว ผมสีน้ำตาลช๊อกโกเลต กำลังนั่ง?
?เอ?หลับรึเปล่านะ ช่างเถอะ?ก่อนที่เพเซียจะหันหน้าเดินตรงไปสั่งที่เคาท์เตอร์ เธอก็เห็นเด็กหนุ่มค่อยๆเอียงลงจานส้มตำเรื่อยๆ
?ว้าย! เดี๋ยวก่อนนน? เหมือนเสียงของเพเซียจะไม่ทำให้เขาได้ยิน เธอจึงรีบวิ่งไปยังโต๊ะนั้น ดึงจานส้มตำออกมาทันอย่างหวุดหวิด
?เฮ้อ เซฟฟฟ?  
โป๊ก! เสียงหัวของเด็กหนุ่มโขกดังโปก แล้วก็นิ่งสงบไป
?เออ?คุณคะ? เพเซียเรียกพร้อมวางจานส้มตำ ?คุณๆ? แต่ก็ยังนิ่งสงบ
?เฮ้ๆ คุณ?เธอจึงทนไม่ไหว เข้าไปเขย่าซะเอง ?นายๆ ตื่นๆได้แล้ว? เพเซียเขย่าไปสักพักกว่าคนตรงหน้าจะลืมตา
?เฮ้อ นายนี่ ขี้เซานะ กว่าจะตื่นเล่นเอาเหนื่อย? เพเซียบ่นแล้วไปนั่งเก้าอี้ตรงข้าม
???..? เบนจามิน
?ฉันก้เป็นคนช่วยหน้านายออกจากจานส้มตำไงล่ะ? เพเซียตอบไปอย่างเซ็งๆ
???..? เบนจามิน
?ใช่ แล้ว นายอดนอนมาเหรอ?เพเซียถามอย่างอยากรู้ เพราะคงจะไม่มีใครหลับลึกได้เท่านี้
???..? เบนจามิน
?อื้ม ไม่เป็นไรๆ ?เพเซียยิ้มให้คนตรงหน้า
???..? เบนจามิน
?แล้ว นายชื่ออะไรล่ะ?เพเซียถาม ในเมื่อช่วยแล้วก้อยากรู้จักชื่อสักหน่อย
???..? เบนจามิน
?อ่อๆ ยินดีที่ได้รู้จัก ? เพเซียยื่นมือไปเพื่อแสดงความเป็นมิตร
???..? เบนจามิน
โพสต์ 2013-1-25 22:03:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Benjamin เมื่อ 2013-1-25 22:05

ที่นี้ที่ไหน ? เป็นคำถามแรกที่เขาถามขึ้นมากับตัวเอง ไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เขายังอยู่กับ คิวเจ พ่อบ้านประจำตัวกับท่านแม่อยู่เลย แต่บัดนี้ไม่เห็นแม้แต่เงา หรือเขาจะหลงทางกับ คิวเจ อีกแล้ว เด็กหนุ่มเงยมองป้ายร้านค้าต่าง ๆ ก่อนจะหยุดที่ ร้านส้มตำนัว ชื่อมันแปลกประหลาดจนเขาอยากเข้าไปลองสัมผัสกับมันดูสักครั้ง

เบนจามินเดินเข้าไปนั่งโต๊ะที่ว่างอยู่ วันนี้คนไม่ค่อยเยอะเท่าที่ควร เพราะเริ่มจะเย็นมากแล้ว

" รับอะไรดีค่ะ " พนักเสริฟเดินเข้ามาถามทันทีเมื่อเขานั่งลงเรียบร้อย
" ขอเมนูหน่อยครับ พี่สาว "  พนักงานเสริฟยิ้มก่อนจะหยิบมาให้เขา " ขอบคุณฮับ "
" ผมขอสั่ง ส้มตำปูปลาร้า กับไก่ย่างไม้หนึ่งครับ " สั่งเสร็จมินก็ยืนเมนูคืนพี่สาวไป และผ่านไม่นานเมนูที่เขาสั่งไปก็มาถึง มันดูแปลกตามาก แต่สีสันมันก็ดูน่ากินจริง ๆ เด็กหนุ่มตักขึ้นมาพิจารณาแปบนึง แล้วค่อยเอาเข้าปาก

น้ำ ! สิ่งแรกที่เขาอยากได้ตอนนี้คือน้ำ เพราะเจ้าส้มตำนี้มันเผ็ดเอาเรื่องเลย ว่าแล้วทำไมสีสันมันดูแดง ๆ แปลก ๆ เพราะพริกนี้เอง
เบนจามินเบนความสนใจไปที่ไก่ย่างอย่างเดียว โดยไม่คิดจะแลเหลียวมองส้มตำอีกเลย เขากินได้ไม่กี่คำก็อิ่ม จึงได้แต่มองซ้ายมองขวา เพื่อมองคิวเจ พ่อบ้านของเขา เวลาผ่านไปอย่าเชื่องช้าจนทำให้เด็กหนุ่มนั้นหลับไปทั้งๆ ทียังนั่งอยู่

ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่น่าที แต่มินรู้สึกเจ็บ ๆ ที่หน้าผากแปลก ๆ ก่อนจะเริ่มรู้สึกเหมือนมีคนมาเขย่าตัวเขา
" นายๆ ตื่นๆได้แล้ว " เด็กสาวคนหนึ่งปลุกให้เขาตื่น " เฮ้อ นายนี่ ขี้เซานะ กว่าจะตื่นเล่นเอาเหนื่อย " เธอบ่นพร้อมกับนั่งเก้าอี้หน้าเด็กหนุ่ม
" เธอเป็นใครอ่ะ " มินมองหน้าเด็กสาวด้วยสีหน้างุนงง
" ฉันก้เป็นคนช่วยหน้านายออกจากจานส้มตำไงล่ะ "  
" หรอ "
" ใช่ แล้ว นายอดนอนมาเหรอ " เธอถามอย่างอยากรู้
" เปล่าแต่ก็ขอบคุณนะ " มินบอกขอบคุณ สายตาก็จับจ้องกับบรรยากาศด้านนอก คิวเจทำไมช้าจังนะ
" อื้ม ไม่เป็นไรๆ "
" ครับ "
" แล้ว นายชื่ออะไรล่ะ " เด็กสาวถามขึ้น
" เบนจามิน เรียกผมมินก็ได้นะฮะ " มินหันมาตอบอย่างอารมณ์ดี
" อ่อๆ ยินดีที่ได้รู้จัก " เธอยื่นมือมาเพื่อให้เขาจับ มินจึงรีบยื่นมือไปจับทันที
" ครับแล้วชื่ออะไรอ่ะ " เบนจามินชวนผู้ช่วยหน้าเขาไม่ให้ถูกน้ำส้มตำนั้นคุย เพื่อรอเวลา คิวเจ หาเขาเจอ
" ............... "
" แล้วเรียนที่ไหนหรอครับ " ผมถามต่อ
" ............... "
" เรียนที่เดียวกับผมเลย ผมจะไปเรียนปีหน้านี้แล้วละ " มินบอกอย่างอารมณ์ดี  " ฮ้าวว วว ว ว "
" ............... "
" เปล่าครับผมไม่ได้ง่วง แล้วอยู่ปีไหน ? " มินถามด้วยตาปรื้อ ๆ
" ............... "
" งั้นก็เป็นพี่ผมน๊าา า าเส้ .. " เสียงของเด็กหนุ่มเริ่มยานคาง
" ............... "
" เปล่าครับบ ฮ้าวว วววว ว . ." เบนจามินเอามือป้องปากพร้อมกับฮ้าวไปเรื่อย ๆ ไม่มีหยุด หัวก็เริ่มโอนเอนหาที่พักพิง ตาก็เริ่มเบลอ และทรงตัวเองไม่อยู่ที่ละนิด ทีละนิด
" ................ "

ก่อนที่เด็กสาวจะพูดจบ ตัวเด็กหนุ่มก็เริ่มเอนจะตกเก้าอี้ดีที่มือหน้าของชายหนุ่มรับไว้ทัน นั้นก็คือ คิวเจ พ่อบ้านของเขานั้นเอง

" .................. "
" ผมชื่อคิวเจ เป็นพ่อบ้านของคุณชาย เบนจามินครับ " ชายหนุ่มตอบก่อนจะยกตัวคุณชายของเขาขึ้นพาดไหล่
" .................... "
" ขอบคุณที่ช่วยเหลือนะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวคุณชายกลับเลยแล้วกัน " คิวเจบอก ก่อนจะเดินไปจ่ายค่าส้มตำที่คุณชายเขาสั่งไว้ แล้วเดินออกจากร้านนี้ไปทันที โดยมีคุณชายตัวน้อยนอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนไหล่


ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|Mobile|Archiver|HOGWARTS THAI  

GMT+7, 2019-6-25 01:09 , Processed in 0.110645 second(s), 20 queries , Gzip On.

Powered by Discuz! X3.2 R20160601, Rev.48

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้